Letter 5: Concerning the food of the Precursor[17] and asceticism[18].

To Martianos. The queen of the South was spurred by the report of Solomon's wisdom to travel from the ends of the earth. But you — though the Lord cries out to you daily — he has not persuaded you to be sober and look to your own benefit. Take care, then, lest you be judged by her, for rumors and reports alone gave her wings, while the very sight and deeds of Christ's works have in no way improved you. To Peter. On rulers. The strength of those in power is the friendship of God. Therefore the one who rules with strength is a friend of God. "Your friends have been honored by me, O God, and their powers have been strengthened," it is written. If therefore you wish to be a friend of God, rule justly. To Theon. That those who provoke God after grace will pay a greater penalty than those who sinned in ancient times. That not even those before the law who rejected the knowledge of God will have any defense — as though they had not been taught this by a law — the wise Paul teaches you, having said that the invisible things of God from the creation of the world are clearly seen, being understood by the things that are made. And if those are without excuse, what forgiveness will those have who now sin against God? To the same. On the same subject. You seem to be ignorant of the state of the Church in former times. For had you known it, you would not have been puzzled about these matters. But I, weeping bitterly that we possess the treasure-chests of wealth yet waste the wealth itself... To Maron. You seem not to know how much joy the quiet life contains — and perhaps not you alone, but all who have chosen the same life as you, since they have never tasted it in purity. Cease, therefore, not only being a busybody and slanderer, but also abetting the slanderers. For you are in danger of grave consequences. To the same. If you were more skilled at comforting those in pain from on high, you would easily find the occasion for discourse. That the devil does not compel by force but strives to lead astray by persuasion, and under the pretense of piety attempts to overthrow the truth, and often trips up those who shine with the most excellent life through corrupted doctrines. For it is his work and sole endeavor to plunge all together, whether by force or by false doctrines, into the sea of destruction along with himself. Considering these things, then, let the leaders of heresies cease sowing the seeds against the truth, reflecting that they themselves above all are tossed about in the greatest danger. And let their hearers also cease, enslaved to prejudice alone and fighting boldly against the truth, lest the great achievement of the Savior, surpassing both speech and mind, they render idle as far as it depends on them. And let those who pride themselves on right doctrines but are convicted by the sloth of their lives also cease doing such things as show them to be illegitimate students of piety, and let them blend the most excellent conduct with right faith, so that we may all hear the royal voice proclaiming us. To Theodosius the Presbyter. Since you have written asking why the court in Athens was called the Areopagus — where Paul also delivered his speech — I write back that Ares, as they say, was tried there. And Pagos means the high place. For that court was on a certain hill; whence certain persons call those who rule over villages or