Letter 66
Isidore of Pelusium→Apollonius|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Apollonius, bishop
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes to a bishop about pastoral care and divine reward.
You have scorned temporal profit and chosen the divine reward instead. You have not pursued human applause but God's approval. Now, with these present letters, we feed our desire as though it were a hunger — longing not for worldly praise but for divine blessing and for the excellence that endures beyond this life.
τορπὶ εὐυρίαἰϊ ἰηοί, υΐῃ ἰυ ρεουμδ οοη- ιαπιηΐβ Βυτγϑυηι εὲ ἀϊνίηδην πμεγοθάοπ) δἴεοίδ, υΐι ἰυ ᾿υπηϑηϑη) δυουρατὶ πο ἀδδϑἰηΐδ. ΧΧΧΙ, --- ΑΡΟΙΨΟΝΙῸ ΕΡΙΒΘΟΟΘΡΟ. Νυης ίβοα ᾿πἰογῖβ, σοϊυὶ ρνγειυ δ ι} θυ Πη), ουρὶἀϊαιοπὶ ποϑίγαμ ρϑβοίπιυβ, ργῷ ἀἰνί πα αυϊάδιη ἰαυϊ ψχεκιϊδηϊθα) οἱ Θχβι !δη απ, δἴι - δροοῖυπι ἰυθπὶ ρΓορογη πὶ, τὑδγπὶ δὰ [υἱυγυπι [ΘΙρ} υΐδδοογ ποηυδιπίθηι, ηἰοὶ βοϊδιί αυοά- ἄδιν ἐχ [ δρίβιοἷα σοηβθουίᾷ, ἰΐης ͵ληι ΠΓΙΠ δραὶ [υπάδιιθηία ἰάοογα νἱἀθαῖυνγ, [ , (αι }}- πἰιαιΐα οχδρθοίδιϊοηθίη. Οιοογοα [δδίυπι ΠΟ ΡῈΓ δἀνοηΐϊυ οἱ ργωβϑθη( } π| ΟΟἰ} μΆΓΕΓΘ τηϑίυτδ. ΧΧΧΙΙ. -- ΠΕΒΑΟΠΟ ΕΡΙΒΟΟΡΟ. ὁυο ρτγαβιδηιογὶθυβ οἱ χα! δηιογ . ποφοι δα δι γα" ργίδοιυδ , Υἱρι δ ογθην ἃς ΡοΓδρὶοσδοϊογθιῃ ρὰγ δ[ : ἢ ἃ (Πγ}}} “ῃ- εἶθυ ἰάρβυβ, πδὐογοπ ογ δ ΠΟΙδ}) δι} .. Ταπίδη) οἷ, δὲ ἃ δυιηπιΐδ Υυἱγίυτ ΔΌΟΓΓΟΒ,, - Οοὐ ] ΟΠ η Π , υδηἃ, δὶ Π} {ΠῚ ) ΟἿ πὶ ΓΟΡΓΟΙ Θηϑίομθ βάγιυη ἰοοἰυπαυ ΟΟΠηΓ- γὙΑΓΐβ, ἸΠΘΓΟ [Ὀϊυγὰ δἰϊ. ΧΧΧΙΙ. --- ἸΒΟΠΎΒΙΟΝΙ ΡΆΕΘΒΥΤΕΒΟ. ΡΙοιδίθαι ἰυδλπὶ πιαρηορογα ἰλυιίανὶ, αυἱ ρμᾶιγὶ ἢ- } Π| ΠΟΠΟΓΘ ρΓΟΒΘΟΙ : δἰ, οαἱ υἱ ρΓ- , Οὐιϊαὶ!, ἢος βυβγαρσίυμη (γ]θυ γ]., ιοὰ ρΓα- διδυ ἰβϑίηια αυΐιί (Δοϊαηδιιπὶ ι σοπεὶἰἐγαγί!. ΧΧΧΙΥ, --- ὈΙΟΝΥΘΙΟ. ὴϑε οὐ!