Letter 455
Isidore of Pelusium→Zosimus|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Sebastianus the Comes
Date: ~410 AD
Context: Isidore warns that approaching the divine sacrament unworthily is not merely a ritual failure but a spiritual catastrophe — and that those who administer it bear responsibility for those they admit.
When I heard that you had written to Zosimus the Presbyter in those terms, I was troubled — not because your question was wrong but because of what it implied about your understanding of what the sacrament is.
He who approaches this table without the proper preparation does not simply fail to benefit; he receives harm. He who administers it without discernment, admitting those who come for the wrong reasons, shares in that harm. The table is not neutral ground.
This is not severity — it is the seriousness of the thing itself. To treat the sacred casually is not a minor failure of attention. It is a failure to understand what is being offered, and that failure has consequences.
Ουδηάδοηιίάοπι Ζοβίπι! ᾿γοβυγιογὶ να οἴδηϑι8, ϊ δογίρϑίβιὶ, , « Ὡ ἢ "ϑριϊζαπ Γ, σγαν!- δἰ ἃς πιᾶχίηνἱ ΠΟΘ εἰδιγί λοι τη ν7ὶ οχὶδι!- [). Γρϑογ δδηίυπὶ ΄4υ8η ) οαἰογγηθ ἀυχὶ : πἰπηΐγαπι φυοὰ αυΐ ει ἰΔῖ., ᾳφηδηίυπ) δὰ βδἰυἱαγὶἃ δυο] βρεείοϊ, ὁχ ἱπργοῦδ βϑοογύοιϊβ υἱτΆ π0 ἄδιμηο ΠΠ , ὙΘΓΌΠῚ 'ρ56 ΡγΟγβιι8 δίφυδ ΟΠ ἢἾΠ)0Ὸ (98ϑαναγδιίίοθ αυΐρρα υἱἱ ορονίθι) εἰν εἷς. δι οἷ)- εἱ ἀϊοσηα [οὐ] ργαοίϑης οὔ θη5. θη ΘΓ [Γι16- υγ. λοογάοβ ἀμίθιῃ σΓΥΪΟΓΟΒ Υἱ[ ΓΔ ΠΟΙ ΘΒ δυδίθίι, ἰΔηἰυβηυς6 δά ἰρϑἰυ8 ρ΄ ηΔ1 δίᾳφυδ ογιοἰαία τη οὐπλυ δοοοάθι, φυδιίυβ ρευϑ ἢ ἐπ ΠΟΠΟΓ οοἰ- ἰδιι8 . Νδηι 4υΐ, π6 δδοδγήοιϊο 4φυ ϊάδπὶ οΥιδίυ , Ῥγοθ δι εἰ , ὧἱ σγανίι5 ἰῃ θυ πη]δάἀνογίδίυγ, Ἰ)αιιὰ ἀυυ ῖα ργοπιογοίυγ. ( οὐπὶ ἰϊᾶ 5ἰεΐ., ΠόΙΏ0 οχ ἰΐ8 4υὴὶ εἰνίηο ἰιος δοιάπιθηῖο, 4μι0ι ςΟαδ( ΓΘ6- εὐύτη ἰηϊ αι ἀροτῖι, θη δι ΘΟ ΒΘΟγαμυΥ, αἱ Ὠΐης 4δἀ δι] υι ( άπ) ἀδπιη0 ὁἰ416 ἰπ601 - . μιοάο «ἤδοιις, ἰῃ ουγὰ οἱ ὙΟΓΒΘΙΌΓ : ". σπὶ ἢ Ρασοιί ἰάρϑυδ [ὑδΓ,, ΒρΘΟΙΟ588 6Χ- οὐυδαι!0η ) . Γ Υἱίδπὶ) ἰιάθογα οχἰβιϊπιαί. Ηδος διιίθιῃ ἀἷσο, πο ἰΔυυδιη β88οθγύοιθ8 