Letter 58: Those who are guides and teachers must not only keep themselves above reproach but must also be rich in divine virtues.

To Patrimos the Monk. To one who sent gifts. You honor us with vegetables, wisely displaying the simplicity of your diet, and overflowing with the springs of the Lord, and showing by your very gifts how you are a gardener of paradise. For the true monk does not send lavish presents that betray attachment to luxury, but offers the humble fruits of his own labor, thereby demonstrating that his ascetic life is genuine and not merely a show. Your gift of vegetables speaks more eloquently than gold would of a soul that has learned contentment and finds its wealth in God alone. To Kaisarios the Count. On the saying of the Lord, \"Permit it now.\" The righteous judge, assigning to each season what is fitting, said to John who was declining the baptism, \"Permit it now.\" For there is a time for every matter under heaven, and the Lord, who is Lord of all times and seasons, knew that the moment had come for him to fulfill all righteousness by receiving baptism at the hands of his own servant — not because he needed cleansing, but because he chose to sanctify the waters of baptism by his own immersion, and to set an example of humility for all who would follow him. Thus John's hesitation, though born of reverence, had to yield to the divine plan that required the Master to submit to the servant's ministry for a season.

ΝΗ'. – ΠΑΤΡΙΜΩ (56) ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Πρὸς ἀποστείλαντας ξένια. Λαχάνοις ἡμᾶς δεξιοῦσαι, σοφῶς τὸ ἀπερίεργον ἐπιδεικνὺς τῆς διαίτης, καὶ τὰς τοῦ Κυρίου πηγὰς ἀποβρύων, καὶ ὅπως εἶ τοῦ παραδείσου γεωργὸς ἐξ αὐτῶν τῶν δώρων δεικνύς. ΕΤ΄. – ΚΑΙΣΑΡΙΩ ΚΟΜΗΤΙ. Εἰς τὸ εἰρημένον ὑπὸ τοῦ Κυρίου, « "Αφες ἄρτι. » Τὸ πρέπον ἑκάστῳ καιρῷ προσνέμων ὁ δίκαιος κριτής, "Αφες ἄρτι, τῷ Ἰωάννῃ ἔλεγε παραιτουμένῳ τὸ βάπτισμα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐκεῖνος ὡς τῷ (64) Δε-σπότῃ τὸ σέβας ἀποδιδοὺς, ἅπτεσθαι τῆς θείας οὐκ ἐτόλμα κεφαλῆς, « ῎Αφες ἄρτι, » ἤκουσει Νῦν, φησὶ, πτωχείας καιρὸς, συγκαταβάσεως θεσμὸς, δι' ὂν ἀνείληφα ἄνθρωπον, λαμβάνω τὸ βάπτισμα, [ἵνα] ἐκεῖνον καθάρω τῆς παραβάσεως. Οὐ χρεία νῦν τῆς Δεσποτικῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ τῆς δουλικῆς εὐτελείας. ῎Αφες ἄρτι πληρωθῆναι τὴν εὐσπλαγχνίαν, ἵνα μὴ ἐμποδισθῇ τῶν ἀνθρώπων (65) σωτηρία. Οὕτως γὰρ πρέπον ἡμῖν ἐστι πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην. Δι-καιοσύνη γάρ ἐστι, τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων ἀναδεξά-μενον, ἀπαθῶς ὑπὲρ αὐτῶν καὶ βάπτισμα δέξασθαι, λυτήριον τῆς αὐτῶν ἁμαρτίας, καὶ σύμβολον τῆς αὐτῶν ἐν ἐμοὶ ἀφθαρσίας. ---END--- EPISTOLARUM LIB. IV. την εἶναι ἡγούμενος ( « Μειζότερα (85) γάρ σου, Α φησὶ, μὴ ζήτει· καὶ ἰσχυρότερά σου μὴ ἐξέταζε · ὰ προσετάγη σοι, ταῦτα διανοοῦ· οὐ γὰρ ἐστὶ σοι χρεία τῶν κρυπτῶν), οὐκ ἐγκρίναιμι τοῦτο, οὔτ᾽ ἀποψηφίσαιμι· ἐκεῖνο δὲ μᾶλλον εἴποιμι, ὅτι περὶ ἀλόγων καὶ ἀναισθήτων τούτῳ τῷ ὀνόματι κέχρη- ται ἡ Γραφή, λέγουσα· « Ενετείλατο Κύριος καύ- σωνι·» καὶ· « Ενετείλατο Κύριος νεφέλαις· » καί · Ἐνετείλατο Κύριος σκώληκι. » Εἴτε οὖν λογικά ἐστι ζῶα, ὡς φασί τινες, εἴτε πύρινοι σφαίραι, εἴτε δισκοειδή σώματα, ἐκ τοῦ αἰθερίου πυρὸς ἐξαφθέντα, εἴτε σφαιροειδεῖς πυρὸς πτήσεις (86), εἴτε μυδροὶ (τινὲς γὰρ τῶν φιλοσόφων τοῦτ᾽ ἐδογμάτισαν), εἶτε χρήματα δεκτικὰ τοῦ ἀΰλου καὶ ὑπερκοσμίου φωτός, οὐ σφόδρα ἰσχυρισαίμην· οὐδὲν γὰρ τοῦτο πρὸς ἀρί- στην πολιτείαν συντείνειν ἡγοῦμαι· ἀλλ᾽ ἐκεῖνο εἴ- B ποιμι, ὅτι οὐ μόνον περὶ τῆς ψυχῆς, ὅταν ἐκτραπείη τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ σώματος, ὅταν δια- μάρτῃ τῆς προκειμένης ὁδοῦ, τὸ τῆς πλανήσεως (87) ὄνομα κεῖται ἐν ταῖς Γραφαῖς. « Εἶδε γὰρ, φησὶ, τὸν Ἰωσὴφ ἄνθρωπος πλανώμενον ἐν τῇ ὁδῷ (88)·› καὶ πάλιν· · Ἑπλάνησεν αὐτοὺς ἐν ἀβάτῳ, καal οὐχ ὁδῷ.» Οὐδὲν οὖν θαυμαστὸν, εἰ καὶ τὴν τῶν ἑπτὰ ἀστέρων ἄνω καὶ κάτω περιτρεχόντων ἀρκτῴαν τε καὶ νότιον περιπόλησιν, πλάνησίν τινες κεκλήκασιν, ὡς πρὸς τὴν τῶν ἀπλανῶν μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ὁδὸν περιθεόντων. Εἰ τοίνυν ἐμμελῶς καὶ ἐναρμονίως πε- ριπολοῦσι, τίνος ἕνεκεν διδόασι δίκας : Εἰ μὲν γὰρ, ὅπερ οὐδὲ εἰπεῖν θέμις, ἀγενήτους καὶ αἰτίας κρείτ- τους εἶναι φαῖεν Ἕλληνες, μάλιστα μὲν ἐκ τῆς ἐμα σ μελείας αὐτῶν καὶ τῆς εὐταξίας ἐλεγχθήσονται. H γὰρ τάξις τὸν͵ ταξίαρχον κηρύττει. Εἰ δ' οὐ πεί- θόνται, ἀκουέτωσαν μὲν Πλάτωνος λέγοντος - inquit, Josephum homo errantem in via". Et in via". ᾿Αγαθός ἐστιν ὁ τοῦδε τοῦ παντὸς δημιουργός. Εὐριπίδης δὲ · Ὡς ἥλιος μὲν νύξ τε δουλεύει βροτοῖς (88'). Καὶ παυέσθωσαν τῆς τοιαύτης ἀσεβείας. Ἡ δ' (89) --- ΝΗ΄. – ΤΩ ΑΥΤΩ Εἴ περ αἰσχρόν ἐστι τὸ χεῖρον τῶν χρειωδεστάτων φανῆναι, καταδείξωμεν τὸν ἑαυτοῦ τρόπον εἰς πραότητα καὶ τὰ σωφρονέστερα. ΡΟΕ΄. – ΠΕΤΡΩ Πλουτοῦντες ἐκ τῶν δακρύων τοῦ πένητος πενίαν ἐκτῶνται.