Letter 62

From: Isidore of Pelusium, monk To: Rulers; and to Titianus Date: ~410 AD Context: On just rule and on Peter's act in Gethsemane. The strength of rulers is friendship with God. Therefore the ruler who governs strongly is God's friend, as it is written: "Your friends have been honored by me, O God" [Psalm 139:17]. If you wish to be God's friend, rule strongly — not by bribes or favoritism, but by extending justice according to merit. To Titianus: What does it mean that Peter cut off the ear of the high priest's servant? The zealous Peter, armed with a sword, acted from human impulse rather than divine instruction. Christ healed the ear at once, teaching that his kingdom would advance not by violence but by persuasion, not by the sword but by the cross.

Πρὸς ἄρχοντας. Ἡ χραταιότης τῶν ἀρχῶν φιλία ἐστὶ Θεοῦ. Ὁ τοῖ- γυν ἄρχων χραταιῶς, φίλος ἐστὶ Θεοῦ. ε ᾿Εμοὶ γὰρ ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεὸς, καὶ ἐχραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὑτῶν, ν» γέγραπται. Εἰ οὖν φίλο“ εἶναι βού- χΧχΥ, 1Ὁ . ΔΙΔ ἢ. χχυι, . ΔΆ ΜΕΟΤΙΟΌΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () ἀοὐὰά. γαιϊς. οἱ Αι. Αἀάπηϊ χαὶ, ὕοΞ5ΙΝ, () Ουϑά. γαι. οἱ ΑἸι., ἐπελθόντας. [». ἘΕΡΙΘΤΟΙΑΆΌΜ .. -- ἘΡΙΘΤ. ΟΧΟΥ, λε: Θεοῦ, ἄρχε κραταιῶς " οὔτε δώροις, οὔτε φιλίᾳ, Α ρΡϑίυ5 δογιπ ἢ. » Θυοοίγοι δὶ θ δηνῖοιι8 - ἀλλ᾽ ἀξίᾳ ὀρέγων τὸ δίχαιον. ΣΙ, '.--- ΤΙΤΙΑΝΩ. Τί σημαίνει τὸ, ἀπυχόψαι Πέτρον τοῦ δούιου τοῦ ἀρχιερέως τὸ ὠτίον. Ὁ μετὰ Ἰησοῦ ἀναστρεφόμενος, χαὶ ἀχολουθοῦσαν ἔχων τῷ Ἰησοῦ τὴν διάνοιαν, ἀμύνει βλασφημου- μένῳ τῷ Διδασχάλῳ, ὡς Πέτρος, [ὃς] ἐπειδὴ ἀν- ηχοῖαν ἐνόσουν Ἰουδαῖοι, οὐδὲ τῷ νόμῳ προσέχοντες ἀχούειν κατὰ πάντα ὅσα Χριστὸς λαλήσει διδάσχοντι, τὸ οἧς τοῦ οἰχέτου ἀπέτεμε, τοῦ τῷ ἱερεῖ διαφέρον- τοί, δοῦλον εἶναι τῆς ἀπειθείας τοῦ νόμου τὸν ἱερέα δηλῶν, καὶ χρήζοντα μαχαίρας εἰς ἀποτομὴν τὺς ἀντιλογίας. ΣΙ, Β΄. --- ΤΏ ΑΥ̓ΤΩ. Περὶ τῆς ἀποιύσεως τοῦ Βαραδᾶ. Οὐδὲν θαυμαστὸν, εἰ τῶν αἱμάτων ἣ πόλις καὶ τῶν φονέων οἱ παῖδες ἔλυσαν τὸν οἰχεῖον συντολμητὴν Βαραδθᾶν τὸν φονέα, χαὶ ἀφῆχαν ἀνέγχλητον. ΝΜιχρὰ οὖν τῶν φόνων φροντίζοντες, ὡς ἐν ἔθει φόνων ὑπάρ- χοντες, ποτὲ μὲν τοῖς αἰτίοις τῶν φόνων ἀφέσεις ἐχα- ρίζοντο, ποτὲ δὲ τῷ τῆς ζωῆς χαὶ ἀφθαρσίας ταμείῳ σταυρὸν καὶ τάφον ἐπήγαγον. Ὧν ἀμφοτέρων ὑφ᾽ ἑνὶ () χρόνῳ παρέσχον τὴν κόλασιν. ΣΙ Γ΄. --- ΩΡΙΩΝΙ. Οἵνῳ τὸ εὐαγγελιχὸν χήρυγμα ὁ θεῖος αἰνίγματι χρησμὸς ὁμοιοῖ, ποτὲ () μὲν ἐχ τῆς Δεσποτιχῆς πηγάζοντι πλευρᾶς, ποτὲ δὲ ὡς γλεύχει στομοῦντι τοὺς μαθητάς" οὗ τῆς εὐφροσύνης ἀστοχήσαντες Ἰου- δαῖοι, χαὶ τρίψαι τὴν ἀλήθειαν φιλονειχήσαντες ψεύ- δει, ὅξος τῷ τῆς σοφίας προσήνεγχαν διδασχάλῳ, συμπλέξαντες αὐτῷ χαὶ πιχρίαν. Ὧν γὰρ τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πιχρίας γέμει, τοιαῦτά ἔστι χαὶ τὰ πό- ματα, τὸν φυτουργὸν τῆς ζώσης ἀμπέλον, ὅξει ὁμειδομένων, χαὶ τὸν γλυχάναντα λόγοις θείοις χαὶ νόμοις ὡς μέλιτι, πιχρίᾳ χολῆς δεξιουμένων. Σι.Δ’. --- ΓΕΡΟΝΤΙΆ. (, ίλς γτουυϑί6 ργδοδίβ, [ δῖ, πο τπηυπατίυυβ, ΠΟ. Διο ἶὰ : Υαγυπ ἀἰαμ δι ἃς πιοτίίο ᾽υ5 ρΓα- ΟΟΧΟΕ.. --- ΤΙΤΙΑΝΟ. Θμοά εἰσπὶβεεῖ ἐμὰ, φιοα αὐδοϊαοτὶς Ἀείγως φονοῖ ροπιί βεὶς αμτὶομίαηι. Θυΐ εὐπὶ 768ι. σοπβυδίαἀίηδι ᾿ᾶθαῖ, 8ς πηδηῖθ. ϑέβυ σοηβθηίδηθ8 ργα 65ῖ, οοπίμυπιο Μαρὶ- δῖγο ἐΠδία8 υἱοϊδεϊαγ, ὧἱ Ῥδίγιιβ : ηυΐ, φυοηΐδη ἢ ἐΟΠ ιν ΠΊΔΟἷ:Β πιογῦο ἰΔθογαθδηὶ δυ πὶ (υἱ 4ιὶ πδς 8ι Ἰθξεπὶ δηΐπιυπὶ ΠΟ ΓΘηΙ, ἱρ8:, υὧυἱ αὐυϊάᾳιϊὰ Οδείδιυς Ἰοψυδγθῖυν δυάίγαιι, προγδηίθιῃ), (διημ! , αυΐ δὰ βδοογάοιθπὶ διἰποῦϑϊ, διγαη δπιρυίανὶ!, ᾿ς Υἱἀοἰςοὶ ϑδοογάοίεπι ἱηου εὐ ίθηιΐς Ἰοαἷα βογνυπὶ Β εβ8ὲ οϑίθπάβηδ, δί4ι6 δὰ τα μοιδι!