Letter 447
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Maion
Date: ~410 AD
Context: Isidore invokes the physician Hippocrates — who cured bodies — to press his argument that the soul's health matters infinitely more, and that life oriented toward the divine is the only rational choice.
Even Hippocrates the physician, so the story goes, knowing that death was coming, wanted to improve the condition he was leaving behind. How much more ought those who tend to souls — their own first of all — to be eager not merely to avoid decay, but to achieve genuine flourishing.
For who, leaving aside the imitation of the divine and the care of the soul, would willingly reduce himself to the likeness of those who crawl on the earth? No one — unless he has already thrown off both the fear of God and the judgment of his fellow human beings.
The choice is not subtle. To live toward God or toward the mud: these are not equally reasonable options.
Μοεάϊευς Πὶρροοταῖοβ ἱμουγα Π ᾿ΠΟΓΡῸ σΟΥΓΟρΡ δι πὶ ΔΟιμον γα νοῖδὶ : οἱ ΠΟΙΉ0 ΟὈ Γ8ι - ἐχ ᾿ἰ6 4ι] ἀσ ἴυᾶ ΒαΙυῖθ, ι1 ΠΙΟπλ Δ οπιηΐ ἀοίοτγί8 δ6ῆδι. γρηιοιΐ, γοΐ ροιΐ5 πλογιιΐ, 6465ρ60Γ8- ΤᾺΝ, Π08 φυοφιθ αυΐ [ δἰ ραιθηι8π) ΘΟΠΟΡΙΆ - Ἰ)8Γ, ἰΔπαυλπὶ ΖΕ ογν6Ιη δα] ΓΘ συπάᾶπι68, 60Π - οἶδ «Ἰοιογ . ἰηϑθοίδηγ. ΕΟ γὙογὸ, πυ ἐμ [- ῃ το τυἱδιίο6 , οἱ [2Π 6Χβ. δυάϊθηβ, οἱ Π 6τὶ σοηδρίεἰθη8, οἱ [αἰυΓᾺ8 ΘΧδῃθοίδη , γθοῖα Π ]Π λειυτυβ νἱίδοῦ, δὶ, "οι δρ6 ἴγδὶι8, ἴἰ6 οχοὶς- ) ἃς οοττίχαηι. θυοιὶ ' ([ἀὰ ] πὶ π6 δοοὶ- εἶὰ1) πιόᾶ : [6ΓΟΠΠ γα, οαγῖα ἰθσγαῦον, Ὧ6 π1 οΥγἰ αν τὶ ροϑϑίϊ : π6ς ἰΐδ, πανίβαηϊ, ὁγυ ἀο]ογοπ πιὸ ργῦοῦο, ] οὐπὶ Δ 4ι6ῖἢ πανὶ Ιρβιῃ νἱἀογίηι, ἀ6ηι ν6 θυ πὶ ὁχ υπ6 ΘχιΓἃ- Ἰογθ πἰμιηῖυν. (ιοά ' [Π Π6 βογναγὶ ηο ] , ἤδη Ἶ91. οσὶ! "οηἶπὸ δοουδοῖ, ΄ιοά ουπ), ποϊυδγὶι, εἶθ Ἴσοηβογναῦίῖ. Ουληι-» παρεὶς τὸ μιμήσασθαι τὸ Θεῖον, τοῖς χαμαὶ ἕρπουσιν ἐξομοιωθῆναι βουληθείη ; Οὐδεὶς, πλὴν εἰ μή τις χαὶ τοῦ θείου φόδου χαὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων δόξης χαταφρονήσειεν. ἀϊνίνυιη. ᾿ϑῖη, οἱ πη ᾶπι Θχίδι αι ον 6Π δ. ΙΖ’. --- ΜΑΡΩΝΙ. Ὁ μὲν ἰατριχὸς Ἱπποχράτης παρήνεσε, τοῖς χε- χρατημένοις μὴ ἐγχειρεῖν (). Ὧ τινες πειθόμενοι τῶν ἀπαγορευσάντων σε, ὡς χομιδῇ ἀπηλγηχότα, μᾶλλον δὲ νενεχρωμένον, χαὶ ἡμᾶς, τοὺς ἐπὶ μετά- νοιάν σε παραχαλοῦντας, χωμῳδοῦσιν, ὡς Αἰθίοπα σμήχειν ἐπιχειροῦντας. ᾿Εγὼ δὲ πολλὰς ἐν ἀνθρώ- ποις μεταθολὰς χαὶ γεγενημένας ἀχούων (), χαὶ γινομένας ὁρῶν, χαὶ ἐσομένας () προσδοχῶν, δι- ἐγείρειν σε καὶ χατευθύνειν δίχαιον ᾧήθην, ἐλπίδι χρηστῇ τρεφόμενος. Εἰ δὲ χαὶ, ὅπερ μὴ γένοιτο, διαμαρτῆσαιμι, τὸ γοῦν ἐμαυτῷ ἐγκαλεῖν χερδανῶ, χαὶ οὐχ ἔσομαι τῶν τὴν θάλατταν πλεόντων ἀπὴν- ἐστερος᾽ οἵ ὅταν τινὰ ἴδωσιν ἐχπεσόντα νεὼς, τὰ ἱστία χαλάσαντες, πειρῶνται αὐτὸν ἀνιμήσασθαι. Εἰ δὲ μὴ βουληθεΐη () ἐχεῖνος σωθῆναι, οὐδεὶς αὖ- τοὺς, [ὡς μὴ] βουληθέντας σῶσαι, αἱτιάσοιτο. ᾿Ανά- γευσον τοιγαροῦν ἐχ τοῦ βυθοῦ τῆς χαχίας, πέπαυτο τῆς ἀσελγείας - ἐννόησον τὸ ἐπίχηρον τοῦ τῇδε βίου, ΥΑΙΙ Δ ΤΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΑ. () οἰ. γαι. εἰ ΔἸι., ἀποίσεις. ῬΟΒΞΙΝ. () δι τὸν γα 6ρΡ. ἰνυ . γί . δίς. οἱ αἴσογο ). χνιὶ σα Αἰἶς..6ρ. : « θοδρογαῖ!δ, ἰμαυΐι, γηδ οί ΔΟΒΙΌΘΓΟ νοϑίϑλι οἰΐλιν Ἠϊρροίγαιθ5. » Αριοἶι8. δοάδπ) π π8 Πἰυγο δ μμιτἰοδογρλῖα Μοῦ νοι : ε ὕι οριϊ πηοή οὶ σΟμΟἸΔην81 ἀόδρογᾶ- εἰβδαι6 σογρογὶθυ8 ποη Δι θοηϊ πιθιίθη! ΠΙΆΠΙΙΒ, πος πἰ ἢ ! ργοίθ!γα γαιϊίο ( . ἰ66. ουταιῖο ) (ο]οΥ δρϑι ργομί οι, ᾿ἰ4 , σιοτγυηι δι Υ1 . ἢτ1- υυΐϊα5 διαὶ, ποὸ σὐγαγὶ αυσηηῖ τηϑε οἶπα δαρίθπιϊ., ποτὶ οροτιοιὶ, ν» ΕἸόρηηίον οἶδ ΟΠ ΓΥβϑυδίοιμ5 ἢ0 «ἱ οὐδιϊπῖος οἱ ἀδιορθώτους Ὠδγδίουβ ϑοςοιηοίαί, Ἰνο ἢ . ἃᾳ. Τίιυὴν : Ὥσπερ τὸ τοὺς ἐλπίδας ἔχοντας μεταδολῆς παρορᾷν νωθείας, οὕτως τὸ ποὺς ἀνίατα νοσοῦντα: ἐπ ἀνοίας χαὶ τῆς ἐσχάτης πα- απληξίας " θρασυτέρους γὰρ ἐργαζόμεθα ἐχείνους. 6ς Ομ ν Γι. (ο ] ας ΓἀεἸο οι Ιοσυ τ ἢν. )6ε τὰ πιράϊεσα : « ἔδκι ργυιίθι . ον , ΘΎ ΒΝ, Θι ΠῚ ΘοΓΝΑΓ ΠΟᾺ ρ0ι651., πο ἁ[Ππσογὺ, Π0 : - τα δρϑοίθιιν ο͵ὰ5 υἱ οὐἐε), απομν . ἰμ5105 μῖ- Ὁ δα. οὶ ἰθ, ] ργανβ τ᾿ποῖι8., οἷ θ σογἃ (ἈΠΙΡῚῚ ἀἰδβρογδιίοη!α , ᾿νε ΐσαγα πο θϑϑ Γ μαγὶ ἢ , 'π (ΠΟΙ ἢ σον θ556, δὶ νἱοί 2Γ8 μι818 [οὶ νεῖ ἰξηόγαββ88 νῈ] [Ὁ ( υἱδαῖιγ. » Ἀἰττ. () Ηος ρἱιιγίμι5. σλρ σαι δὲ Ἔχθηρ ΠΠυδιγαὶ ἢν ἢ. αρῖϑι. , οἱ ΠΠ ). ΄Κτν ορίξι. . γ6γθ ἰιδαιι6 ζῶον εὐμετάδολον ἄνθρωπος οἰ εἰϊεῖ . . [δι (ἡ ὁ τπϊδ1 ἢν υἱγαι! . ρᾶγίθπι. Ολυ88 65ϊ 3Γ- θὲ γἢϊ Πρ για , οἱ (Ἰγορϑὸ φυοφια (6βία, υἱ []- ἀοτπὴ οἱ σῆς ΟΠ) Ὧπὶ ὃ θαυ πδιμ πε ΥἹΙΙ [εἶλι. ἴο. () Ρυβιὶ ἐσομένας Ἀρῖ6 ἰπδαγυηῖ ἀεὶ (οὐ. ἰἰάδπ). γοῦϑ. . ὕΓὺ χατευθύνειν ἠϊνογδηηι ἰδοι ΟΠ πὶ ῃγο- Ροηΐι εοι]. Αἰϊ., ν Ποδϑλη ἢΠ ᾶπ «οἰ άδηη, [ "οι οί λην ν᾽ διόγηθγὸ Μ1 Γοτγιὰ σοι δοίυΓαὶ Ροιογὶι. δίς ἰσρίιωγ ᾶῦοι, "Αλλως χατεονεῖν. ΡΟΞΒ.Ν. () (ομ. γκι. ἴῃν ἴρβο ουν!όχίν δυνηθείη μοὶ ΡΓῸ βουληθείη. (οὐ. νότοὸ ΑἸἰι.., ἢ σομίαχία δ ΠΝ] ΘΟ ΒΘ ΘΗΝ... ἢ ΠΥ . ἈΒΟΓΙΘΙ δυνγθείη. . ἘΡΙΒΤΟΙΛΆΠΜ Ἂ.Π. -ἜΡΙ5Τ. ΧΧ, χὰ τὴν ἐχεῖσε ἀπαραίτητον τιμωρίαν. Τί μάτην, ἃ Οὔγδιῃ οχ Γιπ40 Θπιόγβο, μδι]δηι116 οἱ [38ν μᾶλλον δὲ ἐπὶ καχῷ ἀναλίσχεις τὸν χρόνον ; ᾽Εννόη- σον, ὅτι μίαν [ἔχων] ψυχὴν, πᾶσιν αὐτὴν τοῖς αἰσχροῖς πάθεσι χατεμόλυνας. ᾿Απάλλαξον σαυτὸν μὲν χαχίας χαὶ αἰσχύνης χαὶ χωμῳδίας χαὶ χολά- σεως, τὴν δὲ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Maion
Date: ~410 AD
Context: Isidore invokes the physician Hippocrates — who cured bodies — to press his argument that the soul's health matters infinitely more, and that life oriented toward the divine is the only rational choice.
Even Hippocrates the physician, so the story goes, knowing that death was coming, wanted to improve the condition he was leaving behind. How much more ought those who tend to souls — their own first of all — to be eager not merely to avoid decay, but to achieve genuine flourishing.
For who, leaving aside the imitation of the divine and the care of the soul, would willingly reduce himself to the likeness of those who crawl on the earth? No one — unless he has already thrown off both the fear of God and the judgment of his fellow human beings.
The choice is not subtle. To live toward God or toward the mud: these are not equally reasonable options.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.