Letter 488

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Pamretios the Bishop Date: ~410 AD Context: Isidore exhorts a bishop to defend sound doctrine not as a matter of institutional pride but because the people entrusted to him will be harmed by error if it is allowed to spread unchallenged. The defense of sound doctrine is not a matter of institutional pride, Pamretios. It is a matter of pastoral care. The bishop who allows error to spread in his congregation unchallenged has not maintained peace — he has allowed his people to be fed with something that will harm them, and chosen the quietness of apparent harmony over the difficult work of correction. Correct error kindly, clearly, and promptly. Do not wait until error has become entrenched and those who hold it have become identified with it. The earlier correction is offered, the easier it is to receive. The later it comes, the more it feels like an attack on the person rather than a clarification of the truth. Be the kind of teacher who can correct without wounding, Pamretios. It is a skill, and it is essential.

“πη μά, « Μασημπι πιμείετγίμιι μὲθι αἰἱς ὟΝ » Μαρην ΓΟΥΘΓΆ ῥ᾽ οἰ ΒΔΟΓΔΙΠΘΗ ἢ , - ϑάἀιμούυ!η οἰϊδη) δδσγογι) Δη1 δ65 Ῥὰυ Ὁ ΒΟΤΙρΡιΟ Ἐπειδὴ ὅταν ὁ θυμὸς τὰς ἡνίας τοῦ ἠνιοχοῦντος λογισμοῦ ἀποῤῥήξῃ, ἔξω τῶν τῆς φύσεως ὅρων ἀπάγει πολλάχις τοῦ ἀνθρώπου τὸ φρόνημα, ἴασιν τῷ τηλιχούτῳ πταίσματι οὐ μόνον ἀρίστην, ἀλλὰ χαὶ ταχίστην ἐπινοήσας ὁ Παῦλος ἔφη" ε« Ὁ ἧλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παροργισμῷ ὑμῶν, » τουτέστι, πρὸ τοῦ τὸν ἥλιον εἰς δυσμὰς χωρῆσαι, ἐπίγνωτε τὴν φύσιν, σθέσατε τὸν θυμὸν, χαταστείλατε τὸ φρόνη- μα, ἀσπάσασθε τὴν συγγένειαν τὴν χαὶ θηρίων χρατοῦσαν, ἵνα μὴ μεσολαδήσασα ἣ νὺξ ἀνήχεστον ἐργάτηται τὸ πάθος. Τότε γὰρ εὑρὼν χαιρὸν ἐπι- τήδειον ὁ διάδολος, ἑξάπτει μὲν πλέον τὰ γεγενή- μένα, παροξύνει δὲ εἷς ἄμυναν, ἐρεθίζει δὲ εἰς ἔχθραν, διεγείρει δ᾽ εἰς χατηγορίας, κατασχευάζει δὲ μνησιχαχίαν, χαὶ μυρία τίχτει ἐντεῦθεν χαχά. Ὅτι δὲ ταῦτα ἐχχόπτων ὁ θεσπέσιος Παῦλος, ἐχέ- λευσς ταχίστην γενέσθαι τὴν χαταλλαγὴν, ἐπ- ἤγαγε" Μηδὲ δίδοτε τόπον τῷ διαδόλῳ, τῷ τὰ μι- χρὰ πάθη μεγάλα λεληθότως χατασχευάζοντι, χαὶ τὰ εὐίατα δυσίατα, ἣ χαὶ ἀνίατα παρασχευά- ζοντι. Ρι. -- ΣΑΙ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ. Μὴ [ἢ] εὐημερία, ὦ βέλτιστε, ἧ ἐκ τῆς θείας μαχροθυμίας σοι συγχωρηθεῖσα, ἐχφοιτᾷν σε τοῦ πρέποντος παρασχευαζέτω, μὴτε μὴν τῶν τῆς φύσεως ἐξαχοντιζέτω ὅρων, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς ἔννοιαν αὑτῶν ἀγέτω, χαὶ εἴσω αὐτῶν περιχλειέτω, ἵνα μὴ ὑπερόρια πταίσας, ὑπερορίους ἀπαιτηθείης καὶ τὰς δίχας. Ριι.