ϊυῖοπθ. Ο]ινῖο εἶτα μη} νην Πα ιαηηηι οη- εἰναι : σοηϊ δῖ ἴθι, φιδινδάιπούυπι δ᾽ } Π)Γ- μὶ. Εογυζῃ δ ἷπὶ Δι Π| :}, Πιθ}} ἡ ϑιοΥἷἃ } ηςΠἰΔ . Τινπὶ διίΐίθιη [υσἷϊ οἱ Θνληθϑοῖῖ., ΟΠ] αυϊορίδιυν } ΠΙΟΠΊΟΣΙ . ΓΙ θΓΟΠΙ φαγί! Θυοηΐδιη ἰσίίαγ, οὐ Πυθίδϑοι!) ., Υἱγίυϑ {{] ρογροῖυο ἰ π ΘΠ] ογὶἃ νΟΌΒΑΌΔΙΟΓ : ρασιΘΔη!πὶ δυ.Π) )- δἰϑιὶ, τοἰρδιιη, υἱ δυϊὲνη , ΟὈ] γἱοπὶ ἀθι[}, Π- ΝΑΙ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () ϑονῖριιναι Ἔγαὶ πράγμασι, οἰτην Δβίθυ ρια- νίο, } πῃ γράμμασι πνυϊανίτη ἀπ ΟἿ οτΊ . ΘΟ . γα. εἰ ΑΙΙ. ρει Ρυϑδίπαιη, Εηιτι ὕλτα, τατον (ΟΠ στ ἢ π|. ἰόσηῃιϊ διορατι χώτερην, () θιιο σοι. Αι, ὁ οὐ Αι. ρτὸ ΠΡΉΤΣ ),Ν. ως τῷ Δ εἰ ὀχδιίποίδι ἀδἰοίδπι πηθηιογίαπι γα υ . ΑἸ νοὶ ἰίδευθ ἰῃ μγάοορβ οΟὐἰίνῖο, υἱ πιθῃηοΥίδ ζγαιία Τυΐ δῦ! ἀχρίοιἰδδοδι. ΧΧΧΥ. --- ΜΑΘΟΑΒΙΟῸ ΕΡΙΒΟΟΘΡΟ. Εοτυπι,, υὶ ἀιγίοτα (ογίσηδ οοηδίοϊδηιυγ,, }- Ὲ πιϊβϑογίοογάΐα αἱ σοπιτηϊβογηιῖοπα αΐμηυ οϑῖ, εὐπι οΑ] πη ἀδρίογαί. δίη δυΐίαπὶ δὰ οΑἸυπηηΐδιι ἰρβϑυο οὈιγοοίδηυπι) σΟμγογίαὶ, πη βαγδιοηθη ᾳυθαις, υδλιη Γ ἱρϑῖυ δάνογ- δ δίᾳυδ οαἰδιηΐ : δχοϊδῦϑηιϊ, υἱ ἱρδ ποϑιΐ, δῖ, Νοαιιθ δηΐπι ͵πὶ πιϊδογί σογαΐα, σαγυπὶ οὐΐο εἴχιιυβ ᾿υάίεδίαγ, ἀυηὶ δ) (Δοθϑϑθη δ ΔΠῚ ἢ- δοι] σαἰλιη! δὶς δθυΠυγΓ. ()υοπίαπι ἰφίιυγ ουγίο]- ἰδΔι,., πιοίοδίμιῃ } ᾿θυδηίοῦ ὀχ θθη , δϑιλῖᾶ Θχογίϑηα ονο! θη δυὴὶ ρει υδαυδιη ρυ υἱθηὶ, η Υἱ υ} οοηιρείηνὶ ροδβϑίηιϊ, δίᾳυςε οἱ ἱρϑὶ υὶ ἰδεοβϑίνιι, φογίου! πὶ ογθθὶ (ηπὶ υΐ] οαἰυ νη ῥτοηλ τ ρΓΟ- δ. πιογιιπ δἰ οζϑηι . ποπιΐ οὐποίοῦυ πὶ ΟΓΘ γ ΘΙ ᾽ΠῚ ΔΟοογβῶδ, ἰρβίιιθ. τ ἃ Οἶδγο ἃς σα οὈτὶ υἷγὸ ΧΧΧΥ͂Ι. --- ΡΕΤΠΟ. Ουοη Δπὶ ρῸΓ {Π|γὰ ἃ π| ασυςγί, συϊάηδπι ᾿ἰΠυὰ δἷι, « Οοπείάδι! αἰ αἴ ἰῃ γΟ πιο Γ ,» οχἰ βιΐηιο, γε