Letter 29

Pope Pelagius I to Unknown. Ewald 2 ammonit. C* C,, amonit. C« 3 emiliano C Tit. A. ThiEl, 0. c., p. 484, epistulam nostram, quam from S. Bai uze, genuina Pelagiana origine pugnant, tum inclusio eiusdem among alias litte¬ ras, which certo our pontificis are, tum adlusio to Nov., 123,3, quam die 1 maii a. 546 tulit Justinianus; Videas which infra to § 2 dicuntur. — Defensor Dulcius huius epistulae forsitan may be that Dulcitius ep. 12, whom ibi acriter reprehendit Pelagius. Nihilo minus, when urbs Lucerina posita may be in Apulia, and quendam noverimus in ep. 64,1 Lucium defensorem Apulensem, rather it seems probandum Dulcii name, quippe that a Lucio minus quam Dulcitius distet. Veri similiorem for opinor corruptionem unius Dulcii. in lectionem servavi. in eundem sensum scripsi supra in ep. 12, p. 41. Nihil for vetat, so that reor, lest duo aiit plures defensores, in the name of consimiles, in una eademque provincia at the time Pelagii adfuissent. 1. Experientia tua: Titulus defensorum and notariorum proprius. Cf. P. Koch, 0. c., p. 114. Aemiliano magistro militum: this uno fonte is to us Aemilianus iste cognitus; idem dicendum concerning Constantino indice and concerning Ampelio, who nescio qua cause vir magnificus was. Magistri militum munus was initio summa militum authority in imperio; but exiiide a Bello Gothico duces, who in ipso pugnaverant, titulum illum adepti are. Probabiliter erant modo vacantes, for then temporis nemo re ipsa id munus in Italia obibat. Cf. B. STEIn, Histoire..., p. 430, n. 3; 613; 615. Ratione magistratus militum illi inlustris epithetum congruebat, but nondum factum entirely was discriAmpelio from nostra exhortatione dicere not omittat; Ecce, sicut 2 magnitudinis your desiderium postulauit, without mora aliqua and without ullo dispendio, thus so that nor ipsas dare officiis ecclesiasticis con¬ suetudines sineremus, Anastasium diaconwm [memoratum] Lu¬ cerinae ciuitatis ordinauimus sacerdotem. Propterea now magni3 exortatione Cg C C 4 omitat C, 6 officiis eccles.] B: eccles. officiis C 7 anas¬ anastasium that om.) B 8 -cerne C C 4 ciuitatis] B Cg: ciuitati C men among utrumque titulum, magnifici and inlustris videlicet. Cf. supra notulas in ep. 23,4, p. 71. Quoad magisterium militum, cf. furthermore notulas in tit. epp. 31; 55;65, p. 87; 144; 174; R. Q:a.Gna. , Magister... militiae, in Daremherg-Saglio, t. III, 2, p. 1526; Th. MommSEN, Ostgotische Studien, l. c., p. 455; 457-458; 468; 472; 497-498; 505-508; 510-511; 537-542; Idem, Nachtrage..., l. c., p. 185; B. STEIn, Histoire..., p. 40; 46-49; 117, n. 2; 263; 749; 797, and passim (cf. indices, p. 882»-883 ). — Constantinus magnifici titulo donabatur probabiliter ob munus iudicis, that gerebat. Cf. adnotationes in ep. 21,1, p. 62. 2. magnitudinis your: P. Koch, 0. c., p. 114, deceptus is opinans this verba adhuc to Dulcium spectare; magnitudinis for titulus a concerning¬ fensore is alienus. Bx textus dispositione patet quo modo interpretanda are that all things which in § 2 loquitur papa. Viris magnificis, concerning quibus supra, conveniunt magnitudinis your and magnificentiae your (paulo infra) tituli. nor ipsas dare ecclesiasticis officiis consuetudines: Adludit to ea, which ah to the bishop ordinato praesulibus, who ordinationi ipsius interfuerunt atque clericis, dari consueverat for inthronisticis, so that postea locutus is lustinianus (Nov., 123, c. 3)... to whom legi now Gelasius it seems praeludere... (A. THiEiy, 0. c., p. 484, n. 3). Attamen, res multo more consentanea to me it seems, if not Gelasius may be, who suis litteris praecurrat annis 50 leges imperiales; but rather Pelagius, who optime temporis legislationem noverat, consonet of the emperor legi, which modo 13 before annos lata fuerat. Hanc ipse Constantinopoli aa. 548 from.-547 in.; 551-555, well nosse potuit His aliud indi¬ cium adde. Hae pecuniae solutiones, concerning quibus praesens epistula, in adlegato textu Nov., 123,3 also in the name of cathedratici veniunt. this significatio vocis istius parum abest a sensu illo quo ea (epp. 25; 32) Pelagius utitur, while at Gelasium: J-K. 710 (A. Thiee, 0. c., fragm. 20, p. 494-495), sicut ipse Thiel fatetur, aliud what it seems sonare. and so to me persuasum is, hanc con¬ gruentiam when Nov., 123, diei 1 maii a. 546, multo more Pelagianae origini harum litterarum favere, quam auctoritati Gelasii. Anastasium diaconum... Lucerinae ciuitatis: this Anastasius, sacratus bishop of the church Lucerinae, his solis litteris is notus. Quoad Lucerinam the see, in Apulia, cf. F. Lanzoni, 0. c., p. 21 -211', P. Testini, Lucera, in Enc. CattoL, t. VH, c. 1616-1617. PEI AGII I PAPAE ficentia uestra eiusdem of the bishop or of the church Lucerinae utilitatibus 10 [in] uniuersis, which are necessaria, libenter impendat, and compe¬ tentia uigilantiae suae tribuat christiana deuotione solacia. 3. magnificentiae your; Cf. supra, and P. Koch, 0. c., p. 118-119; M. BamcET, 0. c„ p. 46-47; 162-163; 166. Patricio Decorato praecipit, so that iuramenti praestationem imponat to cuiusdam veritatis cause dinoscendam.

Ewald 2 ammonit. C* C,, amonit. C« 3 emiliano C Tit. A. ThiEl, 0 . c., p. 484, epistulam nostram, quam ex S. Bai^uze, O . c., p. 1 desumpsit, cum codd. Coli. Caesaraugustanae Gelasio tribuit. Pro genuina Pelagiana origine pugnant, tum inclusio eiusdem inter alias litte¬ ras, quae certo nostri pontificis sunt, tum adlusio ad Nov., 123,3, quam die 1 maii a. 546 tulit Justinianus; Videas quae infra ad § 2 dicuntur. — Defensor Dulcius huius epistulae forsitan sit ille Dulcitius ep. 12, quem ibi acriter reprehendit Pelagius. Nihilo minus, cum urbs Lucerina posita sit in Apulia, et quendam noverimus in ep. 64,1 Lucium defensorem Apulensem, potius videtur probandum Dulcii nomen, quippe quod a Lucio minus quam Dulcitius distet. Veri similiorem enim opinor corruptionem unius Dulcii. in Lucium, quam Dulcitii in Dulcium et tandem in Lucium. Propterea codd. lectionem servavi. In eundem sensum scripsi supra in ep. 12, p. 41. Nihil enim vetat, ut reor, ne duo aiit plures defensores, nomine consimiles, in una eademque provincia tempore Pelagii adfuissent. 1. Experientia tua: Titulus defensorum et notariorum proprius. Cf. P. Koch, 0 . c., p. 114. Aemiliano magistro militum: Hoc uno fonte est nobis Aemilianus iste cognitus; idem dicendum de Constantino indice et de Ampelio, qui nescio qua causa vir magnificus erat. Magistri militum munus fuit initio summa militum auctoritas in imperio; sed exiiide a Bello Gothico duces, qui in ipso pugnaverant, titulum illum adepti sunt. Probabiliter erant modo vacantes, nam tunc temporis nemo re ipsa id munus in Italia obibat. Cf. B. STEIn, Histoire ..., p. 430, n. 3; 613; 615. Ratione magistratus militum illi inlustris epithetum congruebat, sed nondum factum omnino erat discri- Ampelio ex nostra exhortatione dicere non omittat; Ecce, sicut 2 