Letter 57: Join in the fight against this man, I beg you by all that is holy.

To Kyros. On the saying, \"Neither do they put new wine into old wineskins.\" Those who have rotted with age and rejected the new grace, the Lord called old wineskins, as ones that burst and pour out the new word of the kingdom. Such was Caiaphas proven to be: for when he heard from the Lord that \"I am the Son of God,\" he tore his garments. But Peter, having received the law of the Spirit of life, became a new wineskin — flexible, supple, and capable of containing the new wine of the Gospel without bursting. For the old wineskins represent those whose minds are hardened by attachment to the letter of the old law and who refuse to expand their understanding to receive the fullness of the new revelation. They cannot contain the effervescent teaching of the Spirit because their hearts have become rigid and incapable of growth. But the new wineskins are those who have been renewed in mind and spirit, whose hearts God has made supple through repentance and faith, so that they can receive and hold the ever-expanding revelation of divine truth without breaking apart under its transforming power.

ΝΖ΄. – ΚΥΡΩ. Εἰς τὸ εἰρημένον, « Οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς. » Τοὺς σαπέντας τῇ παλαιότητι, καὶ τὴν νέαν χάριν ἀθετήσαντας, ἀσκοὺς παλαιοὺς ὁ Κύριος προσηγό- ρευσεν, ὡς διαῤῥηγνυμένους, καὶ τὸν καινὸν λόγον τῆς βασιλείας ἐκχέοντας. Τοιοῦτος ὁ Καϊάφας ἐλή- λεγκται. Ακούσας γὰρ παρὰ τοῦ Κυρίου, ὅτι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἰμι, διέῤῥηξε τὰ ἱμάτια. Ὁ δὲ Πέτρος τὸν νόμον τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς προσδεξάμενος, οὐ μόνον διδασκόμενος οὐκ ἀνένευσεν, ἀλλὰ καὶ μόνον ἐρωτηθεὶς ὡμολόγησεν, ἔμφυτον δείξας τῆς ἀληθείας τὴν εἴδησιν. ΣΕ΄. – ΤΟ ΑΥΤΩ. Τι ἐστιν, « Οὗ τὸ πτύον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ; › Μαθεῖν θέλων ἐσήμανας τις ἡ τοῦ πτύου ἐνέργεια ἣν μεταχειρίζεται πρὸς καθαρισμὸν τῆς ἄλωνος τῆς ἰδίας ὁ Κύριος. Τοῦτο τοίνυν ἐστὶν, ὡς οἶμαι, τὸ νόημα, ἄλωνα, τὴν πάνδημον τῆς οἰκουμένης Ἐκ-κλησίαν προσαγορεύει, ἐν ᾗ πάντα τὸν θερισμὸν συναγείρει τῆς ἀνθρωπότητος. Πτύον δὲ, τὴν δικαίαν κρίσιν καλεῖ, ἥτις ἑκάστῳ τὴν πρόσφορον τάξιν ὀρί-ζουσα, τοὺς μὲν ἀχυρώδεις καὶ χαύνους, καὶ παντὶ ἀνέμῳ ἁμαρτίας ῥιπιζομένους, εἰς καῦσιν ἐκδίδωσι· τοὺς δὲ καθαρότητι ἔργων, καὶ μετανοίας καρποῖς εὐθηνήσαντας, εἰς ἀποθήκην (63) συνάγεσθαι λέγει ὁ δίκαιος κριτής, τὴν πρέπουσαν [τοῖς πιστοῖς καὶ ἀξίοις αὐτοῦ ἐργάταις καὶ γεωργοῖς,] ἣν καὶ μονὴν ὀνομάζει σωτήριον. Ἐκεῖ γάρ ἐστιν ὄντως ἡ μονή. Ἡ γὰρ παροῦσα ζωή, σκηνή ἐστιν εὐτελὴς, σύνδρο-μον ἔχουσα τῇ συμπήξει καὶ τὴν κατάλυσιν. ΝΖ'. – ΙΣΙΔΩΡΟ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟ. Συντομία ἀληθὴς μετὰ σαφηνείας, οὐχ ἡ τῶν ἀποδείξεων παράλειψις, ἀλλ᾽ ἡ τῶν μηδὲν τῷ προ κειμένῳ συμβαλλομένων παραίτησις. Ὥσπερ γὰρ τὰ ἔξωθεν ὑποθέσεως παρέλκον τιθέναι · οὕτως ἀναγ καῖον μηδὲν τῶν πρὸς σύστασιν παραλιμπάνειν. Μὴ τοίνυν μηδ' αὐτὸς, εἰ ἀγωνιστικὸς καὶ ἀποδεικτικὸς ---CONTINUES--- ΑΔΑΜΑΝΤΙΩ. Εἰς τὸ αὐτό. Τι θαυμάζεις, εἰ μετὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος ἕνσαρκον παρουσίαν πολλαὶ αἱρέσεις ἐτέχθησαν, τοῦ διαβόλου, ἅτε δὴ σαφῶς καὶ διαῤῥήδην ἀκούσαντος, ὅτι πάντα κρίσει καθυποβληθήσεται (72), καὶ δίκην δώσει, τοῦ ταύτας κατασπείραντος (75), ἵν᾿ ἔχῃ πολλοὺς τοὺς συγκολασθησομένους, ὁπότε καὶ πρὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ οὐκ ὀλίγαι ἦσαν αἱρέσεις ; Τῶν γὰρ ἀνθρώπων οἱ μὲν μηδὲ εἶναι τὸ Θεῖον (74) ἐνόμιζον· οἱ δὲ εἶναι C μὲν, μὴ προνοεῖν δὲ · καὶ οἱ μὲν προνοεῖν μὲν, τῶν δ' οὐρανίων μόνον· οἱ δ᾽ οὐ μόνων τῶν οὐρανίων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγείων, οὐ πάντων δὲ, ἀλλὰ τῶν εξόχων, οἷον βασιλέων τε καὶ ἀρχόντων. Καὶ οἱ μὲν αὐτοματισμὸν, οἱ δ᾽ εἰμαρμένην, οἱ δ᾽ εἰκῆ φέρεσθαι τὰ πάντα ἀπεφήναντο. Καὶ οἱ μὲν τὰ εἴδωλα προσ- κυνεῖν εὐσεβὲς ἐνόμιζον· οἱ δὲ τὸ μητρογαμεῖν· καὶ οἱ μὲν τὸ ἀνθρωποθυτεῖν, οἱ δὲ τὸ ζωοθυτεῖν· οἱ μὲν τὸ βουθυτεῖν, οἱ δὲ καμηλοσφαγεῖν· καὶ οἱ μὲν τὸ ἀλληλοφαγεῖν, οἱ δὲ τὸ ποηφαγεῖν (75). ᾿Αλλ' εἰ πάντα εἰς μέσον ἀγάγοιμι, ἴσως ἂν ἀπιστηθήσομαι μὲν, οὐκ ἐλεγχθήσομαι δέ. Εἰ τοίνυν ἀεὶ πρὸς ἑαυτὸ ἐστασίαζε τὸ γένος (76), καὶ οὐ τὰ αὐτὰ ἐδόξαζε ( κατὰ καιροὺς γὰρ ἄνθρωποι νεωτεροποιοί (77) ἢ καὶ στασιάζοντες, τὰ καθεστῶτα μὲν ἐκίνουν, ἐνο- D μοθέτουν δὲ τὰ δοκοῦντα)· τί θαυμάζεις, εἰ καὶ νῦν περὶ πρᾶγμα θεῖον καὶ λόγου κρεῖττον διαφωνεῖν προσποιοῦνται ὑπὸ φιλαρχίας ἐκβακχευόμενοι ; ΝΖ΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ Εἰ καλῶς εἰρήκασιν αὐτὸν ἀμνημονῆσαν, ἀκούειν τούτου τῶν ἄλλων, ἀστεῖον ἂν εἶναι δοκήσειεν, οἵτινες εἰς τὰ πονηρὰ οὐ πάνυ ἀκολουθοῦσι. ΡΟΔ΄. – ΚΟΜΙΤΙ Τοὺς λόγους δοκιμάζειν ἀνάγκη.