ροιΐυ πὴ ρογϑδθο, δρογία πὰ ργωϊοϊαιη , ΄φυοὐ ρϑεῖϑ ἀγδίγιι ιν, ἢος δϑί, ἀϊνίμα ἀ ΟἸγἶϑ μυιεἀϊολεὶο γερίοηθϑ }}} ευρί (. τ εἰσ θῖι : φυϑεῖηι ΥΕΪΪ Ἀγπ)ἃ οἱ ργαϑι θα ἴῃ υ} οἱ δὰ νἱνδπι Δ})- πιούίδια οὐὔρλη σοιππηυϊλθυμπίυγ. ΧΧΧΥΡ. --- ΒΕΆΜΙΟ ΘΟΝΊΙΤΙ. Ουδηάδοηιίάοπι Ζοβίπι! ᾿γοβυγιογὶ να οἴδηϑι, ϊ δογίρϑίβιὶ, , « Ὡ ἢ "ϑριϊζαπ Γ, σγαν!- δἰ ἃς πιᾶχίηνἱ ΠΟΘ} εἰδιγί λοι τη} νὶ οχὶδι!- [). Γρϑογ δδηίυπὶ ΄υη}) οαἰογγηθ ἀυχὶ : πἰπηΐγαπι φυοὰ αυΐ ει ἰΔῖ., ᾳφηδηίυπ) δὰ βδἰυἱαγὶἃ δυο] βρεείοϊ, ὁχ ἱπργοῦδ βϑοογύοιϊβ υἱτΆ π}} ἄδιμηο |ΠΠ ||}, ὙΘΓΌΠῚ 'ρ ΡγΟγβιι δίφυδ ΟΠ ἢἾΠ)Ὸ (ϑαναγδιίίοθ αυΐρρα υἱἱ ορονίθι) εἰν εἷς. δι οἷ)- εἱ ἀϊοσηα [οὐ] ργαοίϑης οὔ θη. θη ΘΓ} [Γι- υγ. λοογάοβ ἀμίθιῃ σΓΥΪΟΓΟΒ Υἱ[ ΓΔ ΠΟΙ ΘΒ δυδίθίι, ἰΔηἰυβηυς δά ἰρϑἰυ ρ΄ ηΔ} δίᾳφυδ ογιοἰαία τη οὐπλυ} δοοοάθι, φυδιίυβ ρευϑ ἢ ἐπ ΠΟΠΟΓ οοἰ- ἰδιι . Νδηι υΐ, π δδοδγήοιϊο φυ ϊάδπὶ οΥιδίυ , Ῥγοθ } δι εἰ}, ὧἱ σγανίι ἰῃ θυ πη]δάἀνογίδίυγ, Ἰ)αιιὰ ἀυυ ῖα ργοπιογοίυγ. ( οὐπὶ ἰϊᾶ ἰεΐ., ΠόΙΏ οχ ἰΐ υὴὶ εἰνίηο ἰιος δοιάπιθηῖο, μιι} ςΟαδ( ΓΘ- εὐύτη ἰηϊ αι ἀροτῖι, θη δι ΘΟ ΒΘΟγαμυΥ, αἱ Ὠΐης δἀ δι] υι} ( άπ) ἀδπιη ὁἰ ἰπ}- . μιοάο «ἤδοιις, ἰῃ ουγὰ οἱ ὙΟΓΒΘΙΌΓ : ". σπὶ ἢ} Ρασοιί ἰάρϑυδ [ὑδΓ,, ΒρΘΟΙΟ}}} Χ- οὐυδαι!η ) . Γ } Υἱίδπὶ) ἰιάθογα οχἰβιϊπιαί. Ηδος διιίθιῃ ἀἷσο, πο ἰΔυυδιη βοθγύοιθ ΟἹ } ( δ'νι (. δ ργοοῦϊ ἀνογιδὶ : ψφυδηνν ϑ ΜΠ} }}. ΄ν, ὅ. . ΙΒΙΡΟΒῚ ΡΕΓΌΘΙΟΤΑ εοβϑϑγίυπι ἀπ χίτυδ π| Θρ᾿δίοἰΑΓι πὶ ᾿Δου ροίοΓα, αὶ ξεῦσαι γράμμασιν, ἵνα τὴν ἀφανισθεῖσαν μνήμην ἐπανάξωμεν. Οἰχέσθω τοίνυν ἣ λήθη χατὰ χρημνῶν, ἵν᾽ ἐχλάμψῃ πάλιν τῆς μνήμης ἡ χάρις. ΛΕ, - ΜΑΚΑΡΙΏ ἘΠΙΣΚΟΠΏ. Ἰῶν δυσπραγέντων () ἕχαστος, ἐλέους ἐστὶ καὶ οἴχτου ἄξιος, χατοδυρόμενος τὰς ἑαυτοῦ συμφοράς. Ἐὰν δὲ πρὸς τὸ συχοφαντεῖν ἑτέρους