Letter 236

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Heron the Presbyter Date: ~410 AD Context: Isidore on the duty to call on God when human strength fails — arguing that this is not weakness but wisdom. When your own strength fails — as it will — calling on God is not weakness. The weakness is in refusing to call on him, which is the false pride of the person who would rather fail alone than succeed with help. The saints who accomplished the most were the most convinced of their own insufficiency. This is not coincidence. The person who knows his resources are limited looks for resources beyond himself. The person who overestimates his resources stops looking and eventually runs out.

Υἱγίατὶ ὀρογῶπ πᾶυδηιϊὶ ϑαιυπὶ ὁδὶ ἀὐνίηιπι οἰΐδπιὶ ᾿πρ]ογᾶγα, ὧἱ οροιῃ Πθδι ἴογδι, δυχ τη. Αἱ αυἱ ͵ὰ πυ]Π|δπν ἀεἷἰϊ ταιοπαπὶ, ποαυθ ἰηνοοαὶ Νυπη}, ἡΠυ ρτγορ εἴη ποη ἀχρογίοίυγ. Ουΐ δηΐιη οἰππἰᾶ, αυοοὰ }: Ποτγὶ μοίοι, πηρ!εῖ, Ὀδηΐψης οἱ θυ δηηυΐ,. {τ ναγὸ δσθιηριβ οἰἰὰπι βγη εἰατίυβ ἰὰ οϑίθη αι, ἀΐσαγα τη} νἱ ογὶβ : Ουἱὰ ] βοογίαπι) ]- γδγὶ Ὑ}}, θα ΟΠ ἰΔιθθη ἱποοηιμδηι [Θ-- ΓΆΓΟ, αυἃῷ ἀθδιηυπ) γαιϊΐοπα βαϊνα ιν ἢ Εϑὶ αυοά Γοοροηάήολη) : δ᾽. αιἱ] ἀΐδοογα [ἰτπἰοῦὰ ουρίαι, ρΓῖ- σορίοτθμι ἰδιηθι πο ᾿ι [γοαυθηίαγο, ἀδμὶπο ἴῃ ψΓδπ)- "Δ }. () δῖ, δογίθεγο ἀοσδηίθι, δ. ἀ ἰδϊ- ἰογὶ εἰἰδδεγθηῖθι ) ἱποϊ θῃβ ἀΐοαὶ :- γ [ ἀοοθ : Δηηποι εἰαγο Γαδροπδυτυπὶ Οορἱμπδτῖδ : ἤθυβ βίο , φμοιιοἋο ὑΐϑεογα αυθᾶ, Πδαυδ ργΓδοορίο- ΓΘ) ἰγοαυδι , ἤυδ διγίυηι ΠΔ Δ] ΔΙΉ (, οἱ ἰοθογαγα γρουβϑὰβ ἢ Τυ οὐ ἀϊδοθηάἑ ουρὶ ὐἰιαιὶ δὶ ἀξοδββοῦι ἰδῦογ, δίᾳυα ορότϑ οἰΐδπὶ πηθὰ, Δο!ὺ- ἴχ. φυϊά ρεγίὀοιυιηαιὸ οναίδὶ. ἡ υοι} δὶ ἀθε! ἀ ΓΔ ΓΟ αυϊθι ( δἤθιπ)θ, πόαᾳὺθ εἃ ἐ βοίθμαϊ ουρίαΐ [!