Letter 427: I thought you had dropped your charge -- the one where you accuse me of writing too briefly.

LibaniusAndronicus, a general|c. 354 AD|Libanius|AI-assisted
friendship

I thought you had dropped your charge -- the one where you accuse me of writing too briefly. But you cling to this complaint like the worst kind of prosecutor, and you are not content to charge just the brevity itself: you have made it spawn a second accusation, claiming it proves my friendship for you has been shaken.

Come now, in the name of Zeus: if one of your bitterest enemies happened to send you a long letter, would you treat that length as proof that the hostility had ended? Even while he treated you badly in every other way? Or would you judge the man by his actions and regard the letter as mockery? For just as the length of a letter is not proof of friendship, so its brevity is not a sign of enmity.

You also blame me for not yet having reconciled you with that man -- and here too you are playing the prosecutor unfairly. I have not stopped speaking to him about it, and he has not let go of his anger. The fault is yours: not because you actually wronged him as was first believed, but because you neglected to clear up the suspicion. A man who ignored the matter then but apologizes now appears to have admitted guilt before and to be flattering the governor now.

AI-assisted translation — This translation was produced with AI assistance and has not been peer-reviewed. See the 19th-century translation or original Latin/Greek below for scholarly use.

Latin / Greek Original

Ἀνδρονίκῳ. (355)

Ὤιμην σε πεπαυκέναι τῆς κατηγορίας, ἥν ὅτι σοι βρα-
χέα γράφω κατηγόρεις, σὺ δὲ ἔχῃ τῆς γραφῆς καὶ κατὰ τοὺς
ἄγαν συκοφάντας οὐκ αὐτὸ μόνον ἐγκαλεῖς, τὴν βραχυλογίαν,
ἀλλ’ ἐποίησας αὐτὴν καὶ ἕτερον ἔγκλημα τεκεῖν σημεῖον εἶναι
ταύτην λέγων τοῦ καὶ τὴν φιλίαν μοι τὴν πρὸς σὲ κεκινῆ-
σθαι.

φέρε δή, πρὸς Δῖός, εἴ τῳ τῶν πάνυ σοι δυσμενῶν
ἐπέλθοι πέμψαι σοι μακρὰν ἐπιστολήν, τὸ μῆκος τοῦτο λύσιν

τῆς δυσμενείας θήσῃ, κἂν τἄλλα πάσχῃς κακῶς, ἢ τοῖς ἔργοις
αὐτοῦ κρινεῖς τὸν τρόπον, τὰ γράμματα δὲ χλευασίαν οἰήσῃ;
ὥσπερ γάρ, ὦ ’γαθέ, μῆκος ἐπιστολῆς οὐ φιλίας ἔργον, οὕτως
οὐδὲ βραχύτης σημεῖον ἔχθρας.

σὺ δὲ καὶ τοῦ μήπω σοι
τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον διηλλάχθαι προθύμως ἡμᾶς αἰτιᾷ κἀνταῦθα
συκοφαντῶν. οὔτε γὰρ ἐγὼ λέγων οὔτ’ ἐκεῖνος πέπαυται τῆς
ὀργῆς. αἴτιος δὲ σὺ οὐκ ἀδικήσας μὲν αὐτὸν ἅπερ ἐνομίσθης
πρότερον, ὀλιγωρήσας δὲ τοῦ τὴν ὑποψίαν ἀνελεῖν. ὁ δὲ τότε
μὲν ὑπεριδών, νῦν δὲ ἀπολογούμενος τότε μὲν αὑτοῦ κατε-
γνωκέναι δοκεῖ, νῦν δὲ τὴν ἀρχὴν κολακεύειν.

ὁ δὲ Αγα-
μέμνων τά τε ἄλλα ἦν, ὡς ἔοικεν, ἀγαθὸς καὶ ὅτι τὸν Ὀδυσσέα
παρ’ Ἀχιλλέως ἥκοντα οὐ πεπεικότα καὶ τοῦτο ὁμολογοῦντα
οὐδαμοῦ μέμφεται τῶν ἐπῶν, ὡς οὐ βουληθείη σύμμαχον
αὑτῷ τὸν ἀχθόμενον ἀγαγεῖν.

ὑμεῖς δέ, ὅ τι ἂν μὴ οὗτος
ἐνδῷ, μέμφεσθε τὸν πρεσβευτήν. ὃν οὐκ ἐᾷ πιθανὸν εἶναι
Κλεομένης ὑπὸ σοῦ θεραπευόμενος. σὺ δ’ οἴει μετὰ τοῦ δα-
κτυλίου τοῦ Γύγου πάντα δρῶν λανθάνειν, τὰ δὲ ἐν μέσῳ τε

τῆς οἰκουμένης καὶ μέσῃ τῇ πόλει καὶ ταύτῃ μεγάλῃ γίνεται
καὶ ὅθεν ἕτοιμον ἀρθῆναι φήμην.

εἰ δὲ οὐκέτι ταῦτα ποι-
εῖς, ἀλλ’ ἐποίεις γε. καὶ δοκεῖς αὐτὸς μὲν ἔτι τούτων ἐπιθυ-
μεῖν, ὕβρει δὲ Κλεομένους ἐκβεβλῆσθαι καὶ δεῖν ἐκεῖνον σοὶ
δοῦναι δίκην, οὐ σὲ παρ’ αὐτῷ εὐδοκιμεῖν.

ἀλλὰ τὴν μὲν
δυσκολίαν ἐφέρομεν εἴτε ὡς ἁμαρτόντες εἴτε ὡς ἀτυχοῦντες,
τὰ νῦν δέ σου γράμματα ἀκριβῶς φιλοῦντες καὶ τοὐμόν, οὐ
τὸ σαυτοῦ σκοποῦντες. καὶ δὴ καὶ οὕτω ποιήσομεν.

ἀρ-
χέτω μὲν ὁ βουλόμενος παρ’ ὑμῖν, ἡμῖν δὲ τῇδε καὶ ἄρχεσθαι
τῶν ἡδέων, εἰ καὶ πάντες ἡμῖν ἀφίστανται τῆς ἀρχῆς. ὁ βα-
σιλεὺς δὲ γρίφων τιμᾷ μέν, ἀναστήσει δὲ ἥκιστα κίνδυνος
γὰρ ἡμῖν καὶ εἰς ἀγορὰν ἐμβαλεῖν. οὕτω μία σωτηρία τῷ σώ-
ματι τὸ ἡσυχάζειν.

Κλημάτιος δέ, ὅσπερ κάμνοντι παρῆν,
καὶ ἀπαγγεῖλαι δύναιτ’ ἂν αὐτό τε τοῦτο καὶ τἄλλα πολλά τε
καὶ ποικίλα.

Related Letters