ΟἹ ( δ'νι (. δ ργοοῦϊ ἀνογιδὶ : ψφυδηνν ϑ ΜΠ . ΄1ν, ὅ. . ΙΒΙΡΟΒῚ ΡΕΓΌΘΙΟΤΑ εοβϑϑγίυπι ἀπ χίτυδ 68π Θρ᾿δίοἰΑΓι πὶ ᾿Δου ροίοΓα, αὶ ξεῦσαι γράμμασιν, ἵνα τὴν ἀφανισθεῖσαν μνήμην ἐπανάξωμεν. Οἰχέσθω τοίνυν ἣ λήθη χατὰ χρημνῶν, ἵν᾽ ἐχλάμψῃ πάλιν τῆς μνήμης ἡ χάρις. ΛΕ, - ΜΑΚΑΡΙΏ ἘΠΙΣΚΟΠΏ. Ἰῶν δυσπραγέντων () ἕχαστος, ἐλέους ἐστὶ καὶ οἴχτου ἄξιος, χατοδυρόμενος τὰς ἑαυτοῦ συμφοράς. Ἐὰν δὲ πρὸς τὸ συχοφαντεῖν ἑτέρους χαὶ ἐπηρεάζειν τρέπηται, χαὶ τὸν ἐπὶ ταῖς δυσπραγίαις ἔλεον, ὡς οἶσθα, ἀπόλλυσιν" οὐχ ἔτι γὰρ οἴκτου, μίσους δ᾽ ἄξιος [εἶναι] χρίνεται, εἰς φιλοπραγμοσύνην τῇ συμ- φορᾷ χαταχρώμενος. Ἐπεὶ τοίνυν χρὴ τὰ σπέρματα τῆς φιλοπραγμοσύνης ἀρχόμενα ἐχχόπτειν πρὶν ἀνα-. φνῆναι, χαὶ ἀχάθεχτα γενέσθαι, χαὶ χίνδυνον τε- χεῖν αὐτῷ τῷ καταρξαμένῳ (ὁ γὰρ συχοφαντούμενος παρὰ πάντων ἐπὶ χαλοχαγαθίᾳ ἄδεται)" χαταξίωσον μεταπέμψασθαι τὸν ὑπὸ τῆς συμφορᾶς; μεθύοντα, χαὶ πεῖσαι ἀποσχέσθαι ἀοιδίμου ἀνδρός. οοἰουγαιαγ), ὁαπι, πΔ οΔἰδι τς ἰδιηυ!6ηι14 Δ οὐ!, αὐυβιϊηραὶ, ρογϑυλάθαϑ. Λῷζ΄. --- ΠΕΤΡΗ. ᾿Επειδὴ γέγραφας" Τί ἐστι τὸ, ε Συγχόψουσι τὰς μα- χαίρας αὐτῶν εἰς ἄροτρα; » οἶμαι, μᾶλλον δὲ πέπει- σμαι, σαφὼς τοῦτο πεπροφητεῦσθαι, ὅτι τὸ τῆς εἰ- ρήνης ἄροτρον, φημὶ δὴ τὸ θεῖον περὶ τοῦ Χριστοῦ χήρυγμα, τὰς φιλοπολέμους πιθασσεύσει χώρας, ὧν τὰ ἀμυντήρια τῆς χαχίας, εἰς τὰ βιωφελῇ τῆς γεωρ- γίας μετασχενασθήσεται ὄργανα. Ι ΛΖ΄. --- Ἐ ΕΡΜΙῺ ΚΟΜΗ͂ΤΙ. Ἐπειδὴ σχανδαλιζόμενος, ὡς γέγραφας, τῷ βίῳ Ζωσίμου τοῦ πρεσδυτέρου, τοὺς βαπτιζομένους ὑπ᾽ αὐτοῦ, εἰς τὰ χαΐίρια χαὶ ἀναγχαιότατα ἡγῇ παρα- ὀλάπτεσθαι" ἀντεπιστεῖλαι τὴν ταχίστην δίχαιον ᾧἡ- θην, ὅτι ὁ τελούμενος οὐδὲν παραθλάπτεται εἰς τὰ σωτηριώδη σύμόολα, εἰ ὁ ἱερεὺς μὴ εὖ βιοὺς εἴη" ἀλλὰ αὐτὸς μὲν πάντως (χρὴ γὰρ διαδεδαιώσασθαι) ἀπολαύσει τῶν θείων ἐχείνων χαὶ λόγου χρειττόνων εὐεργεσιῶν᾽ ὁ δὲ ἱερεὺς ποῦ ἰδίηυ βίου ἀργαλεώτε- ρον ὑφέξει λόγον, χαὶ τοσαύτη αὐτῷ προσθήχη χολά- σεως γεν[ν]ή σεται, ὅση χαὶ τιμὴ αὐτῷ ὑπῆρχται. Ὁ γὰρ μηδὲ τῷ ἱερωσύνῃ τετιμῆσθαι, γενόμενος ἀγα- θὸς, μείζονος ἂν εἴη χολάσεως εἰκότως ἄξιος. Μηδεὶς κοιγαροῦν τῶν μυουμένων τὴν θείαν