Letter 245: Patience in bearing injuries benefits the soul more than any revenge could benefit the pride.

To Theodosios the Bishop. Rightly, O admirable one, do you now mourn the city of the Pelusians, though you previously counted it blessed. For when, like a mother at the birth of a most noble child, it gloried in the leadership of the celebrated Ammonios, who was truly a bishop, it was rightly counted blessed, being full of both divine and human goods. But when a vile, alien, and merely human-shaped beast was entrusted with its governance, and it was brought to utter desolation, it rightly deserves lamentation.

ΣΜΕ΄. – ΘΕΟΔΟΣΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Εἰκότως, θαυμάσιε, τὴν Πηλουσιωτῶν νῦν καταθρηνεῖς πόλιν, καὶ τοι πρότερον μακαρίσας. Ὅτε μὲν γὰρ, οἷα δὴ μήτηρ ἐπ᾿ ἀριστοτόκοις παιδὸς ὠδῖσι, τῇ τοῦ ἀοιδίμου Ἀμμωνίου τοῦ ὄντως ἐπισχόπου προστασίᾳ ἐνηβρύνετο, εἰκότως ἐμακαρίζετο, ἅτε δὴ καὶ τῶν θείων, καὶ τῶν ἀνθρωπίνὼν ἀγαθῶν ἀνάπλεως οὖσα. Ὅτε δὲ μιαρὸν καὶ ξένον καὶ ἀνθρωπόμορφον θηρίον τὴν οἰκονομίαν αὐτῆς ἐνεχειρίσθη, καὶ εἰς ἐσχάτην ἐρημίαν κατηνέχθη, εἰκότως ἄλοφυρμῶν ἐστιν ἀξία. Ἐπ' ἐκείνου μὲν γὰρ, ὥσπερ αἱ τὴν βασιλίδα τοῦ σμήνους ἐν εὐδρόσοις λειμώνων ἄνθεσι περιιζάνουσι μέλιτται· οὕτω πάντες αὐτὸν περιεῖπον, καὶ περὶ αὐτὸν ἐχόρευον. Ὄντως γὰρ ἦν καὶ τὴν ὁμιλίαν, καὶ τὴν φωνὴν μελισταγῆς, καὶ χειρωτικὸν ἐκέκτητο θέλγητρον. Ἐπὶ δὲ τούτου· ἀλλ' οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν· οἱ ὑπολειφθέντες τὸ πανηγυρικὸν ἀμείψαντες σχῆμα καταθρηνοῦσι τὰς σφῶν συμφοράς. Τὸ δὲ αἴτιον, ὡς φασι, τουτέστι, τὸ ἐπ᾿ ἐκείνου μὲν τὸ θεῖον θυσιαστήριων τῆς προσηκούσης τυγχάνειν ἁγιστείας, ἱερέων αὐτὸ περιεπόντων εὐαγῶν, ἐπὶ δὲ τούτου τοὺς μὲν ἐναγεῖς ἐγκρίνεσθαι (9)· τοὺς σπουδαίους δ᾽ ἀπελαύνεσθαι. Ὡς τῶν ἀναγκαίων τοιγαροῦν ἐῤῥαθυμημένων, καὶ τὰ ἄλλα πάντα διέφθαρται. Τῶν γὰρ ἀδύτων ὑπὸ μιαρῶν ἀνθρώπων πατουμένων, ἄδατος καὶ ἡ πόλις εἰκότως τοῖς πολλοῖς γεγένηται. Μὴ τοίνυν, ὦ ἱερὰ κεφαλὴ, καταθρήνει μόνον αὐτὴν, ἀλλὰ καὶ εὔχου, ὅπως εἰς τὴν ἀρχαίαν ἀρετὴν τε καὶ εὐημερίαν ἀναδράμοι,