Letter 3064: You are still silent, but my loquacity is not restrained by your example.

From: Quintus Aurelius Symmachus To: [Unnamed correspondent] Date: ~394 AD Context: Symmachus continues writing despite his correspondent's silence, refusing to let another's bad example dictate his own behavior. You are still silent, but my loquacity is not restrained by your example. I have leisure for writing and a temperament that finds silence burdensome between friends. If you choose not to reply, that is your prerogative -- but do not expect me to follow suit. I will keep writing until either your resistance breaks or my ink runs out, and I assure you that my supply of both patience and ink is considerable. The topics I wish to discuss with you multiply with each passing day, and your silence only increases the backlog. So you see, the longer you wait, the longer my eventual letters will be.

Adhuc siles; sed loquacitas mea non cohibetur exemplo, et est otium mihi ad verborum copiam nimis commodum. nam ruri sum, nec tamen rusticor. tantum de ripa Tiberis — nam per fines meos fluvius elabitur — onusta specto navigia non iam sollicitus, ut ante, de fame civium. versus est namque in gaudia publicus ex inopia t5 metus, postquam venerabilis pater patriae Macedonicis commeatibus Africae damna pensavit. quem nunc omnes ut altorem generis humani deum diligunt. nihil enim 2 passus est austris contumacibus adversum Romam licere. ergo de agri mei specula peregrinarum navium numero iranscursus , et gaudeo victum populi Romani non fato provinciarum sed voto principis regi. scio haec in aures eius esse ventura devotione, 20 qaa soles non occulere bonum publicum. merito parcius loquar tuae facundiae relin- quens, ut haec omatius, si ita placebit, insinues, quae nos inculta veritate narravimus. LXXXUI ante a. 396. AD RVFINVM. Iter, ut opinione metior, expedisti, quod solum tibi ad silentii veniam suffraga- 25 batur. nunc stativa requies stilo et animo tuo scribendi ad nos usum reformet, licet oris tui facultas, et cum viam carpseris, luculento potuerit adfatu sitim nostram rigare. sed fuerit tibi adversum culpam tacitumitatis de labore purgatio: nihil iam suffragii restat, cum tibi et facundia, quae nec ante inpediebatur, supersit, et otium, quod desiderabatur, accesserit. u LXXXIIII ante a. 392. AD RVFINVM. Sequor te litteris, quia mente et adfectione non desero; nec videor mihi cito haec arripere solacia, cum adhuc apud nos recens iucunditas tua vigeat. sentio enim gaudia publicua metus P, ex inopia namque publicus metus uersus est in gaudium F, troMposui 17 ad- uersus F 18 peregrinarum om, F P r -P» rei publicae F 19 regi om. F 20 partius P loquor P2m, 21 omatui P poterit F 27 de om. F laboriosa F 32 qua P 1 m. 96 SYMMAOni EPISTVLAE P bonorum separationem statim dintumam videri. quod si, ut praesumo, etiam tuus animus expertus est, fac noverim festinata scriptorum vice, te quoque hoc intervallum dierum longum putare. LXXXV ante a. 392, AD RVFINVM. 5 Mos et ratio flagitavit, ut mansurus domi veniam de augustissimo principe im- pera/i mihi itineris postularem. excusationis causam litteris indicavi, quas favor tuus moUi aditu et blanda recitatione commendet. nihil enim meorum sine boni cuiusque auxilio placeret. rem loquor omnibus notam, mibi numquam tacendam. hoc amici, hoc aemuli sciunt. quornm alii gaudent, esse apud te locum meritis, alii dolent, non 10 esse divitiis. LXXXVI a. 382—383.