χαὶ ἐπηρεάζειν τρέπηται, χαὶ τὸν ἐπὶ ταῖς δυσπραγίαις ἔλεον, ὡς οἶσθα, ἀπόλλυσιν" οὐχ ἔτι γὰρ οἴκτου, μίσους δ᾽ ἄξιος [εἶναι] χρίνεται, εἰς φιλοπραγμοσύνην τῇ συμ- φορᾷ χαταχρώμενος. Ἐπεὶ τοίνυν χρὴ τὰ σπέρματα τῆς φιλοπραγμοσύνης ἀρχόμενα ἐχχόπτειν πρὶν ἀνα-. φνῆναι, χαὶ ἀχάθεχτα γενέσθαι, χαὶ χίνδυνον τε- χεῖν αὐτῷ τῷ καταρξαμένῳ (ὁ γὰρ συχοφαντούμενος παρὰ πάντων ἐπὶ χαλοχαγαθίᾳ ἄδεται)" χαταξίωσον μεταπέμψασθαι τὸν ὑπὸ τῆς συμφορᾶς; μεθύοντα, χαὶ πεῖσαι ἀποσχέσθαι ἀοιδίμου ἀνδρός. οοἰουγαιαγ), ὁαπι, { πΔ οΔἰδι τς ἰδιηυ!ηι Δ οὐ!, αὐυβιϊηραὶ, ρογϑυλάθαϑ. Λῷζ΄. --- ΠΕΤΡΗ. ᾿Επειδὴ γέγραφας" Τί ἐστι τὸ, ε Συγχόψουσι τὰς μα- χαίρας αὐτῶν εἰς ἄροτρα; » οἶμαι, μᾶλλον δὲ πέπει- σμαι, σαφὼς τοῦτο πεπροφητεῦσθαι, ὅτι τὸ τῆς εἰ- ρήνης ἄροτρον, φημὶ δὴ τὸ θεῖον περὶ τοῦ Χριστοῦ χήρυγμα, τὰς φιλοπολέμους πιθασσεύσει χώρας, ὧν τὰ ἀμυντήρια τῆς χαχίας, εἰς τὰ βιωφελῇ τῆς γεωρ- γίας μετασχενασθήσεται ὄργανα. Ι ΛΖ΄. --- Ἐ ΕΡΜΙῺ ΚΟΜΗ͂ΤΙ. Ἐπειδὴ σχανδαλιζόμενος, ὡς γέγραφας, τῷ βίῳ Ζωσίμου τοῦ πρεσδυτέρου, τοὺς βαπτιζομένους ὑπ᾽ αὐτοῦ, εἰς τὰ χαΐίρια χαὶ ἀναγχαιότατα ἡγῇ παρα- ὀλάπτεσθαι" ἀντεπιστεῖλαι τὴν ταχίστην δίχαιον ᾧἡ- θην, ὅτι ὁ τελούμενος οὐδὲν παραθλάπτεται εἰς τὰ σωτηριώδη σύμόολα, εἰ ὁ ἱερεὺς μὴ εὖ βιοὺς εἴη" ἀλλὰ αὐτὸς μὲν πάντως (χρὴ γὰρ διαδεδαιώσασθαι) ἀπολαύσει τῶν θείων ἐχείνων χαὶ λόγου χρειττόνων εὐεργεσιῶν᾽ ὁ δὲ ἱερεὺς ποῦ ἰδίηυ βίου ἀργαλεώτε- ρον ὑφέξει λόγον, χαὶ τοσαύτη αὐτῷ προσθήχη χολά- σεως γεν[ν]ή σεται, ὅση χαὶ τιμὴ αὐτῷ ὑπῆρχται. Ὁ γὰρ μηδὲ τῷ ἱερωσύνῃ τετιμῆσθαι, γενόμενος ἀγα- θὸς, μείζονος ἂν εἴη χολάσεως εἰκότως ἄξιος. Μηδεὶς κοιγαροῦν τῶν μυουμένων τὴν θείαν ἐχείνην τελε- τὴν, ἥτις τοὺς οὐρανοὺς τοῖς μυηθεῖσιν