Letter 218: What seems broad and pleasant often turns out to be narrow and painful.

To Timothy the Reader. Concerning the vision of the four beasts. The famous vision of the divinely inspired Daniel compared the kingdoms of the Assyrians, the Medes, and the Macedonians, as each being uniform and constituted from a single nation, to a single beast — the one to a bear, the other to a lioness, the third to a leopard. But the fourth vision, having a fearful beast exceedingly terrible, armed with iron teeth and ten horns, represented the Roman empire, which was more diverse and more powerful than all that preceded it. This vision encompassed not merely the succession of earthly empires but also the prophetic foreshadowing of the coming of the Son of Man, before whom all these beastly kingdoms would be brought to nothing. For the purpose of the prophecy was not merely to predict political events but to assure the faithful that despite the terrifying power of worldly empires, the kingdom of God would ultimately triumph and endure forever, while every empire built upon violence and oppression would crumble into dust.

ΣΙΗ΄. – ΤΙΜΟΘΕΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ. Περὶ τῆς ὀράσεως τῶν δ' θηρίων. Τοῦ θεσπεσίου Δανιήλ ἡ περιβόητος ὄρασις, τὴν ᾿Ασσυρίων καὶ Μήδων καὶ Μακεδόνων βασιλείαν, ὡς μονοειδή (6) καὶ ἐξ ἑνὸς ἑκάστην ἔθνους συντετα- γμένην [ἑνὶ καὶ] θηρίῳ παρείκασε, τὴν μὲν ἄρατῳ, τὴν δὲ λεαίνῃ, τὴν δὲ ἑτέραν παρδάλει. Τὴν δὲ τε- τάρτην ὄρασιν, θηρίον φοβερὸν, καὶ περισσῶς ἔκ- θαμβον ἔχουσαν, ὁδοῦσι σιδηροῖς ἡρκωμένον, καὶ δνυξι χαλκοῖς προσωπλισμένον, ἐσθίον καὶ λεπτύνον καὶ καταπατοῦν, οὐδενὶ ζώῳ ὡμοιωμένην τὴν Ῥω- μαίων ἐπιδήλως ἐσήμανεν, ἐκ πάντων ἐθνῶν καὶ φυλῶν συντεταγμένην, καὶ πᾶσαν ἀλκὴν καὶ δόξαν ἐν ἑαυτῇ κεκτημένην. Οὐ γὰρ ἐνὶ ὀνόματι παρα- στῆσαι ἑώρακε τὴν ἐπὶ πάντας τὸν ζυγὸν τοῦ κρά- τους ἐκτείνασαν, καὶ εἰς ἀπέραντον βασιλείαν τῷ καιρῷ τῆς σαρκώσεως τοῦ Κυρίου προκόψασαν ΣΔ'. – ΔΙΟΝΥΣΙΩ. Κινδυνεύεις ἀγνοεῖν, ἃ καὶ οἱ κομιδῇ νήπιοι γι νώσκουσιν. Ἔφης γὰρ θαυμάζειν, πῶς οἱ τὰ τέρ ποντα φράζοντες, τῶν τὰ λυσιτελοῦντα παραινούντων μᾶλλον ῥᾷον ἐπάγονται τοὺς ἀκροωμένους, ἀγνοῶν, ὅτι ἐκ τοῦ τοὺς μὲν χαρίζεσθαι ταῖς ἐπιθυμίαις, τοὺς δὲ μάχεσθαι, τοὺς μὲν θαυμάζεσθαι συμ- βαίνει, τοὺς δὲ μισεῖσθαι. Ἡττᾶται γὰρ ἡδονῆς τὸ συμφέρον. ΕΡΜΟΓΕΝΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Ἐπειδὴ γέγραφας, ὡς εὖ ποιῶ πάντα τρόπον ἑστιῶν σε (17), καὶ ἀπὸ τῆς ἐμαυτοῦ γλώττης ἐπὶ τὰς σὰς ἀκοὰς, [διὰ] διδασκαλίαν (18) ἀξιαφήγητον μετοχε- τεύων· ἀντεπιστέλλω, ὅτι εἴ τι ἐπιστέλλεται παρ' ἡμῶν δεξιὸν, τοῦτο τῆς ἄνωθεν εἶναι νόμιζε χάριτος, τῆς καὶ ἰδιώτας σοφιζούσης. ΣΙΔ΄. – ΛΑΜΠΕΤΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Θεοπρεπῶς καὶ μεγαλοφυῶς, μᾶλλον δὲ ὑπερφυῶς χρὴ τὸν νοῦν περὶ τῆς θείας οὐσίας τε καὶ αὐθεντίας λογιζόμενον, εὐσεβῶς καὶ χρησίμως, καὶ ὡς ἐνδέχε- ται τὰ δυσθήρατα καὶ δύσφραστα, μᾶλλον δὲ ἄφραστα τοῖς ἀκούουσι διὰ τῆς γλώττης, εἰ χρεία καλέσει, φράζειν, διισχυριζόμενον ἐκ τῶν τῆς Προνοίας ἔργων, ὅτι ἔστιν, οὐ τἱ ἐστι πολυπραγμονοῦντα. Τὸ μὲν γὰρ ἐφικτὸν καὶ ἀλώσιμον, τὸ δὲ ἀνέφικτον καὶ ἀθή- ρατον, αυλάκι ΣΙΗ'. – ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΟ (85) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Eἰς τὸ· «Μὴ μεριμνήσητε, πῶς ἢ τι λαλήσητε. » Καὶ εἰς τό - Έτοιμοι ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν. » Ἐπειδὴ θαυμάζειν ἔφης, πῶς ὁ μὲν Σωτήρ ἔφη - « Μὴ μεριμνήσητε, πῶς ἢ τί λαλήσετε· · εἷς δὲ τις ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ χοροῦ παρήνεσεν· « Έτοι μοι ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν· · ἴσθι ὅτι οὐκ ἔστιν ἐναντιο- λογία, ἀλλὰ τὸ μὲν περὶ μαρτυρίου εἴρηται · τὸ δὲ περὶ διδασκαλίας. Ὅταν μὲν γὰρ ἐν συλλόγῳ φί- λων ᾗ, κελευόμεθα καὶ ἡμεῖς μεριμνᾷν. "Ατοπον γὰρ, μὴ εἰδέναι, ὁ διδάσκειν ἐπαγγελλόμεθα. Ὅταν δὲ δικαστήριον ᾗ φοβερὸν, καὶ δῆμοι, καὶ δήμιοι λυτ- τῶντες, καὶ πάντοθεν (86) δέος, τὴν οἰκείαν ἐπηγ- γείλατο παρέξειν ῥοπήν. Καὶ γὰρ μέγιστον ἦν, ἀνθρώπους τῶν ἐχθύων ὀλίγον κατὰ τὴν ἀφωνίαν διαφέροντας, τυράννων καθεζομένων, καὶ ὑπάρχων, καὶ στρατηγῶν παρεστώτων, καὶ ξιφῶν γεγυμνω- μένων, καὶ πάντων ἐκείνων (87) συμμαχούντων, εἰσελθόντας δεδεμένους, καὶ εἰς γῆν κύπτοντας δυνηθήναι ῥῆξαι φωνήν· ὡς εἰκότως οἱ μὲν τῆς θείας ἀπολαύουσι ῥοπῆς· οἱ δὲ διδάσκονται μὴ τῷ τῆς ἀμαθείας ἐκδιδόναι ἑαυτοὺς ὅπνῳ. Σοφοὶ γὰρ εἶναι ὀφείλουσιν οἱ τῆς σοφίας φοιτηταί.