οη βυζ6 ργββοὶ- 5ίοῃοιῃ ρἰδαΐο ἰπάϊοΓα. ΓΟΧΟΙΙ. --- ΕἸΡΕΜ. ὃε αϑεοίμιΐοπε Βαταϑα. ΝῚ ὐΐγυπι, φαοι υγθβ βϑηιηηιηη, δίᾳιιθ ἰνοπιὶ οἷ- ἄδγυπι ΠΠ , [Δοϊπογὰ πὶ ϑυοῦι βδοουπι δὲ οιη εὶς ἄδιῃ Βαγαῦ θ2Π ) ΠΟΓΙΪ8 ρογίου ο ᾿θδγϑρυηι, ἃς νοὶ Ἰηβοιίαπι πιΐβδυπ) ΓΙδοογυηι. Νδιὴ ουπ) ρδρυπι ἐς οφάϊθυβ ἰαθογάγοηὶ, υἱ 4υἱ οπύΐθυβ δβϑυθνΐβ- “Β6ηῖ, πῦπς οδάϊυμ διιοίογ ὑπ8 νϑηΐδπὶ ἱπιραγί6- "»ηϊ : ιΠ6 σΟὨΙΓᾺ Υἱϊῶ ( ἱπηπογι 8ι16 ργοπι- Ριυδτῖο οτυσδπι δορυ!Πυτγδπὶ ἱπάυσουδη!ϊ. Θυογυπι ΔΙ ΟΓΙΙ ΒΟ ΘΓ μα ηδΠη) ἅΠ0 8ῖ4ι6 δούδηι ἰθπι- ῬΟΓΘ ροροηύσγιηῖ. ΟΟΧΟΙΗΠ. -- ΟΔΙΟΝΙ. ᾽ν συ πλ ΟΥ̓Δ συ) ΘΥΔΉβΟΙοδπὶ ργα οδιίοηον, Υἱῇο σοηίογι, φυοηάδπι συϊάδ) 6χ θοιηϊηΐοο ἸΔίογ Ῥγοαδηιϊ, αυοπάδιῃ δυίδη), πηυδιὶ ἰηδίῶ Ὁ ἀϊδείρυϊο5 δουδηῖϊϊ ἃς τοθογϑηι!, Ου ᾿αἡ ἰδ δου Ζυάσὶ ἙΟηδοοιϊ ΠΟη , νογὶἰδιθη) μδηἀδοὶο [ὈΘΔΓδ δίυσογοηὶ, δοοίαπι) βϑρίθηιϊΐα πιϑαίϑίγο οὈίυϊοτυηῖ, δάιηϊϑία αἱ δηιαγ ἰΐη6. ΟυοΓυπὶ Θηἶπὶ ὁ05 πιδὶοαϊ- οἰἰοηθ εἴ ἀπιδγϊυἀἷπ6 ρ᾽δημη 6ϑΐ, οἰ υδηιοὰϊ ΄συθ406 δ ΘοΟΥυ ΡΟΙΙΟΠ6Β, Υἱνῶ8 Υἱηθᾶρ ΘΟ ΒΙΟΓΘΠ. Ῥδ δ γλπ , Θυην , 4υΐ ἐν] δογηοιΐθιι8 Ἰεφίθυϑ τΔηφιλι π6 οἀι!οαγαὶ, [ διηδγὶ- ἰυὐϊι ἀχοϊρ᾽ ηι υη]. (ΟΧΟΕΑΙΥ. --- ΟΕΒΟΝΤΙΟ. Εἰ τῶν πολεμίων βούλει χρατεῖν, ἄγε τὸ στρατό- Ὦ δ᾽ Ποβθί68 νἱοογα ουρὶ5, Ὀεὶ πιδίιὶ δχογοϊ πὶ πεὸον φόδῳ Θεοῦ. Διχαιοσύνη γὰρ φέρει τὴν ἀρι- στείαν. “Ἢ δὲ ἡμῶν ἀδιχία, τῶν ἐναντίων ἐστὶ συμ- μαχία. ΣΙ’. --- ΠΡΟΑΙΡΕΣΙΩ. Ὅρον τῇ φύσει ὁ Πλάστης ἐνέθηχε, χαὶ φόδον ὁ νόμος τοῖς χαχοσχόλοις ἠπε