Letter 50: You are wrong to admire Athens — the Stoa, the Peripatetic school, and all that Attic pretension — you who once...

To John the Deacon. Among those who boast of being servants and disciples of the gentle Master and wise Teacher, and who pride themselves on having been allotted the ministry of the priesthood, some have misused the office for tyranny, some for profit, some for luxury; and others for the purpose of being ignorant of both themselves and their friends, abusing the sacred trust placed in them. For the priesthood was established not for the enrichment or aggrandizement of those who hold it, but for the service of God and the care of souls. Those who pervert it to worldly ends shall face a judgment proportionate to the honor they have betrayed. To Bassos. If anyone is capable of enslaving his soul to proper subjection and service, let him do so with full awareness of the demands this entails. To Theodore the Augustalis. Even though you hold imperial authority, you must remember that all earthly power is temporary and borrowed from the true King, before whom every ruler must give account. Therefore exercise your office with justice and mercy, knowing that the measure you use for others will be the measure used for you at the final judgment.

Ν. - ΙΩΑΝΝΗ ΔΙΑΚΟΝΩ. Τῶν τοῦ πράου Δεσπότου καὶ σοφοῦ διδασκάλου αὐχούντων εἶναι δούλων καὶ φοιτητῶν, καὶ τὴν τῆς ἱερωσύνης λειτουργίαν κεκληρῶσθαι ἐναβρυνομένων, τινὲς μὲν εἰς τυραννίδα ἀπεχρήσαντο τῷ πράγματι, τινὲς δὲ εἰς χρηματισμὸν, τινὲς δὲ εἰς τρυφήν· καὶ ἄλλοι μὲν εἰς τὸ καὶ ἑαυτοὺς καὶ φίλους ἀγνοῆ ΜΗ. ΒΑΣΣΩ. Εἴ τις ἱκανὸς τὴν ψυχήν εἰς τὸ δοῦλον κα Ν. – ΘΕΟΔΩΡΟ ΑΥΓΟΥΣΤΑΔΙΩ. El καὶ βασιλεὺς τις εἴη, καὶ περιρρέοντα ἔχοι τὸν πλοῦτον, καὶ εὐφροσύνης ροσύνης ἔμπλεως ᾖ, ἅμαχόν τε κεκτημένος τὴν δύναμεν παρὰ πάντων ἐπαινοῦτο καὶ μακαρίζοιτο, ὅτε πᾶσι τοῖς δοκοῦσιν ἀγαθοῖς κοι μῶν, τὸ πρὸ βραχέος, καὶ τὸ μετὰ βραχὺ ἐννοῆσαι ἂν εἴη δίκαιος, καὶ μὴ πρὸς ὕβριν ἐπαίρεσθαι. Εἰ δ' οὐ δυνατον ταῦτα πάντα συνελθεῖν· οὐ γὰρ τῷ πλούτῳ πάντως καὶ εὐφροσύνη πρόσεστι, πολέμων ἔσθ' ὅτε λυμαινομένων τῇ ἀνέσει, οὐδ᾽ εἰ θυμηδία καὶ πλοῦτος συνδράμοιεν, ἀσφάλεια προσέσται, τῶν Ν. – ΕΥΤΟΝΙΟ ΔΙΑΚΟΝΟ. Πρὸς τὸ εἰρημένον ὑπὸ τοῦ δήμου τῷ Ἡρώδῃ· • Θεοῦ φωνή, καὶ οὐκ ἀνθρώπου.» Ἴσθι, ὅτι οἱ μὲν γινώσκοντές σε οὐκ ἐξενίσθησαν, ἐφ' οἷς ἀνακηρύττεις (52)· οἱ δὲ ἀγνοοῦντες, ἔγνω σαν· οἱ δὲ φθονοῦντες, ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τῆς νόσου