certain places Pagarchs. To the same. Since you also wished to learn on what charges Ares was convicted and punished, I am ashamed to say, but I will speak nonetheless. For what is said will be a clear refutation of the Greeks. For whenever those whom they call the distributors and stewards of all things are seen to possess neither temperance nor the ability to judge rightly, they could scarcely be worthy of reverence. The others, then — lest I make my discourse long — I shall pass over, though I have many to mention, and I shall recall only one, the one who clarifies what you ask. They say that Ares was so overcome by desire for Agraulos the daughter of Cecrops that, although her age could not yet endure a virginity-destroying marriage, being a hot and licentious lover, he forced the still-closed bud of nature before its time. And the girl, as they say, still had the tender flower of youth. But he who deems himself worthy of worship made the ground an impromptu bridal chamber for her, showing not the maiden's willing consent but rather using force. To Isidore the Deacon. To conquer by doing evil belongs to the ways of Satan. To Eutonios the Deacon. Since the one who is praised reaps a more venerable glory whenever the one who attempts to speak declares his defeat before even speaking — for this reason I too, defeated by the virtues of the celebrated Eustathios, shall keep silent. To the same. I have learned from men for whom falsehood is an enemy and truth dwells on the tongue, that when you are insulted by Zosimos, you philosophize at first, but afterward you publicly shame him. To Theognostos the Presbyter. Though I have many things to say about the celebrated Timotheos, I shall say one thing toward which all of them point: that being a genuine lover of virtue, he always strove against his own existing reputation, eclipsing the astonishment at his former deeds by his later works. To Apollonios the Bishop. Since forcing and dragging toward piety those who have been made free agents is neither fitting nor seemly, use persuasion when the occasion allows, and illumine by your own life those who dwell in darkness. To Epimachos the Scholastikos. Your friend, having been caught in the greatest storm of troubles, and having set every device in motion — like helmsmen whose skill the tempest has overwhelmed... To Leontios. Since the zealous pursuit of excellence requires constant vigilance, I urge you not to grow weary in your labors, but to persist in the work that has been entrusted to you, knowing that the reward awaiting those who endure far surpasses the hardships of the present struggle.

Concerning the food of the Precursor[17] and asceticism[18]. Since the divine prophesies report the account accurately, the excessive debate is unnecessary for the ones reading these things intelligently. If, therefore, we have been instructed about both the food and clothes of perfect, godly[19] asceticism[20], with reference to John the Baptist, we will be content with hair[21], for example, for a covering; and we will be content with twigs[22] from herbs and plants for a little food and strength and a simple meal[23]. But if these things, because of weakness, are too intense[24], let the testing and directive of the one put forward[25] be an example for us of every need and way of life[26].