ΆσοΓο οΘοπδυδνόναηι, φιοιποῦο ἀΐβοθτα ἡυ ἢ δίς αυΐ νἱγιυίοαι ορίατο εἴοι!, δὸ υἱδῶ ἀυσδηίοιη ἰμσγοαά! γοίυφίυη!. ΟΊ. -- ΒΕΒΟΝῚ ΡΝΕΒΒΎΥΤΕΒΟ. δεοίαηάμ θα φμα αὐ υἱτίμίεη! ασηαϊγοίαωι αὐἀπιϊμϊοιίο φμοφηί. Μηδὲν τἔμιον εἶναι νόμιξε, ὃ μὴ πρὸς ἀρετὴν φέρη, μηδὲ ποιῇ ἀμείγους τοὺς περὶ αὐτὸ σπουδά- ζοντας. Φέρει δὲ εἰς ἀρετὴν τὸ τοῖς φιλαρέτοις ἀχο- (αὶ λουθεῖν, καὶ ὁμιλεῖν τοῖς σωφρονεστάτοις, ἀλλὰ μὴ τοῖς ἀσελγεστάτοις " τοῖς εἰρηνιχωτάτοις χαὶ οἷς συνδιατρίόειν λυσιτελὲς, ἀλλὰ μὴ τοῖς μαχιμωτά- τοις. Εὖ γὰρ εἰδέναι χρὴ, ὅτι χαχίας τις ῥᾷον με- ταλαμθάνει ἣ ἀρετῆς. Εἰ γὰρ ἦν ῥᾷον τὸ ἀρετῆς μετασχεῖν, ἐχρῆν χαὶ τοῖς χαχίστοις συνεῖναι τοὺς δυναμένους ταύτην χαρίσασθαι. Ἐπειδὴ δὲ τοῦτο δύσχολον, ἄμεινον ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι, καὶ φεύγειν τοὺς πονηρούς. Εἰ γὰρ ἐχεῖνοι οὐχ ὠφελοῦνται, δι᾽ ἂν αἰτίαν αὐτὸς ζημιοῦσαι ; ΥΞΔ΄. --- ΙΕΡΑΚΙ ΔΙΆΚΟΝΩ. ὄλνα ρυίο Δ]]ο} ργοι}}; ᾳυοΐ δὰ νἱγίυ οι Π) ἄυσα!, ποᾷυδ πρϑἰϊογοβ γοί δι δ᾽ ἀδ . Αἀ υἱγιυθπι διίδ πιᾶπι ἀκ οτγ, δὶ υἱγίυϊθ ργα , δηυεγὶβ,, δί{ιθ υἱόγα {Ἀπ} γ Γ᾽ ργυάθη } Π}. οι ἰῦυ, ] ἢ Ιἶη πιπίπηα ἀϊδϑοίυι, νἱίᾶ νΟΤῸ ρΡΆ ἃ ρἰδοὶ πιαχίπλθ ΠΟΥ , } υδουπὶ γογϑαγὶ ρογυι , ποὴ εὐπὶ οΟηίθη( . ϑδοίαπιη δηΐπ Υ γα, οἰ μἶι. ὙΠ υλπὶ Υἱγίυιθυ ολρὶ, ] οπΐπὶ [Δ}}{π| [ογεὶ υἱγίαίοαι δαϊρίδοὶ, οροτιεναῖ , (υ}} Ῥ}}. νεγβαγὶ , } ἤδη ΘΟ Πλ}}π οᾶγα ροϑδθηῖ. Οὐ στὸ ἰὰ ραγαϊ οὶ! δι, ρεαϑίαι ἴυ ἀρθγὰ δἱ ἰθιργουο υἱίᾶγα. ϑδίᾳυϊἀθι ναγὸ } οὐμηον! τοίογαμι πηργοῦΐ, οὐγ, υ:., {}} ἱρὶ Δονγο ἀδιηηυηι βιυ( ὃ , ΟΌΙΧΙ. --- ΗΙΕΒΑΟΙ ΒΙΑΟΘΟΝΟ. Απίνεμηι φᾶν σοΥγρμ ἐχοοίογο γγαδιαι, δε εοοἰρία!