ἐχείνην τελε- τὴν, ἥτις τοὺς οὐρανοὺς τοῖς μυηθεῖσιν ἀνοίγε:, φροντιζέτω, ὡς ταύτῃ παραδλαπτόμενος εἰς τὰ τῆς σωτηρίας συνθήματα, μηδ᾽ ὅταν πταίσειεν, εὐπρόσ- ὠπὸν ἡγείσθω ἔχειν ἀπολογίαν τὸν τοῦ ἱερέως βίον. Ταῦτα δέ φημι, οὐχ ὡς πάντων τῶν ἱερέων τοιούτων ὄντων, μὴ γένοιτο (εἰ γὰρ χαΐ τισι πρόσεστι ταῦτα τὰ ἐγχλήματα, τινῶν ἄπεστι. Καὶ εἰ μὴ τισι πρόσ- εστι χατορθώματα, οὐδὲ πάντων ἄπεστιν) " ἀλλὰ δεῖξαι θέλων, ὡς χἂν πάντες εἶεν τοιοῦτοι, οὐδὲν ὁ ΥΑΒΙ͂ΦΣ ΠΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ῥεϊποῖρίιαν ἢι σρ. Ἰηθπάοϑιῃ ἢ δ , τῶν δυσπραγέντων. [ἰδοιὸ «ἰο «οἰ. Υγαι. ει ΑΙι. δυσπραγούντων τὐδογί υ!. ΠΠΙΘΏ νογβ. δ ργ- ἴῃ δογίβιι!αν Βηυϊληὶ Ὁ η ἀρξάμενα, ἠοῃ. ἀρχόμενα. ῬΟΒ5ΙΣ. ΕΡΙΘΤΟΙΑΆῸΜ ..Π1.--ΕρΡΊΙ5 . ΧΙ,. φωτιζόμενος παραδλάπτεται (). Εἰ δὲ λογισμοὺς Α Θιεῖνν ΠομηΝ Νν1118 ἸὩΒΟΓΟΗΙ, δὶ ἃ αυϊθυδβάδηι . οἴει ταῦτ᾽ εἶναι ἀνθρώπων, ἀπὸ τῶν θείων σε πι- στώσασθαι λογίων πειράσομαι, Τί γὰρ τοῦ Βαλαὰμ, γέγονε μιαρώτερον ; ᾿Αλλ᾽ ὅμως τῇ γλώττῃ αὐτοῦ εἰς εὐλογίας χατεχρήσατ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Sebastianus the Comes
Date: ~410 AD
Context: Isidore warns that approaching the divine sacrament unworthily is not merely a ritual failure but a spiritual catastrophe — and that those who administer it bear responsibility for those they admit.
When I heard that you had written to Zosimus the Presbyter in those terms, I was troubled — not because your question was wrong but because of what it implied about your understanding of what the sacrament is.
He who approaches this table without the proper preparation does not simply fail to benefit; he receives harm. He who administers it without discernment, admitting those who come for the wrong reasons, shares in that harm. The table is not neutral ground.
This is not severity — it is the seriousness of the thing itself. To treat the sacred casually is not a minor failure of attention. It is a failure to understand what is being offered, and that failure has consequences.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.