PEC. - ΜΑΡΤΙΑΝΟ. Τὴν μὲν τοῦ νότου βασίλισσαν, ἀκοὴ σοφίας ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἐκτεῖναι πρὸς Σολομῶντα παρώτρυνε. Σὲ δὲ Κύριος καθ' ἡμέραν ἐμβοῶν, νῆψαι καὶ βλέψαι πρὸς τὸ συμφέρον οὐκ ἔπεισε. Πρόσεχε τοίνυν μὴ ὑπ᾽ ἐκείνης κριθῇς ὅτι τὴν μὲν φῆμαι καὶ λόγοι ἐπτέρωσαν· σὲ δὲ καὶ ὄψις καὶ πρᾶ- ξις τῶν τοῦ Χριστοῦ ἐνεργειῶν οὐδαμῶς ἐβελ- τίωσαν. ΣΚ΄. – ΠΕΤΡΟ. Πρὸς ἄρχοντας. Ἡ κραταιότης τῶν ἀρχῶν φιλία ἐστὶ Θεοῦ. Ὁ τοίνυν ἄρχων κραταιῶς, φίλος ἐστὶ Θεοῦ. Ἐμοὶ γὰρ ἑτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεὸς, καὶ ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν, » γέγραπται. Εἰ οὖν φίλη- εἶναι βού ---CONTINUES--- ΥΟΒ΄. – ΘΕΩΝΙ. ῞Οτι μείζονα τοῖς οὖσι (Ι. τίσουσι) δίκην τῶν πάλαι ἁμαρτησάντων οἱ μετὰ τὴν χάριν τὸν Θεὸν παροργίζοντες. Ὅτι οὔτε οἱ πρὸ νόμου τὴν τοῦ Θεοῦ παρωσάμε νοι γνῶσιν, ἀπολογίαν ἕξουσιν, ὡς ταύτην νόμῳ μὴ διδαχθέντες, ὁ σοφὸς παιδεύει σε Παῦλος, τὰ ἀόρατα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοού μα (67) εἰρηκὼς καθορᾶσθαι. Εἰ δὲ ἐκεῖνοι ἀσύγγνω στοι, τίνα ἕξουσι συγγνώμην, οἱ νῦν εἰς Θεὸν ἁμαρ- τάνοντες; ΤΟ ΑΥΤΩ, Εἰς τὸ αὐτό. D Ἔοικας τὴν κατάστασιν τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἐπὶ τῶν προτέρων χρόνων, ἀγνοεῖν. Οὐ γὰρ ἂν γινώσκων περὶ τούτων ἠπόρησας. Ἐγὼ δὲ δακρύσας θερμῶς, ὅτι τὰς θήκας ἔχοντες τοῦ πλούτου, τὸν πλοῦτον αἰ- Κ΄. - ΜΑΡΩΝΙ. Ἕοικας ἀγνοεῖν ὅσην ὁ ἀπράγμων βίος ἔχει τὴν εὐφροσύνην · τάχα δὲ οὐκ αὐτὸς μόνος, ἀλλὰ καὶ οἱ τὸν αὐτὸν σοι βίον ἐπανῃρημένοι, ἄτε μηδέποτε ταύτης γευσάμενοι καθαρῶς. Πέπαυσο τοίνυν μὴ μόνον πολυπραγμονῶν, καὶ συκοφαντῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς συκοφάντας συγκροτῶν. Κινδυνεύεις γὰρ Α. ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ. Εἰ τοὺς ἀλγοῦντας ἄνωθεν παρεμυθεῖσθαι δεινό τερος ἦσθα, εὐχερῶς τὴν τοῦ λόγου ἀφορμὴν εὕρι Α γωγῆσαι φιλονεικεῖ· καὶ προσχήματι εὐλαβείας (85), τὴν ἄλήθειαν ἀνατρέψαι πειράται, καὶ τοὺς βίῳ πολλάκις ἀρίστῳ διαλάμποντας διεφθαρμένοις δόγμασιν ἐκτραχηλίζει. ὧν γὰρ αὐτῷ ἔργον καὶ μία σπουδή, πάντας ὁμοῦ, εἶτε διὰ βίας (86), εἴτε διὰ νόθων δογμάτων εἰς τὸ τῆς ἀπωλείας μεθ᾽ ἑαυτοῦ καταποντίσαι πέλαγος. Ταῦτα οὖν ἐννοοῦντες, παυέσθωσαν μὲν οἱ τῶν ἀἱρέσεων ἡγεμόνες τὰ κατὰ τῆς ἀληθείας σπείροντες σπέρματα, ἐννοοῦντες ὡς αὐτοὶ μάλιστα πάντων ἐν μεγίστῳ κινδύνῳ σαλεύουσι. Παυέσθωσαν δὲ καὶ οἱ τούτων ἀκροαταὶ, προλήψει μόνῃ δουλεύοντες, καὶ κατὰ τῆς ἀληθείας νεανιευόμενοι, ἵνα μὴ τὸ μέγα καὶ λόγον καὶ νοῦν ὑπερβαῖνον τοῦ Σωτῆρος κατόρθωμα, τόγε ἧκὸν ἐφ᾽ ἑαυτοῖς, ἀργὸν ἀποφήνωσι. Παυέσθωσαν δὲ καὶ οἱ τοῖς ὀρθοῖς μὲν δόγμασιν ἐν Β αβρυνόμενοι, διὰ δὲ τῆς κατὰ τὸν βίον ῥαθυμίας ἐλεγχόμενοι, ταῦτα δρῶντες, ἃ νόθους αὐτοὺς τῆς εὐσεβείας φοιτητὰς ἀποφαίνει, καὶ μετὰ τῆς ὀρθῆς πίστεὸς τὴν ἀρίστην πολιτείαν συγκιρνάτωσαν, ἵνα πάντες ἀκούσωμεν τῆς βασιλικῆς φωνῆς ἡμᾶς ἀνακηρυττούσης. ---LETTER ΛΔ΄. – ΘΕΟΔΟΣΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ--- Ἐπειδὴ γέγραφας, τίνος ἕνεκεν "Αρειος πάγος *ἐκαλεῖτο, τὸ ἐν Ἀθήνῃσι δικαστήριον, ἐν ᾧ καὶ ὁ Παῦλος ἐδημηγόρησεν· ἀντεπιστέλλω, Ὅτι ὁ ᾿Αρης, ὡς φασιν, ἐκεῖσε δίκας ἔδωκε. Πάγος δὲ, ὁ ὑψηλὸς τόπος. Ἐν γὰρ ὄχθῳ τινὶ ἦν ἐκεῖνο τὸ δικαστήριον· ὅθεν καὶ Πάγαρχοι καλοῦνταὶ παρά τισὶν, οἱ τῶν κωμῶν ἢ τόπων τινῶν ἄρχοντες. ---LETTER ΛΒ΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ--- Ἐπειδὴ καὶ ἐπὶ τίσιν ἀλοὺς ὁ Ἄρης, δίκην ἔδωκεν, ἐθέλησας μαθεῖν, ἀἰσχύνομαι μὲν φράσαι, ὅμως δ' οὖν ἐρῶ. Ἔλεγχος γὰρ ἔσται Ἑλλήνων σαφὴς τὰ λεγόμενα. Ὅταν γὰρ, οὖς φασι τῶν πάντων διανομεῖς εἶναι καὶ ταμίας, ὀφθεῖεν, μήτε σωφροσύνην, μήτε τὸ κρίνειν ἔχοντες ὀρθῶς, σχολῇ γ᾽ ἂν εἴὲν σεπτοί. Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους, ἵνα μὴ μακρὸν ποιήσω τὸν λόγον, παρήσω, καίτοι πολλοὺς ἔχων εἰπεῖν, ἑνὸς δὲ ἐπιμνησθήσομαι μόνου, τοῦ τὸ ζητούμενον παρὰ σοῦ σαφηνίζοντος. ᾿Αγραύλῃ τῇ Κέκροπος οὕτως ἐξηττηθῆναί φασι τὸν Ἄρεα, ὡς μηδέπω τῆς ἡλικίας αὐτῆς δυναμένης παρθενολύτων ἀνασχέσθαι γάμων, θερμὸν ὄντα καὶ ἀκόλαστον ἐραστὴν, μύοντα ἔτι τὸν κάλυκα τῆς φύσεως παρὰ τὸν καιρὸν βιάσασθαι. Καὶ ἦν μὲν ἡ παῖς, ὡς φασιν, ἀπαλὸν ἔτι τῆς ἡλικίας τὸ ἄνθος ἔχουσα. Ὁ δὲ προσκυνεῖσθαι ἀξιῶν, αὐτοσχέδιον νυμφῶνα ταύτῃ ποιεί τοῦδαφος, οὐ πειθοῖ τῆς κόρης τὸ ἐθελούσιον δείξας, ΡΕΘ'. - ΙΣΙΔΩΡΟ ΔΙΑΚΟΝΩ. Τὸ νικᾷν ἀπὸ τοῦ κακῶς ποιεῖν, σατανικῶν ἐστι ΣΜΕ΄. – ΕΥΤΟΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. · Ἐπειδὴ τότε ὁ ἐγκωμιαζόμενος δόξαν σεμνο D τέραν καρποῦται, ὅταν ὁ λέγειν ἐπιχειρήσας, καὶ πρὶν εἰπεῖν κηρύξῃ τὴν ἧτταν, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ἡττώμενος ταῖς τοῦ ἀοιδίμου Εὐσταθίου ἀρεταῖς, σιωπήσομαι. Σ.Ζ. – ΤΟ ΑΥΤΟ. Ἐπυθόμην παρ᾿ ἀνδρῶν, οἷς τὸ μὲν ψεῦδὸς ἐστι πολέμιον, ἡ δ᾽ ἀλήθεια ἐπὶ γλώσσης οἰκεῖ, ὡς ὑβρι ζόμενος μὲν παρὰ Ζωσίμου, φιλοσοφεῖς μὲν παρα- χρῆμα, μετὰ δὲ ταῦτα αὐτὸν ἐκπομπεύεις, παρά ΘΕΟΓΝΩΣΤΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Πολλὰ ἔχων τοῦ ἀοιδίμου Τιμοθέου φράσαι, ἐν εἰς & πάντα τείνει, λέξω· ὅτι τῆς ἀρετῆς γνήσιος ὢν εραστής, ἀεὶ πρὸς τὸ ὑπάρχον αὐτῷ κλέος ἀντηγω νίζετο, τὴν ἐπὶ τοῖς προτέροις ἔκπληξιν τοῖς δευτέ- ροις ἔργοις ἀφανίζων. ΤΕΓ'. – ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Ἐπειδὴ τὸ βιάζεσθαι καὶ ἕλκειν πρὸς εὐσέβειαν τοὺς ἀντεξουσίους γεγονότας, εὐπρεπὲς οὔτ᾽ ἐστὶν, οὔτε δοκεῖ· τῷ πείθειν οὗ καιρός ἐστι χρησάμενος, φώτιζε τῷ σαυτῷ βίῳ τοὺς ἐν σκότῳ διατρίβοντας. ТОН. – ЕПІМАХΩ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟ. Ὁ φίλος ὁ σὸς ἐν μεγίστῳ κλύδωνι πραγμάτων ἀποληφθεὶς, καὶ πᾶσαν κινήσας μηχανήν, ὥσπερ οἱ κυβερνῆται, ὧν ὁ χειμὼν τὴν τέχνην ἐβάπτισεν, ἐν ``` ΤΠΖ'. – ΛΕΟΝΤΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Ἐγώ σε, ὦ ἁγνείας ἀνάκτορον, οὐκ ἐκ τῆς ἱερω- σύνης θαυμάζω· ἀλλ᾿ ὅτι προσηκόντως ταύτης τετύ- Ε΄. – ΙΣΙΔΩΡΟ ΔΙΑΚΟΝΩ. Τι ἐστι γεγραμμέμον ἐν τοῖς ᾿Ασμασι, «Ἕξήκοντά εἰσι βασίλισσαι. » Γέγραφας, τί ἐστιν, « Ἑξήκοντά εἰσι βασιλίδες, » καὶ τὰ ἑξῆς. ῎Αχους τοίνυν· Ἐχέτω μὲν ἡ ἄμωμος καὶ 'παρθένος Ἐκκλησία, ἡ ὀρθὴν περὶ τὸ θεῖον τὴν πίστιν ἔχουσα, τὰ πρωτεῖα· καὶ αὐτὴ καλείσθω περιστερὰ τελεία, ὅλων τῶν ταγμάτων ὑπερβαίνουσα τὴν ἀξίαν. Εἰ δὲ καὶ εἰς πράξεις αὐτὸ ἐκλαβεῖν χρὴ, λελέχθω καὶ τάδε· Ἑξήκοντά εἰσι βασιλίδες, αἱ τῆς βασιλείας ἕνεκεν εἰσπράττουσαι ψυχαί· καὶ ὀγ- δοήκοντα παλλακαὶ, αἱ φόβῳ τῆς κολάσεως ἀπεχόμε- ναι τοῦ κακοῦ· καὶ νεάνιδες, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς, αἱ διὰ τινας προφάσεις κοσμικὰς σωφρονοῦσαι, καὶ τὸ δίκαιον διώκουσαι, αἱ οὐδὲ πόθῳ τῆς βασιλείας, οὐδὲ φόβῳ τῆς κρίσεως τὸ δέον πράττουσιν (41) · ἀλλ᾽ ἴνα πλούτου, ἢ δόξης, ἢ τιμῆς τινος μὴ στερη- θῶσι. Μία ἐστὶ περιστερὰ τελεία, ἡ τὸ καλὸν δι᾿ αὐτὸ τὸ καλὸν πράττουσα, τῶν ἄκρων ἁγίων σύνοδος· ἡ οὔτε διὰ μισθὸν, οὔτε διὰ τιμωρίαν, οὔτε διὰ πρόφα- σίν τινα βιωτικὴν, ἀλλὰ διὰ τὸ τῷ θεῷ φίλον, πράτ- τουσα τὸ δέον. Δῆλον δ᾽ ὅτι τὸν Θεὸν ἔχουσα, καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ ἔχει· κἀκεῖναι μὲν ἀκοῦσαι δυνή- σονται· Χάρις τῇ βασιλείᾳ, καὶ τῇ γεέννῃ, τῇ παρα- σκευασάσῃ ἡμᾶς ἀριστεῦσαι. Αὕτη δὲ οὐδὲν τοιοῦ- τον ἀκούσεται, ἀλλὰ καὶ παρὰ πάντων μακαρισθή- σεται. ΑΔ΄. – ΠΑΥΛΩ. - Περὶ τοῦ αὐτοῦ (id est, περὶ πολιτείας). Ωσπερ τὸν φιλόσοφον οὐχ ἡ στολὴ καὶ βακτηρία δείκνυσιν, ἀλλ᾽ ἡ παρρησία καὶ ἡ πολιτεία · οὕτω καὶ τὸν Χριστιανὸν οὐ σχῆμα καὶ λόγος, ἀλλὰ τρόπος καὶ βίος τῷ ὀρθῷ λόγῳ ἐφάμιλλος. Ε΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ Εἴ τι τῶν πολλῶν λειφθείη καὶ παραδραμοῦσα ἡμῶν ἡ διάνοια τῆς ἀκριβοῦς ἐπιγνώσεως, ὁ λογισμὸς, εἶναί τις ὡς ἀληθῶς, ὁ δυνησόμενος διασαφεῖν τὸν λόγον, καὶ διδάξαι ἡμῖν σαφῶς τὰ ἀσαφῆ. ΡΛΕ. - ΙΑΚΩΒΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ (41). Εἰς τὸ τό Ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὅνομα προ φήτου, μισθὸν προφήτου λήψεται. Τα πείς To, « Ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὅνομα προφήτου, μισθὸν προφήτου λήψεται, » ὡς ἐν βραχέσι, τοιοῦ τόν ἐστιν· Οὐκ εἴ τις, ὦ βέλτιστε, καθ' ἑτέραν τινὰ D χρείαν ἢ πρόφασιν τιμῆς ἀξιοῖ τὸ καλὸν, ἤδη καὶ τῆς τοῦ καλοῦ μεθέξει δόξης· ἀλλ᾿ ἐκεῖνος τῷ ἀγαθῷ συν- δοξασθήσεται, ὁ αὐτὸς τὸ ἀγαθὸν δι᾿ αὐτὸ τοῦτο τιμήσας. Πολλοὶ γὰρ προφήτας ἢ δικαίους τιμῶσιν, ἢ διὰ δόξαν ἀνθρωπίνην, ἢ διὰ κέρδος βιωτικόν. Εἰσὶ γὰρ οἱ τοῖς τὰ τοιαῦτα ἐπιτηδεύουσι, καὶ χρή ΕΒ. – ΑΛΦΙΟ. Ὁ θειότατος τοῦ Πατρὸς Υιός τε καὶ Λόγος, ὁ τῶν ``` Ε΄. – ΔΟΜΗΤΙΩ ΚΟΜΗΤΙ. Ἦττὰ ἐστιν, ὦ σοφώτατε, οὐ τὸ τεθνάναι ἐν που λέμῳ, ἀλλὰ τὸ δεῖσαι τοὺς πολεμίους, καὶ ῥίψαι τὴν ἀσπίδα· ἂν δὲ ἐπέλιπε τὸ σῶμα τῆς ἀριστείας ἐπι- θυμοῦντα ἐν τοῖς τροπαιούχοις ἀναγράφεσθαι, νό- μος· ἐπεὶ καὶ τῶν ἀθλητῶν τοὺς ἐν αὐτῇ ἀποθα- νόντας πάλῃ, (27) μᾶλλον τιμῶσιν οἱ τοὺς ἀγῶνας τούτους διαθέντες τῶν μὴ τοῦτο παθόντων. Εἰ τοίνυν ταῦθ' οὕτως ἔχει, δι' ἣν αἰτίαν νομίζεις τοὺς μάρ τυρας τῷ τεθνάναι ἡττᾶσθαι (28), καὶ μὴ διὰ τοῦτο μᾶλλον ἀνακηρύττεις; Τέλος γὰρ ἐστι τῆς μάχης ταύτης οὐ τὸ σῶμα (ὁ καὶ δοκοῦν ζῆν ἐνέκρωσαν) ἀλλὰ τὸ μὴ διαφθεῖραι τὸ τῆς ἀρετῆς κλέος. ΑG. - ΝΕΜΕΣΙΩ. Πάντων εὐπορωτέρους ὀρίζομεν εἶναι καὶ βασι- λικωτέρους τοὺς τὸν ἔρωτα τοῦ πλούτου καταπατή- σαντας, ὧν παντὶ σθένει ἐναρίθμιοι σπουδάσωμεν γενέσθαι· εἰ γὰρ καὶ πολλοὶ τὴν τούτου τυραννίδα, καθάπερ τὴν εἰκόνα τοῦ Βαβυλωνίου προσεκύνησαν · ἀλλ᾽ ἡμεῖς μιμησάμενοι τῶν τριῶν παίδων τὴν ΜΓ. – ΔΩΡΟΘΕΟ ΛΑΜΠΡΟ. Ἐνταῦθα μὲν, ὦ βέλτιστε, οὐχ οἷόν τε ἀμφότερα συνδραμεῖν, σφοδρότητα λέγω τιμωριῶν καὶ παρα- μονήν. θάτερον γὰρ θατέρῳ πολεμεῖ, διὰ τὸ φθαρ- τὴν οὖσαν τοῦ σώματος τὴν φύσιν μὴ φέρειν αὐτῶν τὴν σύνοδον· ἐκεῖ δὲ τῆς ἀφθαρσίας εἰσβιασαμένης, καὶ τὴν φθορὰν ἐξοστρακισάσης, καὶ ἡ τῆς μάχης ταύτης διάλυσις γένοιτ' ἂν ὡς τὴν ὑπερβολὴν τῶν βασανιστηρίων, μήτε τὴν ἰσχὺν ἐξελάσαι τοῦ σώμα- τος, μήτε τὸ σῶμα εἰς τὸ μὴ ὂν παραπέμψαι. ΑΕ΄. – ΚΥΡΙΑΚΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Θαυμάζω πῶς οὕτω κρίνεις; ἐγὼ γὰρ οὐκ ἂν ἤγ- νοησα· ἐὰν γὰρ μὴ αἰσθάνῃ, ἀνάγκη καὶ φανερώτερον εἰπεῖν. Τί οὖν χρὴ ποιεῖν, εἴ τις εἶκος ἔχει; ἔγωγε φημὶ δεῖν ὁμολογεῖσθαι. ΟΑ΄. – ΙΣΙΔΩΡΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Οἱ τῶν ἀνδρῶν ἄριστοι, ἄτε νῷ καθαρῷ καὶ ὑγιαί νοντι τὴν τῶν πραγμάτων, ὡς ἔνι μάλιστα, θεώμενοι φύσιν, πάσας μετρίως φέρουσι τὰς τούτων μεταβο- λάς. Ωσπερ γὰρ οἱ εὐδόκιμοι τραγῳδοὶ πᾶν δεχόμε- νοι πρόσωπον θαυμάζονται· οὕτω καὶ οἱ ἀράτιστοι, ὥσπερ ἀγωνισταὶ ὄντες τοῦ βίου, παντὶ τῷ δοθέντι εὐσχημόνως συνδιατίθενται. "Ορα γὰρ τὸν ἀοίδιμον Ἰὼβ, ὃς ἐν πλούτῳ εὐδοκιμήσας, ἐν πενίᾳ πλέον διέλαμψε· καὶ θαυμασθεὶς ἐν ἐκείνῳ, ἐν ταύτῃ πλέον ἐθαυμάσθη. Ἔστι γὰρ περὶ πλοῦτον ἀσχημονεῖν, καὶ πενίας ἀπτόμενον εὐσχημονεῖν· οἱ δὲ νοῦν οὐκ ἔχοντες, τὴν ῥίζαν τῶν κακῶν ἀνιχνεῦσαι μὴ ἀνεχότ μενοι, τοῖς μηδὲν ἢ μικρὸν λυποῦσι τὴν τῶν κακῶν ἀπονέμουσι ψῆφον. Δέον γὰρ τὴν οἰκείαν αἰτιᾶσθαι ἀνανδρίαν, τῶν πραγμάτων