magnitudinis uestrae desiderium postulauit, sine mora aliqua et sine ullo dispendio, ita ut nec ipsas dare officiis ecclesiasticis con¬ suetudines sineremus, Anastasium diaconwm [memoratum] Lu¬ cerinae ciuitatis ordinauimus sacerdotem. Propterea nunc magni- 3 exortatione Cg C 3 C 4 omitat C, 6 officiis eccles.] B : eccles. officiis C 7 anas¬ tasium] om. B diaconem Cg, diachonem C, om. B memoratum] om. C: (pro anastasium quod om.) B 8 -cerne C 3 C 4 ciuitatis] B Cg: ciuitati C men inter utrumque titulum, magnifici et inlustris videlicet. Cf. supra notulas in ep. 23,4, p. 71. Quoad magisterium militum, cf. praeterea notulas in tit. epp. 31; 55;65, p. 87; 144; 174; R. Q:a.Gna.^, Magister ... militiae, in Daremherg-Saglio, t. III, 2, p. 1526; Th. MommSEN, Ostgotische Studien, l. c., p. 455; 457-458; 468; 472; 497-498; 505-508; 510-511; 537-542; Idem, Nach- trage..., l. c., p. 185; B. STEIn, Histoire..., p. 40; 46-49; 117, n. 2; 263; 749; 797, et passim (cf. indices, p. 882»-883^). — Constantinus magnifici titulo donabatur probabiliter ob munus iudicis, quod gerebat. Cf. adno- tationes in ep. 21,1, p. 62. 2. magnitudinis uestrae: P. Koch, 0 . c., p. 114, deceptus est opinans haec verba adhuc ad Dulcium spectare; magnitudinis enim titulus a de¬ fensore est alienus. Bx textus dispositione patet quo modo interpretanda sunt illa omnia quae in § 2 loquitur papa. Viris magnificis, de quibus supra, conveniunt magnitudinis uestrae et magnificentiae uestrae (paulo infra) tituli. nec ipsas dare ecclesiasticis officiis consuetudines: Adludit ad ea, quae ah episcopo ordinato praesulibus, qui ordinationi ipsius interfuerunt atque clericis, dari consueverat pro inthronisticis, ut postea locutus est lusti- nianus (Nov., 123, c. 3) ... Cui legi nunc Gelasius videtur praeludere ... (A. THiEiy, 0 . c., p. 484, n. 3). Attamen, res multo magis consentanea mihi videtur, si non Gelasius sit, qui suis litteris praecurrat annis 50 leges imperiales; sed potius Pelagius, qui optime temporis legislationem noverat, consonet imperatoris legi, quae modo 13 ante annos lata fuerat. Hanc ipse Constantinopoli aa. 548 ex.-547 in.; 551-555, bene nosse potuit His aliud indi¬ cium adde. Hae pecuniae solutiones, de quibus praesens epistula, in adlegato textu Nov., 123,3 etiam nomine cathedratici veniunt. Haec significatio vocis istius parum abest a sensu illo quo ea (epp. 25; 32) Pelagius utitur, dum apud Gelasium: J-K. 710 (A. Thiee, 0 . c., fragm. 20, p. 494-495), sicut ipse Thiel fatetur, aliud quid videtur sonare. Itaque mihi persuasum est, hanc con¬ gruentiam cum Nov., 123, diei 1 maii a. 546, multo magis Pelagianae origini harum litterarum favere, quam auctoritati Gelasii. Anastasium diaconum... Lucerinae ciuitatis: Hic Anastasius, sacratus episcopus ecclesiae Lucerinae, his solis litteris est notus. Quoad Lucerinam sedem, in Apulia, cf. F. Lanzoni, 0 . c., p. 21^-211', P. Testini, Lucera, in Enc. CattoL, t. VH, c. 1616-1617. PEI^AGII I PAPAE ficentia uestra eiusdem episcopi uel ecclesiae Lucerinae utilitatibus 10 [in] uniuersis, quae sunt necessaria, libenter impendat, et compe¬ tentia uigilantiae suae tribuat christiana deuotione solacia. lucerne Cg C 4 10 in] om. B conpe- C 4 , compo- Ci, cum ,po- C^. 3. magnificentiae uestrae; Cf. supra, et P. Koch, 0 . c., p. 118-119; M. BamcET, 0 . c„ p. 46-47; 162-163; 166. Patricio Decorato praecipit, ut iuramenti praestationem imponat ad cuiusdam veritatis causam dinoscendam.