α δοποτμηι. Ἡ φύσις ἀνάγχῃ χαὶ ὅροις δέδεται, ἡ δὲ προαίρε- Ὁ νδιίηγὰ πϑορβϑίιαι οαγιίβῳιο, . μη ἶ . Δδβίγι οἱ ἃ σις ἐλευθερίᾳ χαὶ ἐξουσίᾳ τετίμηται. Ἐΐ τοιγαροῦν τὸ σῶμα χαλλωπίζων, τῆς ψυχῆς ἀμελεῖς ; Μυρία μὲν () ἐὰν μηγανήσῃ, τὸ εἰδεχθὲς σῶμα εὔμορφον οὗ ποιήσεις. 'Ῥᾷον δὲ τὴν ψυχὴν εἰς αὐτὴν τοῦ χάλ- λους ἀναγάγοις, εἰ βούλοιο, τὴν χορυφήν " καὶ τὸ μὲν, εἰ χαὶ δυνατὸν ἦν, ἀνωφελὲς ἦν χαὶ ἐπίφθονον " τὸ δὲ χαὶ ὠφέλιμον, χαὶ φθόνου χρεΐῖττον, καὶ βασχα- νία: ἀγώτερον. Εὶ δὲ νομίζεις δύσχολαν εἶναι τὸ ἀναθῆναι ἐπὶ τὴν χορυφὴν τῆς ἀρετῆς, μάλιστα μὲν εἰσὶν οἱ καὶ τοῦτο ἀνύσαντες, χαὶ ἐχ τοῦ βυθοῦ αὐυϊετίαπι νότοὸ ᾿ἰθογίαια ὃς μοίβδίδια ρει Πὐν ϑὶ. Οὐν ἰφίιατ συγρυβ ἀροιγϑῖθ Θχογηϑη ἈΠ|}}Π) "θα ἢ Ταιηοιδὶ ) μι πη γα} το} Γ. οοΥΡυϑ ἀείογηνα [Γὐδῖγὰ [ΟΓΙΒΟΒιΠὶ φΟμΟΓ γο ἰοΓθ. Αἱ ργόπυνι δϑὶ δ [}λ}} δηϊπᾶπὶ ἃ ) η), δὶ Ἰθεῖ, ρυ!οινγιἀ]ἷ. συ θη δὐϑθσογα, Εἰ ΠΙυὰ, αυϊάδι), αυδηινὶβ ὕογὶ ᾳυθᾶϊ, ἰπ}}} ἰδ} δἰ οἱ οὐϊοδυιη : πος νθγῸ ρογαι!ο αἱ ὀχίγὰ οὐθηθι ἰμνὶ- ἀΐαπι οὐϊαπιαιιὰ ροβίϊαμι, δὲ διαΐοπὶ ρυ ἀϊβῆο!} ὁ , υἱ υΐβ αὐ δυπιυπ Υἱγιυ ἀρίοεπι ρογιϊιψαί, ΥΑΚΙ ΨΕΟΈΙΟΝΕΚ ΕΤ ΝΟΤΦ. (}} ογ΄ μὲν οἱ ἐὰν Πἀθπ) ἰηδογυμῖ γάρ. ῬΟΒΙΝ. . ΙΒΙΟΆΙ ΡΕΓΟΒΙΟΤῈ διηὶ ἰδπιὸπ οπιἶἷπο, υἱ ραγνεηίδηι, δἰυο Α τῆς χαχίας πρὸς ἄχρον ἀναδεδηχότες ἀρετῆς. ἘΣ ΠΙΆ Π Πἶα Ὀλγοι!γο δὰ υἱγίυ υϑγι σα πὶ οΟηβοοη γα πἰιδηίυν. φΝ)υοὐ ἱ ἀϊΠί.}] νἱάδαιϊιγ, ἀΐβοθα ἰιη- Ρτοθίιαῖο, οἱ ἰπβίϑις να ι διἱ υἱγίυιαπ) ἀυεῖϊ, Ουοά δἰἰΐνυς πηοάΐςα ὀϊεῖατα νἱἀδαῖανγ, ΠΟΙ δα - τηλγο πιοήΐσιιη. [ἃ οί ἱ ποτὶ νἱ ᾿μ} { υἱἱ 'ρ νοΐθθ, ποῆυδ . πὶ υἱληῖιΓ (ΔΉ) ΠΠ Βοηΐἷς σοι γᾷ υἱγίβ ἃ. ποζου ἷ ἰεΐρϑι εἰδι Γί . Ῥγοῦοβ αἰδηΐη), ἰδηγοῖϑθὶ ( οὐδτγίηϊ., [ἰφογὸ Π) ορογῖοϊὶ, αἱ γϑτο πιδῖοϑβ. δἰϑὶ ἰῈ δι!δηῖΐ. ΟΌΙΧΙΙ. - ΤΗΕΟΌΟΙΝΟ ΑΠΘΌΘΝΤΑΙΙ. (ομιδαίεπι ρμοιῖμ φιαιὶ ἐμ ρον ίαηι Νοη βδυρογθυπι οἰαίυμια ᾿πφοιίαιν διὶ ἐμ ρο ΓΔ - ἀππν οὐ ἰπϑι ((Δη ΓαίρυυϊοΒ συθογηδηι , υἱ ὀχ κἰἰη, ὁρίιπ| , } μἶ μοιΐυ ἃ [}Ὸ οἰ ιιδηυ χ Φὖῆ δοσοιμιποιίί . ᾿πβΘη Ργιβίογοι απ βὲ. ΕΠΠυἱἱ φυΐάδι [γίμναν ΡΙΔη ϑὶ ὃς νΥἱραγίμ πη) : ὨΟ οοηῖγα ἃρίθ ἰρογῖο, ἃς . } ἰΙοηψα υΠ|υπ]. Ναηυα δηΐπι [, ργυΐθεοηι. ρτγαϊςοίογυπι Γ δι] οογι, ἰπδίλυγδῃ - ἰυγ. ΠΙ δαὐτη αΓ ρϑ.Ό ἢ (. Ὠ: νΓῸ πιγβηαυ . : ἰι τ! } δἰ πρατγίυιη δὰ ροΟρι!γθῺ δίδίι δρθοίδγο ογοθϊυτ, νοΓ ] ἐοιμίηαη! {{Π } ] δίιογο, αυΐϊ (ππογδιὶ υἱποὶΐ, ραγιμη!. ΟΡΙΧΗΙ, -- ΑΚΥΡΙΟ. δέ σοι δύσχολον εἶναι τοῦτο δοχεῖ, χαὶ ἀπόστηθι τῇ: χαχίας, καὶ ἅψαι τῆς ἐπὶ τὴν ἀρετὴν φερούσης ὁδοῦ" τὸ γὰρ ἔτι μιχρὸν ἑαυτοῦ διαφέρειν, οὐ δεῖ μιχρὸὺν. ἡγεῖσθαι. Τοῦτο δὲ ἔσται, εἰ τοῖς μὲν πονηροῖς ἐπι- τηδεύμασι μὴτε αὐτὸς χρῆσθαι βουληθείης, μὴτε τοῖς χρωμένοις χρῆσθαι, τοῖς δὲ ἀγαθοῖς χαὶ πράγ- μᾶσι χαὶ ἀνδράτι συνάψειας σαυτόν. Τοὺς μὲν γὰρ ἀγαθοὺς οὐδὲ μισούμενον φεύγειν χρὴ, τοὺ: δὲ πουτ,- ροὺς χαὶ φιλούμενον. ΥΞΒ,. --- ΘΕΟΔΩΡΩ ΛΥΓΟΥ͂ΣΤΑΛΙΏ. οἰ [αδἰπιηι ἱπιρογαπιὶδις σοπυθιῖγε. Οὐ τὸ ἁλαζονιχὴν καὶ ὑπέρογχον δεῖγμα ἄρχοντε- χοῦ ἐστιν, ὡς; ἡγῇ, φρονήματος, ἀλλὰ τὸ ἥμερον χαὶ εὐπρόσιτον, χαὶ τὸ πᾶσιν μετ᾽ ἐπιειχείας προσφέρε- σθαι. Ἐχεῖνο μὲν γὰρ θηριοπρεπὲς χαὶ ὀφιῶξες, τοῦτο δὲ ἀρχιχὸν, χαὶ τοῖς ὑπηχόρις λυσιτελέστατον. Οὐ γὰρ ἀπὺ φρονήματος, ἀλλ᾽ ἀπὸ φρονήσεως τεὺν ἡγεμόνων τὰ τῶν ὑπηχόων χατορθοῦται πράγματα. Τὸ μὲνγὰρ καὶ αὐτοῖς χαὶ τοῖς ἀρχομένοις σφαλερῶν, ἡ δὲ ἑχατέροις͵ ἀσφαλής " τοῖς μὲν (), εἰ τὸ ἀρ- χιχὸν ἐπὶ τὸ δημοτιχώτερον νεύειν ἀναπείθοιεν " τοῖς δὲ, εἰ τὴν ἐπιείχειαν τὴν ἡγεμονιχὴν εἰς ἀγάπην μείζονα τοῦ φόθου τυγχάνουσαν τρέψοιεν.