Letter 237: The theater — that furnace of irrational love — captures the best of men and drags them into the worst of themselves.

To Dioskoros. That it is impossible to achieve virtue in the midst of tumults. So much does withdrawal from urban tumults contribute to salvation, that the Son of God, having left the cities, blessed upon the peaks of mountains those who live in purity. Showing through the things he did while teaching, that it is impossible for one who has not been torn away from earthly things and has not ascended to the summit of virtue to be blessed by God. For the noise and distraction of city life scatter the attention and fragment the soul, making it impossible to achieve that single-minded focus upon God that is the prerequisite of all genuine holiness. This does not mean that all Christians must become hermits, but it does mean that every soul must find within itself a place of inner solitude where it can commune with God undisturbed by the clamor of worldly affairs. The mountain to which Christ ascended is therefore both a physical reality and a spiritual symbol — the elevation of the soul above the level of common concerns to the heights where God's voice can be heard in the silence of a recollected heart.

OZ'. - ΔΙΟΣΚΟΡΩ. ὅτι ἀμήχανον ἐν μέσῳ θορύβων ἀρετὴν κατορ- θώσαι. Τοσοῦτον χρησιμεύει πρὸς σωτηρίαν ἡ τῶν θορύ- 6ων (76) τῶν ἀστικῶν ἀναχώρησις, ὅτι τὰς πόλεις καταλιπὼν ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὲς, ἐπ᾿ ἄκρων ὀρέων τοὺς καθαρῶς βιοῦντας ἐμακάριζε. Δεικνὺς δι' ὧν πράτ- των ἐδίδασκεν, ὡς ἀδύνατον, τὸν μὴ ἀποσπασθέντα C τῶν χαμαιζήλων, καὶ πρὸς τὴν ἄκραν ἀρετὴν ἀνα- βάντα, μακαρισθῆναι παρὰ Θεοῦ, ἡ τῶν μελλόντων τυχεῖν ἀγαθῶν. Ὁ γὰρ τὰ ἄνω φρονῶν, ἐκεῖ κατοι- κεῖ, οὗ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθεζό μενος. ΣΑΖΙ. - ΗΡΩΝΙ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Εἰς τὸ, « Πᾶς ἀνὴρ φαίνεται δίκαιος, » Πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων (ὀκνῶ γὰρ εἰπεῖν πάντες, καίτοι τῆς Γραφῆς τοῦτο δοκούσης λέγειν), οὐ τῷ δικαιοσύνην ἀσπάζεσθαι, ἀλλὰ τῷ τοῖς ἀδικωτέροις ἑαυτοὺς παραβάλλειν τῇ συγκρίσει τῶν χειρόνων τὴν τῆς δικαιοσύνης φαντασίαν καρποῦνται (96) οὐκ αὐτὰς καθ' ἑαυτὰς τὰς θείας ἐντολὰς δοκιμάζον- τες, καὶ πρὸς τὸν τούτων κανόνα ῥυθμίζοντες τὸν οἰκεῖον βίον, ἀλλὰ τοῖς ῥαθυμοῦσι τῶν πέλας παρα- μετροῦντες τὴν ἑαυτῶν πολιτείαν. Διὸ καὶ τοῦτ᾽ ἐῤῥέθη, ὅπερ μαθεῖν ἠθέλησας. « Πᾶς ἀνὴρ φαίνεται ἑαυτῷ δίκαιος. • Πρὸς μὲν γὰρ τὰ κατορθώματα τῶν πέλας τυφλώττει, τὰ δὲ ἐλαττώματα ὀξέως ὁρᾷ· καὶ καθάπερ οἱ γύπες λειμῶνας πολλάκις καὶ παραδείσους παρατρέχοντες, τοῖς νεκροῖς ἐφίπταν- ται σώμασιν. Ἐπήγαγε γοῦν· « Κατευθύνει δὲ χαρ» δίας ὁ Κύριος, » ἢ τῶν τὴν τοιαύτην φαντασίαν δη- λονότι ἐξορισάντων, ἢ τῶν πρὸς τὰς θείας ἐντολὰς τὸν ἑαυτῶν ῥυθμισάντων βίον, ἢ τῶν ὑπερβεβηκό- των τὸ ἄνθρωποι εἶναι, καὶ εἰς κρείττονα τάξιν τε καὶ ἀξίαν, διὰ τῆς ἀρίστης πολιτείας ἀναβιβασθέντων, κατὰ τὸ εἰρημένον, «. Ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε, καὶ ὑτοὶ Ὑψίστου (97) πάντες. » ΣΛΖ – ΙΩΣΗΦ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Εἰ μὲν τὸ τῶν ἄλλων οὐκ οἶδ᾽ ὅπως προκεκρίσθαι, καὶ εἰς ἱερωσύνην κατατετάχθαι, ἐφύσησέ σε, καὶ μέγα φρονεῖν παρεσκεύασεν, ὡς μηδὲ τοὺς ἐν τοῖς ὑπηκόοις τελοῦντας μὲν, εὐδοκιμοῦντας δὲ ζηλοῦν, ἐλεῶ σε τῆς ἀνοίας. Εἰ δὲ οὐκ ἀξιοῖς πρὸς ἐλάττους ὁρᾷν, καὶ τοῦτο αὐτὸ δεινότατον· εἰ τῶν τοσοῦτον, ὡς οἱει, λειπομένων τῇ ἀξίᾳ χείρων ἐν τοῖς ἔργοις φανείης· καὶ ὧν κρατεῖν͵ οὐδὲν ἡγῇ θαυμαστὸν, τούτων ἡττᾶσθαι δόξεις. Καὶ μὴν εἰ κάκείνων ῥαθυ- μίας ἔπνει ὁ βίος, σὲ οὐκ ἔδει τὴν περὶ τὴν ἀρετὴν ἐπιμέλειαν προέσθαι. Τὸ γὰρ μέσον πρὸς ἐκείνους σος οὐκ ὀλίγον ὑπάρχον ἀφῃρεῖτο τὴν συγγνώμην. Εἰ δὲ ἐκεῖνοι μὲν λαμπρότεροι καὶ εὐδοκιμώτεροί εἰσιν, καίτοι τὸν ἡγησόμενον οὐκ ἔχοντες, σὺ δὲ (ἀλλ᾽ οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν ) θέα οἱ τελευτᾷ τὸ κακόν.