Letter 207: A good speech does more than convey information — it transforms.

To Martyrios. How we should understand: \"Unless you turn and become like children.\" The Lord does not demand a return to childhood in age — the likeness to children — as you yourself suppose, like Nicodemus. Rather, he demands the denial of wickedness, so that a child-like simplicity may exist within us. And he shows this through what he said, not saying, \"Unless you become children,\" but \"As children,\" with the addition of the word \"as\" indicating the imitation of the thing, not its literal replication. For a child is free from malice, envy, ambition, and the desire for revenge; a child does not remember wrongs or plot against those who have harmed him; a child does not boast or seek precedence over others. It is these qualities of innocence and simplicity that the Lord commands us to cultivate, not the ignorance or weakness of childhood. The mature Christian is therefore one who combines the wisdom of experience with the guilelessness of a child — knowing evil but refusing to practice it, understanding the ways of the world but choosing the simplicity of the Gospel.

ΣΖ΄. – ΜΑΡΤΥΡΙΩ. Πῶς νοητέον. « Ἐὰν μὴ στραφήτε, καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία. Οὐχ ἡλικίας ὑποστροφὴν τὴν πρὸς τὰ παιδία ὁμοίωσιν ὁ Κύριος ἀπαιτεῖ, ὅπερ αὐτὸς νομίζεις, ὡς ὁ Νικόδημος, ἀλλὰ τῆς κακίας τὴν ἄρνησιν, ὡς παιδιώδη ἡμῖν ἐνυπάρχειν ἁπλότητα. Καὶ τοῦτο δι' ὧν ἔφησε δείκνυσιν, οὐκ εἰπὼν, Ἐὰν μὴ γένησθε παιδία, ἀλλ᾽, Ὡς τὰ παιδία, τῇ τοῦ, ὡς, προσθήκῃ τὴν μίμησιν ἐμφαίνων τοῦ πράγματος. ΣΖ'. – ΘΕΟΓΝΩΣΤΟ ΔΙΑΚΟΝΟ. Περὶ ἀναγνώσεως, κατὰ Ἑλλήνων. Περὶ τῆς χάριτος τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν, καὶ τῆς ἐξ αὐτῶν ὠφελείας. Πολλάκις ἐθαύμασα τῶν τοὺς διαλόγους συντιθέντων, καὶ τοὺς διεξοδικοὺς λόγους συγγραψαμένων, ὅτι τῆς μὲν οἰκείας δόξης λίαν ἐφρόντισαν, ὑψηλῷ καὶ ὑπερσόφῳ χρησάμενοι λόγῳ· τῆς δὲ τῶν ἀκουσόμενων ὠφελείας ἡμέλησαν, ἧς εἰκὸς ἦν μᾶλλον αὐτοὺς ποιήσασθαι πρόνοιαν. Τῶν μὲν γὰρ συγγραφέων τοσαύτην δόξαν λαβόντων, οὐδὲν ἂν γένοιτο πλέον τοῖς ἄλλοις· τῶν δ' ἄλλων ὠφελουμένων, πολλή ἡ ἐπίδοσις γένοιτ' ἂν τῆς ἀρετῆς. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τὸ ἑαυτῶν εἶδον, τὸ τῶν ἄλλων παρεῖδον, διὸ καὶ τὴν θείαν αἰτιῶνται Γραφὴν, μὴ τῷ περιττῷ καὶ κεκαλλωπισμένῳ χρωμένην λόγῳ, ἀλλὰ τῷ ταπεινῷ καὶ πεζῷ. ᾿Αλλ' ἡμεῖς μὲν αὐτοῖς ἀντεγκαλῶμεν τῆς φιλαυτίας, ὅτι δόξης ὀρεχθέντες, τῶν ἄλλων ἥκιστα ἐφρόντισαν· τὴν δὲ θείαν ὄντως Γραφὴν ἀπαλλάττωμεν τῶν ἐγκλημάτων, λέγοντες ὅτι οὐ τῆς οἰκείας δόξης, τῆς δὲ τῶν ἀκουσόντων σωτηρίας ἐφρόντισεν. Εἰ δὲ ὑψηλῆς φράσεως ἐρῷεν, μανθανέτωσαν ὅτι ἄμεινον παρὰ Ιδιώτου τἀληθὲς, ἢ παρὰ σοφιστοῦ τὸ ψεῦδος μαθεῖν. Ὁ μὲν γὰρ ἁπλῶς καὶ συντόμως φράζει· ὁ δὲ πολλάκις ἀσαφείᾳ καὶ τὸ τῆς ἀληθείας ἐπικρύπτει κάλλος, καὶ τὸ ψεῦδος τῇ καλλιεπείᾳ κοσμήσας, ἐν χρυσίδι τὸ δηλητήριον ---END--- ΣΖ'. – ΤΟ ΑΥΤΟ. Ἐπειδὴ φιλομαθὴς ὢν, πολυμαθὴς ἐθέλεις εἶναι, καὶ τοῦτο φράσω, ἵνα μὴ δόξαιμί σε λυπεῖν. Οἱ παρ' "Ἕλλησι τὰ ξόανα κατασκευάσαντες, φόβον ἐμποιῆσαι τοῖς ὁρῶσι βουλόμενοι, ἔφασκον, ὅτι (44) ἐξ οὐρανοῦ παρὰ τοῦ Διὸς ἐπέμφθη ἢ κατέπτη, κρείττον (45) ἁπάσης ΣΖ. – ΤΩ ΑΥΤΩ. "Ωσπερ ἡ ἀπέχθεια εὐπαράδεκτὸν πως τὴν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐργάζεται λοιδορίαν, οὗτως ἡ φιλία δια- κρούεται ταύτην καὶ ἀκοντίζει (45).