κατεδαπανήθησαν, καὶ δίκην ἔδοσαν, ἧς μείζονα οὐκ ἂν δύναιο παρ᾿ αὐτῶν λαβεῖν. Εἰ τοίνυν βούλει τοὺς μὲν πάλιν θυμηδίας ἐμπλῆσαι, τοῖς δὲ ἀκριβεστέραν γνῶσιν ἐνθεῖναι, τοὺς δὲ δίκας (53) ἀπαιτῆσαι, τῇ σαντοῦ καλοκαγαθίᾳ πρόσθες. Καὶ ταῦτα μὲν ἐς τοσοῦτον. Ἐπειδὴ δὲ γέγραφας, δι' ἣν αἰτίαν, ἄλλων ὑπὲρ τὴν ἀξίαν κολακευσάντων τὸν Ἡρώδην, καὶ εἰπόντων· « Θεοῦ φωνὴν, καὶ οὐκ ἀνθρώπου, » αὐτὸς δίκην δέδωκε· φημὶ ὅτι οὐκ ἐπέπληξεν ἐκεῖνος, οὐδὲ τὴν κολακείαν ἀσεβοῦσαν καὶ μαινομένην ἀπετρίψατο. ``` Ν΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ Εἰ κατ᾿ ἀλήθειαν τοιούτοις ἐπηγάλλετο, εὐλόγως ἔδοξε τὴν ἀσφάλειαν ἀγαπᾷν, καὶ διὰ τούτου τοῦτο, ὡς εἰκὸς, τὸν λογισμὸν ἀνανεύειν, καὶ ἐν ἀξιώματι καὶ οἷος ἦν διαμένειν. Ἐπειδὴ δὲ καὶ περὶ πολιτείας (50) ἐδήλωσας, πάντα ὁμοῦ μαθεῖν γλιχό- μενος, ἀντεπιστέλλω συντόμως· ὅτι οἱ μὲν παρ' "Ελλησι σοφοί, οἱ δόξαν ἐπὶ σεμνότητι καὶ δυνάμει λόγων παρὰ πᾶσιν ἐσχηκότες, βουλόμενοι παραστῆ- σαι τι τὸ δίκαιον, καὶ τὶ τὸ πρέπον, καὶ τί τὸ νόμι- μον καὶ τὶ τὸ καλὸν, μυρίους λόγους ἀναλώσαντες, καὶ διαλόγους μακροὺς μακροὺς λαβυρίνθων οὐδὲν διαφέροντας συνιέντες, τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ εἰπεῖν τι τῶν δεόν- των, ὅτι καὶ πλέον τοὺς ἀναγινώσκοντας συγχέουσιν. Ὁ δὲ θειότατος Λόγος δεῦρ᾽ ἐπιφοιτήσας, καὶ τὸν ἔμφυτον ἀνακινήσας τῶν ἀνθρώπων λογισμὸν, καὶ τὴν ἑκάστου βούλησιν ὅρον τοῦ δικαίου, καὶ τοῦ πρέποντος, τοῦ τε νομίμου καὶ τοῦ καλοῦ πηξάμε- νος, διὰ βραχείας ῥήσεως τοῦτο διεσάφησεν εἰπών · « Πάντα ὅσα θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς. » Εἶτα ἵνα μὴ δόξῃ ἄγρα- φον νόμον κατ' ἐγγράφου τιθέναι, ἐπισφραγιζόμενος τὰ εἰρημένα καὶ δεικνὺς, ὅτι πάντα συντόμως πε- ριείληφεν, ἔφη· Οὗτος γὰρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. Ἐν αὐτοῖς τοιγαροῦν ἔχοντες πάντων τῶν καλῶν τὸν κανόνα, ὁ βουλόμεθα παρὰ τῶν ἄλλων ὑμῖν ὑπαρχθῆναι, τοῦτο παρ᾿ ἡμῶν εἰς ἐκεῖνους γέν νεσθω. Ἴσθι δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι οἱ τῷ μεγέθει καὶ τῷ κάλλει τῶν κτισμάτων οὐκ εἰς εὐσεβείας ὑπόθεσιν ἀποχρησάμενοι, ἀλλὰ καὶ προσπταίσαντες αὐτοῖς (οὐ γὰρ μόνον τὸν Δημιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τὸ σέβας ἀνέθεσαν (οὗτοι σοφοὶ οἰηθέντες εἶναι, εἰς τὸ τῆς ἀμαθίας ἐναυάγησαν πέλαγος· τῶν γὰρ κτισμάτων ἀνακηρυττόντων τὸν τεχνίτην ( οὐδὲ γὰρ ἄνευ ἀρχιτέκτονος οἰκία οἰκοδομεῖται, οὔτε ἄνευ ναυπηγοῦ ναῦς, οὐδὲ ἄνευ ἁρμονικοῦ μουσικὸν ---END OF PAGE--- ΡΞΖ΄. – ΑΝΔΡΟΝΙΚΩ ΚΟΜΙΤΙ Κοινωνεῖν τοῦ πτωχεύοντος ἀνάγκη.