Δ'. --- ΤΏ ΑΥ̓ΤΩ. Μὴ μένα φρόνει, μηδ᾽ ὑπερφυῆ φαντάζου, ἵνα μὴ μεγαλοφυέσττερον ἐχτραγῳδηθῇς, ἐχπεσὼν () χαὶ τῶν μετρίων. ῬιΒ'. -- ΛΑΜΠΕΤΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Εἰς τὸ εἰρημένον, « Μέγα ἐστὶ τὸ μυστήριον τῆς δὐσεδείας. » Μέγα ἐστὶν ὄντω; τὸ τῆς εὐσεθείας μυστήριον, ὡς χαὶ ὁ μυσταγιυγὸς ἔγραψε ᾿Ιαῦλος, οὐχ ὡς ἀγνο- Ρ'οὐΐὐϊι : ἤθη 4ιοά οπΐπο ἱποορπίϊα!η δἰῖ, βειὶ ἢ οὐμενον παντάπασιν, ἀλλ᾽ ὡς οὐδενὶ ἐφιχτόν. Παντὸς «μοι πβοπιΐπα οοιηρτγείνει ει φιδαϊι, Οιμπ6πὶ αυΐρρα, οἱ βου!ποηΐδ οἱ τποπι υἷε ὀχοοιῖι, ΦῚ Νὰ οἱ ρυσευΐι8 πιδιγηοπ] τπσῖ] 65ῖ., 4ιοηδπι ράδοίο νἶγσο πιδιεϊπιοηῖ (γυσίυπι οἰ ()οηδην ρᾶοίο ἰά 4υοΐ ἱἰπιαγίτυΐ οἰγηοχίι πὶ) , οὐ φυρά ἱ αγὶ- π π6860 , οορυϊδίυπι ο5ι7 Οιοιδηι ρᾶςίο ἰπ ψιοὰ εἰγευιηδογίρίι 65ῖ, ἰἰἱ ᾳφιροά ἃ οἰγοιβογὶ- ΡιΪοηθ δἰϊεμιπὶ δϑὲ ἱπιο ίτιγ : δἷς. ἰμιϑιὴ, υἱ μος αἰνίηδ οἱ ἰ4 ΟΠ ΠἾβ ΟΣΡΟΓΒ ποίυΓΔ ἀεςογαιιοηὶ τ Εμμ65. ιν, . Τ Τί. ἢ], . Ὑὰρ ἐπέχεινα χαὶ λόγου χαὶ νοῦ χαθέστηχεν. Εἰ γὰρ γάμον καρπὸς τὸ παιδίον, πῶς ἡ Παρθένος χαρπὸν γάμου ἔδειξε; Πῶς ἡἠνώθη τὸ φθαρτὸν τῷ ἀφθάρτῳ; Πῶς ἐν τῷ περιγράπτῳ νοεῖται τὸ ἀπερί- γρᾶπτον, οὔτε τῆ; θείας χαὶ ἀχηράτου ἐλαττουμένης φύσεωξ, χαὶ τοῦ θνητοῦ ἀφράστῳ τινὶ λόγῳ καὶ ἑρμηνεία: χρείττονι, τὴν τιμὴν δεχομένου; Πῶς ὁ παθὼν ἔσωσε, χαὶ ὁ ἀποθανὼν ἤγειρε, χαὶ ὁ ὑδρισθεὶς τετίμηχε τῇ ἀνωτάτῳ τιμῇ, χαὶ ὁ σταυρωθεὶς χατ- ΥΛΔΕΙΞ ΣΕΟΤΙΟΌΝΕΚ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ἑχαεσών. ΒΙ1)., εἴθε [Ιαρδὰς μετῖφ; πνα ιν, ἐμπε ὁποία ἐγ. ἈΙΥΤ. ( ΕΡΙΘΤΟΙΑΒΟῸΝ ..]. -- ἘΡΙ͂ΘΤ. ΟΥΟΥ͂ΤΙ. άρας ἐξήρπασε, μᾶλλον δὲ τὴν ἁμαρτίαν χαὶ τὸν θά- Α αι άφιιανι! μϑιίυἴαγ,, οἱ χιοιὶ πηορίδῖ8 οβί, πιοιίίο νᾶατον ἐσταύρωσε ; φιοάδει, κνι γνδγθΐ χργίἱ ροίοδι, ΘαβηΘ6Ε)- ΄ααὸ ᾿μιοΡργθίδι!οδὶ5 Υἱιὴ δωρογαῖ, Βοηογοῦ δοεὶρίαιῦ Ουοηδι μϑοίο, 4ιὶΐ ραᾶ5δι8 68ῖ, βα]αίθ) δίίιι- ἐπ ; 4υἱ πιογίοπι Ορραι δῖ, ἐχείμννὶι : φοπίι αὔδοιυ 66ι, δυπ!ὸ ἰοπογα οοηὐοοογανῖί; οὐαὶ ἀὔϊχυΣ 65ι, Δ δχβδογαι! πα δγίρυϊ! ; νοὶ, υἱ τεοιΐ8 ΙΟΖυΔΓ, ροοοϑίυπι πιοῦίεπὶ ἴω ΘΓΒΘΘΙΗ διιδιυ ῖ ῬΆΓ', -- ΘΕΟΔΩΡΩ. Ὅει τοὺς ἐν ἀρετῇ ([. ἐνγαρέτους) καὶ ὕπογοη- θῆναι εἷς τι φαῦτϊον, “αν ἀφόρητον. Ὑπονοηθῆναι ἐφ᾽ οἷς οὐ προσῆχον, τοῖς μὲν εἷς ἄχρον ἀρετῆς ἐληλαχόσι, μεγίστην ἔχει συμφοράν" τὸ δὲ χαὶ χριθήναι, τοῖς σεμνοτέροις " τὸ δ᾽ ἁλῶναι, χαὶ τοῖς ἀναλγήτως διακειμένοις. Ρι, Δ΄. --- ΑΛΕΞΑΝΔΡΩ. , Περὶ ἀγνωμοσύνης. Οἱ ὑπὲρ ὧν χάριτας εἰδέναι ὀφείλουσιν, ὑπὲρ «οὐτων ἐγχαλοῦντες (θῦ) πάντας τοὺς τῆς ἀγνωμο- σύνης ὑπερύαίνουσιν ὄρους. Δέον γὰρ, «εἰ χαὶ μὴ. ἔργοις οἷοί τέ εἰσι, λόγοις εὐχαρίστοις ἀμείδεσθαι, ἐγχλήματα ῥάπτουσι. ΡΝ", - ΤΩ ΑΥ̓ΤΩ. Οἱ πᾶσαν τὴν Παλαιὰν Διαθήχην εἰς: τὸν Χριστὸν μεταφέρειν πειρώμενοι, οὐχ ἔξω αἰτιάσεώς εἰσιν. Ἐπείπερ καὶ Ἕλλησι, χαὶ τοῖς μὴ ἐγχρίνουσιν αὐτὴν αἱρετικοῖς ἰσχύειν ἐν τῇ χαθ᾽ ἡμῶ