καταψηφίζονται. ``` CXXIV. - HARPOCRE SOPHISTE. РКГ. – АРПОКРΑ ΣΟΦΙΣΤΗ. Τὸν διαβάλλοντα σχεδὸν πᾶσι πάντας, ἐμβριθε- στέρᾳ ἀπειλῇ σωφρόνισον· ἵνα μὴ τιμωρίας ὕστερον δεηθείη. ΡΑΕ. - ΙΕΡΑΚΙ ΔΙΑΚΟΝΟ. Ἐπειδὴ τῶν δεινῶν, ὧν δρῶμεν, αἴσθησιν οὐδ' αὐτοὶ ἔχομεν διὰ ῥαθυμίαν καὶ φιλαυτίαν, οὔτε ἑτέροις παρέχομεν, διὰ τὸ κἀκείνους μηδὲν ἄμεινον ἡμῶν διακεῖσθαι, διὰ τοῦτο νομίζοντες ὑγιαίνειν, οὔτε ἰατροὺς ἐπιζητοῦμεν, οὔτε θεραπευθήναι βουλόμεθα· ἀλλ' οὐδ᾽ αὐτὸ τοῦτο, ὅτι νοσοῦμεν, ἴσμεν· ὅπερ ἐσχάτης ἐστὶν ἀναλγησίας, μᾶλλον δὲ νεκρώσεως. ΡΝΒ΄. – ΦΙΛΕΑ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΩ. Τεταραγμένῳ δεινῶς, διὰ τὸ δόξης πολιτικῆς δι- ημαρτηκέναι, ὡς ἐπυθόμην, ἔοικας. Εννοήσας τοίνυν τὴν εὐδοξίαν τοῦ βίου τούτου, τῶν ἀραχνῶν μὲν εὐτε- λεστέραν, ὀνείρων δὲ ἀδρανεστέραν, εἰς τὸν ὑπερκό- σμιον μετάγαγε σαυτοῦ τὸν νοῦν, καὶ στήσεις ῥᾷον τὸν θόρυβον τῆς ψυχῆς. Οὐ γὰρ ἀμφοτέρων ὀρεγό- μενον, ἀμφοτέρων ἔστιν ἐπιτυχεῖν· τυχεῖν μὲν ἀμ- φοτέρων ἔστιν, ὅταν μὴ ἀμφοτέρων, ἀλλὰ τῆς μιᾶς τῆς ἐκ τῶν οὐρανῶν, ἐρῶμεν· ἀμφοτέρων δὲ ἐρῶντα, ---CONTINUES--- ΡΟΒ΄. – ΑΓΑΠΗΤΩ Νοσούντων αἱ κατὰ θεὸν παρακλήσεις καὶ δακρύων θερμοὶ ποταμοί, ταῖς τῶν ἐπῳδῶν, καὶ τῆς ἀπειρίας ἀπαλλάττει τὴν ψυχήν. ΣΑ΄. – ΕΛΑΦΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Δεινὸς λόγων ἔρως ταῖς τῶν ἀνθρώπων ψυχαῖς εἰς τοῦτον τὸν καιρὸν ἐπεκώμασε - λόγων δὲ, φημὶ, οὐ τῶν σωφρονίζειν, ἀλλὰ τῶν τέρπειν τοὺς ἀκούοντας ΣΟΕ. ΠΑΛΛΑΔΙΟ ΔΙΑΚΟΝΩ. Κομιδῇ γελοῖον, ἑτέρων ἄρχειν ἐπιχειρεῖν τὸν ἑαυ- τοῦ ἄρξαι μὴ δυνηθέντα. Ὁ γὰρ τὰ οἰκεῖα πάθη λυτ- τῶντα μὴ μόνον μὴ ὑποτάξας, ἀλλὰ καὶ ἄδειαν αὐ- ---CONTINUES--- ΣΕ΄. - ΙΣΧΥΡΙΩΝΙ Εἰ μὲν πάντες οἱ ταῖς Γραφαῖς ὡμιληκότες, πρὸς τὴν ἐκείνων εἰσήγησιν κατεστήσαντο τὸν βίον, εἶχέ σου τινα λόγον ὁ λόγος· εἰ δὲ πολλοὶ οὓς οἶδα ἐγὼ, ἴσως δὲ καὶ αὐτὸς, τὰς παραινέσεις ᾄδοντες, ἐν μέσῳ ἐκθειάζοντες, πᾶν τοὐναντίον λάθρα τολμῶσιν, οὐ διὰ τοῦτο τὰς Γραφὰς γραψόμεθα. Ἔφησαν μὴ ἀδι- κεῖν, καὶ πολλοὶ ἀδικοῦσι. Τί τοῦτο πρὸς αὐτὰς; ΤΚΙ΄. – ΤΟ ΑΥΤΟ. Εἰ μόλις, ὦ ἀγαθὲ, κατορθοῦντες οἱ τὴν τῆς Ιερωσύνης ἐστεμμένοι λειτουργίαν ὠφελῆσαι δυνη- θεῖεν (οἱ γὰρ ἀρχόμενοι τὰ μὲν κατορθώματα κἂν μεγάλα ᾖ, βραδέως, τὰ δὲ πταίσματα κᾶν μικρὰ ᾖ, ὀξέως ὁρῶσιν), οἱ ῥᾳθύμως ζῶντες, καὶ μηδεμίαν τῶν ὑπηκόων ποιούμενοι πρόνοιαν, ποίαν οὐκ ἐνστά- ζουσι (95) κακίαν τοῖς ὥσπερ ἀπολογίαν ἔχειν olo- μένοις τῶν οἰκείων πταισμάτων τὰ τῶν ἡγεμόνων ΤΑΓ – ΓΕΝΝΑΔΙΟ. Εἰ καὶ παράδοξόν σοι εἶναι δόξει τὸ λεχθησόμενον, ΤΝΔ΄. – ΔΥΣΟΝΙΩ. Ωσπερ ὁ ἀμύνεσθαι ἐπιθυμῶν μὲν, ἀδυνατῶν δὲ, το γε εἰς αὐτὸν ἥκον, ἡμύνατο· οὕτω καὶ ὁ ἀμεί- ψασθαι βουλόμενος, μὴ δυνάμενος δὲ, ἡμείψατο. Το γὰρ αὐτοῦ πᾶν καὶ οὗτος ἐποίησε. Ἐπειδὴ γὰρ οὐ πάντως τῇ βουλήσει ἡ δύναμις ἔπεται, ἀπὸ τῆς γνώ- μης τὰ πράγματα κρίνεται. ΤΕΙ. – ΤΟ ΑΥΤΟ. Οὐχ ὁ δικαίως καὶ ἀδίκως πάσχων τι ἐνταῦθα αυ- πηρὸν, ὁμοίως διακεῖσθαι ὀφείλουσι· τῷ μὲν γὰρ κατ' ἀξίαν συμβαίνει, τῷ δὲ δι' εὐδοκίμησιν. Διὸ καὶ ὁ μὲν λέγειν δίκαιος ἂν εἴη· · Οὐκ ἄξια ὧν ἥμαρτον μεμαστίγωμαι. » Ὁ δὲ οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν. » Οὕτω γὰρ ὁ μὲν εὐγνωμόνως ὑπομείνας ἀποτρίψεται τὰ πταίσματα · ὁ δὲ εἰ γενναίως οἴσει, στεφάνους ἔξει τιμαλφεστέρους. ΤΟΔ΄. – ΠΑΥΛΩ. Τὰς ἀρετὰς τίμα, μὴ τὰς εὐημερίας θεράπευε. Αἱ μὲν γὰρ ἀθάνατόν εἰσι χρῆμα, αἱ δὲ ῥᾳδίως σβέν- νυνται. ``` ΤΑΔ΄. – ΙΣΙΔΩΡΟ. Prudens quis et fortis existimandus. (Conf. epist. 76.) Εἰ θεασοίμην, ὦ ὁμώνυμε, ἄνδρα δεινὸν μὲν ἐκ τῶν φαινομένων τὸ εἰκὸς συμβαλεῖν (29), δεινότερον ΥΓ. - ΑΙΜΙΛΙΑΝΩ. Διὰ τοῦτο δύσκολόν ἐστιν, ὡς ἔοικε, διαφυγείν τὸν τῆς φιλοδοξίας λογισμόν· ἐπειδήπερ ὁ ποιεῖ τις εἰς καθαίρεσιν αὐτοῦ, τοῦτο ἀρχὴ ἑτέρας φιλο- δοξίας εὑρίσκεται. Τοὺς μὲν οὖν ἐρήμους ὄντας ἀγα- θῶν πράξεων, δοξάζεσθαι δὲ ποθοῦντας, ὡς δυσιά- τους μεταδιδακτέον, λέγοντας, ὅτι ᾿Ασκήσατε ἀρετὴν, καὶ τότε ζητεῖτε δόξαν. Τοὺς δὲ πράξεσι σεμνυνο- μένους, δόξης δὲ μὴ καταφρονοῦντας, ὡς εὐτάτους θεραπευτέον, λέγοντας, ὅτι Μείζους ἔσονται καὶ λαμπρότεραι αἱ πράξεις, ὅταν καὶ τῆς δόξης κατα- φρονήσητε, τῆς καὶ πεσεῖν αἰσχυνομένης, καὶ στῆ- ---CONTINUES--- ΥΛΗ. – ΝΕΙΛΟ. Εἰ καὶ οἱ φιλότιμοι δι' ἐπαίνων μάλιστα παραθή- γονται (διψῶσι γὰρ ἐπαίνων μᾶλλον, ἢ ποτῶν); ἀλλὰ μετρίως χρὴ τούτους ποιεῖσθαι, καὶ μὴ ἄγαν ὑφαίνειν. Πολλοὶ γὰρ ἐκ τῆς ὑπερβολῆς τῶν ἐγκω- μίων ἐκλυθέντες, ἐκλύουσι τὴν εἰς τοὺς πόνους πα ρασκευήν. ΥΜΔ΄. – ΑΓΑΘΟΔΑΙΜΟΝΙ. Καινότερόν τι τεθέαμαι, δοὐκ ἄν τις ῥᾳδίως κα- ταδέξοιτο, μὴ ἀκριβῶς τὸ πρᾶγμα πυθόμενος. Τριῶν γὰρ ὁμοῦ φίλων περὶ ἑνὸς παρακαλούντων πράγμα- τος, ὁ μὲν δεινότατος προσπαρώξυνεν, ὁ δὲ ἧττον δεινὸς ἐπράῦνεν· ὁ δὲ ἡμεληκὼς τοῦ λέγειν έπεισε. Καὶ ἡδυνήθη μὲν ὁ ἀμαθὴς τοσοῦτον, ὅσον ἐχρῆν τὸν δεινότατον· ἔπαθε δὲ ὁ ῥητορικώτατος, ὅπερ ἐχρῆν τὸν ἀμαθέστατον. ὡς δὲ ἡρωτᾶτο ἐκεῖνος, ᾧ τὴν πρεσβείαν προσέφερον, ἔφη, « τῷ τρόπῳ τῶν παρα --- ΦΖ. - ΖΩΣΙΜΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Ἐχρὴν μὲν νεανικώτερον ἐκτραγῳδηθῆναι τὰς τὰς πράξεις, τάχα κἄν οὕτως ἐρυθριάσαις· ἀλλ' ἐπειδὴ οὐ χρὴ τοὺς σεμνότητος ἀντιποιουμένους μο- λύνειν ἑαυτῶν τὰς γλώττας, τάχιστα καὶ εὐπρε- πέστατα λελέξεται, ὅτι μεγάλων κακῶν αἰτιαί εἰσιν αἱ μετὰ γαστέρα ἡδοναί. ΦΙΓ. – ΗΣΑΙΑ. Εἰ καὶ πλουτεῖν δοκεῖς, μὴ καταφρόνει τῶν πενή- των ὡς εὐαλώτων· μάλιστα μὲν διὰ τὴν δίκην, τὴν τοῖς ἀδικήμασι παρεπομένην. Εἰ δὲ ταύτης κατα- φρονεῖς, καὶ οὕτως ἀπέχου τῆς κατ' αὐτῶν ἀδικίας · εἰδὼς, ὅτι· κἂν ἀδικῆσαί σε οὐ δύνανται, ἀλλὰ συν- απολέσθαι σοι δυνήσονται. Πολλοὶ γὰρ εἰς κατηγορίαν ἑτράπησαν, καὶ οὐ μόνον εἰς ἔδαφος κατήνεγκαν τὰς τῶν ἀδικησάντων ἑστίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς αὐτῆς στερηθῆναι παρεσκεύασαν. ΦΙΘ. – ΣΤΡΑΤΗΓΙΟ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Εἰ καὶ εἰσί τινες δεινοὶ μὲν ἀπατῶντες λαθεῖν, δεινοὶ δὲ φωραθέντες παραλογίσασθαι· ἀλλ᾿ ὁ θεο- φιλὴς κρείττων τούτων εὑρίσκεται. Σοφὸς μὲν ὧν συνιδεῖν τὴν ἀπάτην, σοφώτερος δὲ διελέγξαι τὴν ἐν τοῖς λόγοις κρυπτομένην δεινότητα. ΦΑΓ΄. – ΑΜΜΟΝΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ. Λέληθας τούτων ἕνεκα δυσχεραίνων, ἐφ᾽ οἷς ἥδε- σθαι προσῆκον ἦν. Τὸ μὲν γὰρ ῥᾴθυμον, ἄπονον· καὶ οὐ μόνον ἀστεφάνωτον, ἀλλὰ καὶ κολάσεως πνεῖ. Tὸ δὲ μετὰ πόνων καὶ ἰδρώτων βιοῦν, ἀναῤῥήσεων καὶ στεφάνων αἴτιον. Τίσιν οὖν ἀσμένως καταριθμῇ, τοῖς τρυφῶσι μὲν ἐνταῦθα, κολασθησομένοις δὲ μετὰ ταῦτας· ἢ τοῖς ἀθλοῦσι μὲν τῇδε, ἐκεῖσε δὲ στεφθη- σομένοις; Ἐγὼ μὲν οἶμαι τούτους. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸς τούτου· ζηλοῖς, μὴ φεῦγε τοὺς πόνους, ἀλλὰ τὴν εὔκλειαν δίωκε. ΦΑΘ΄. – ΖΩΣΙΜΟ, ΜΑΡΩΝΙ ΚΑΙ ΧΑΙΡΗΜΟΝΙ. Εἰ καὶ μέγιστα καὶ συγγνώμης μείζονα ἐπλημμε- λήσατε, ἀλλά γε συγγνώμης ταῦτα ἀξιώσει ὁ Κρι- τὴς, εἶγε εἰλικρινεῖ μετανοίᾳ θεραπευθείη. ΦΝ. ΠΑΛΛΑΔΙΟ ΔΙΑΚΟΝΟ. Πυνθάνομαι, ὅτι τὸ νόσημα τῆς σῆς ψυχῆς ἀπὸ μικρῶν καὶ φαύλων ὁρμηθὲν κατὰ τῶν καιρίων ἐχώρησεν, ἰατρικῆς τέχνης κρείττον γενόμενον. Εἰ τοίνυν ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει, ἐπίτρεψον ἑαυτὸν τῇ ἐπι- στημονικῇ καὶ θείᾳ χειρί· ᾗ οὔτε νόσημα, οὔτε χρό- νος, οὔτε φύσις ἐστὶν ἀντίπαλος, καὶ ῥᾳδίως εἰς ὑγίειαν ἀναστοιχειωθήση. ΦΝΣ. – ΑΠΟΛΛΩΝΙΩ. Οἶδα μὲν, ὅτι τινὲς μὲν τὸ ταχέως, τινὲς δὲ τὸ βραδέως θεραπεύεσθαι ἐπὶ ταῖς ὅβρεσι, σύμβολον ποιοῦνται τοῦ μηδὲν ἑαυτοῖς συνειδέναι τῶν εἰρημέ νων. Ὅπως γὰρ ἂν ἕκαστοι διακέωνται, τοῦτ᾽ οἷον- ται χρῆναι ποιεῖν. Οἱ μὲν γὰρ ἀνδρειότεροι καὶ γεν ναιότεροι τὸ ταχέως ἐνδιδόναι τεκμήριον ποιοῦνται ἀρετῆς, οὐ τὰ πράγματα σκοποῦντες, ἀλλὰ τὰς οἱ- κείας προλήψεις κυροῦντες. Εἰ δὲ ἔροιο, Τί χρὴ ποιεῖν; φαίην, ὅτι ἐπειδὴ παντὶ τρόπῳ χρὴ θεραπεύεσθαι, ἅμεινον μὲν ταχέως · εἰ δὲ μὴ (61), κἂν βραδέως· τὸ γὰρ ἀθάνατον λυττᾷν οὐκ ἀνθρώπινον. ΦΞΒ΄. – ΖΩΣΙΜΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Ὅτι οὐδὲν ἀκόλαστον, οὐδὲ μειρακιῶδες χρὴ δια πράττεσθαι, ἀλλὰ σώφρονα καὶ κεκολασμένην ἔχειν ἐν παντὶ τῷ βίῳ τὴν δίαιταν, παντί που δῆλον τῷ νοῦ καὶ φρονήσεως οὐκ ἀμοιροῦντι. Τί τοίνυν τοιαύ- την κωμῳδίαν περιορᾷς κατὰ σαυτοῦ ἀδομένην, λε- γόντων τῶν σοφῶν, Οὔτε νέος ὢν περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἐμετρίαζες διὰ τὴν πενίαν, οὔτε γεγηρακὼς διὰ τὴν Ρ. 99-LIB. IV, EP. 149. A catene auctore omissæ sunt 15 lineæ priores. Incipit enim hisce verbis, Ἐπειδὴ εἶπεν ὁ Θεὸς, κ. τ. λ. el concludit in hunc modum : - τίκτει ἐλπίδα, p. 498, lit. A, lin. 7, 8. Omisit igitur etiam 15 lineas posteriores. ΡΧΞ΄. Catenæ auctor incipiens hisce verbis : Ἐπειδή γὰρ ἐπ., κ. τ. λ., p. 142, lit. A, lin. 2, duas omisit lineas; ab eodemque ultimæ hujus epistolæ lineæ 8 prorsus neglectæ sunt. P. 205. Catene auctor omisit lineas 6. Etenim sic inci- pit : Οὐ πάντως ὁ ὠθεσθεὶς ἐν τῷ ἐλεεῖν πρὸς τὸ θεαθ. κ. τ. λ., p. 551, lit. B, lin. 819. ΛΓ΄. P. 478, ht. A, lin. 7, 8. Ρ. έχοντας βλέπει, cal. ἔχοντας καὶ παρέχοντας βλέπει. – Lit. B, lin. 1, 2. Ρ. θαύμαζε, και. θαυμάζῃς. ibid. 2. Ρ. ἀμισθί, και. ἀμισθόν. ibid. 3. Ρ. οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς δόσεως, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῆς προαιρέσεως ἡ ἐλεημοσύνη κρίνεται. Cal. καὶ γὰρ ἀπὸ τῆς προαιρέσεως κρίνεται ἡ ἐλεημοσύνη. ibid. 4. Ρ. καὶ λόγος, cat. καὶ ὁ λόγος. ibid. 5. P. φησί, λόγος, cat. φησὶ καὶ λόγος. ibid. 6. ἀλλ' εἰ καὶ, lin. 8. δυνατόν. des. in cat. ibid. 8. P. el, cat. οὐ. ibid. 10. πολλοὶ μέν. - Lit. C, lin. 2, κρίνεται des. in cat. - Lit. C, lin. 2. τὰ deest in cat. ibid. 3. Ρ. εἰσαγαγοῦσα, cat. προσαγαγοῦσα. ibid. 3, 4. ὑπερηκόντισε ponitur in cat. post προσοίσαντας. ibid. 5. Ρ. προσήνεγκαν, ἡ δὲ κ. κ. τ. λ., Cal. προσ. ἡνεγκαν καὶ ἀπὸ πολλῶν ὀλίγα· ἡ δὲ κ. τ. λ. ibid. 5. τὴν deest in cat P. 37, lit. D, lin. 3. καὶ ἐν αὐτῇ des. in cat. ibid. 4. seqq. Ρ. καὶ ἄνθρωπος κατὰ ἀλήθειαν ὅμοιος ἡμῖν κατὰ πάντα, πλὴν ἁμαρτίας, γενόμενος, καὶ Ἰουδαίων πᾶσαν σκῆψιν ἀναιρῶν, κ. τ. λ. cal. καὶ Ἰουδαίων σχῆψιν ἀναιρῶν, κ. τ. λ. ibid. 6. ὡς ἔφην deest in cat. ibid. 9. 2. πρὸς, cat. καὶ πρός. ibid. 9. καὶ ἐξ αὐτῶν des. in cat. - Lit. E, lin. 1. Ρ. ἐθνῶν οὐ προσίετο, και, ἐθνῶν προσίεται. ibid. P. ἐκείνοις, καὶ πρὸς ἐκείνους. ibid. 2. 8è deest in cat. ibid. 3. Ρ. εὐεπίστροφον, cal. ἐπίστροφον. ibid. 3. καὶ τοὺς μὲν. ibid. 5. καρποφορήσαντας, des. in cal. ibid. 7, 8. Ρ. τὸ ἄγνωμον καὶ ἀχάριστον τῶν Ἰουδαίων παραιτούμενος. Cal. τὸ τῶν Ἰουδαίων ἀχάριστον παραιτούμενος. Cæterum his verbis ca- tenæ auctor tinem imponit epistole. Omisit igitur, quæ exstant in ed. Paris., duas lineas. Catense auctor omisit lineas 11. Incipit enim in hune modum : Συμπέπλεκταί τις καὶ ἀπόῤῥητος τούτῳ λόγος, κ. τ. λ. P. 15, lit. E, lin. 4. σοφῶν deest in cat. ibid. P. τοῦτο, cat. νοῦτο ἦν. ibid. τοῖς deest in eat. ibid. 9. μὲν deest in cat. ibid. 10. Ρ. τίσιν, cat. ἔκτι- σιν.