ἀνοίγε:, φροντιζέτω, ὡς ταύτῃ παραδλαπτόμενος εἰς τὰ τῆς σωτηρίας συνθήματα, μηδ᾽ ὅταν πταίσειεν, εὐπρόσ- ὠπὸν ἡγείσθω ἔχειν ἀπολογίαν τὸν τοῦ ἱερέως βίον. Ταῦτα δέ φημι, οὐχ ὡς πάντων τῶν ἱερέων τοιούτων ὄντων, μὴ γένοιτο (εἰ γὰρ χαΐ τισι πρόσεστι ταῦτα τὰ ἐγχλήματα, τινῶν ἄπεστι. Καὶ εἰ μὴ τισι πρόσ- εστι χατορθώματα, οὐδὲ πάντων ἄπεστιν) " ἀλλὰ δεῖξαι θέλων, ὡς χἂν πάντες εἶεν τοιοῦτοι, οὐδὲν ὁ ΥΑΒΙ͂ΦΣ ΠΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ῥεϊποῖρίιαν ἢι} σρ. Ἰηθπάοϑιῃ ἢ δ , τῶν δυσπραγέντων. [ἰδοιὸ «ἰο «οἰ. Υγαι. ει ΑΙι. δυσπραγούντων τὐδογί υ!. ΠΠΙΘΏ νογβ. δ ργ- }} ἴῃ δογίβιι!αν Βηυϊληὶ Ὁ η ἀρξάμενα, ἠοῃ. ἀρχόμενα. ῬΟΒΙΣ. δὶ ΕΡΙΘΤΟΙΑΆῸΜ ..Π.--ΕρΡΊΙ . ΧΙ,. φωτιζόμενος παραδλάπτεται (). Εἰ δὲ λογισμοὺς Α Θιεῖνν ΠομηΝ}}} Νν ἸὩΒΟΓΟΗΙ, δὶ ἃ αυϊθυδβάδηι . οἴει ταῦτ᾽ εἶναι ἀνθρώπων, ἀπὸ τῶν θείων σε πι- στώσασθαι λογίων πειράσομαι, Τί γὰρ τοῦ Βαλαὰμ, γέγονε μιαρώτερον ; ᾿Αλλ᾽ ὅμως τῇ γλώττῃ αὐτοῦ εἰς εὐλογίας χατεχρήσατο ὁ Θεός. Τί δὲ τοῦ Καϊάφα; ᾿Αλλ᾽ ὅμως προεφήτευσε, χαὶ ἡ χάρις τῆς μὲν γλώτ- τῆς ἥψατο, τῆς δὲ γνώμης οὐχ ἥψατο. Εἰ δὲ χαὶ παραδοξότερόν τι ἐθέλεις μαθεῖν, διὰ χόραχος, ἀχα- θάρτου πτηνοῦ, τὸν οὐρανοξρόμον ἕτρεφεν Ἡλίαν (). Μὴ τοίνυν ἀμφίδαλλε, εἰ δι᾽ ἱερέων τινῶν ἁμαρτω- λῶν (οὐδὲ γὰρ πάντων χαταψηφίσασθαι χρὴ, οὐδὲ δίχαιον) τὰ θεΐα καὶ ὑπερφυῆ δίδοται χαρίσματα. ἰδίηθη ϑϑάθιῃ δυβυπὶ : ἃ τυγϑὺπ) αυδην} αιΐδυ- ἀλη) νἱγίι ἀδϑὶ}}, . ΠΟ ἴη|}} ΟΠΊΠΙθι ) : νου ὧἱ ᾿ΠΠυἀ οδιοηάδη), , ι:] Οπηη }υ- ) ] }, ἢ}}}}} ἰδιῆθη ᾿ΐπς δὰ εὐπι,, αυὶ "δρι]- Σδιυγ, ἀοιγὶ πηδηϊΐ γοάϊι. ἱ δο Ποιπΐπυπι ἀμη- ἰδχαϊὶ γδιϊοοίϊ παιΐίοπθδ γυΐ γαγὶβ, ἃ εἰν ΟΓ- οὐ δάοηιν εἰν ἔδοα γα οονάυνογ. ()υεἰ διὶπ) Βαίδαιη ἵΠ| ᾿πιριγίυβ ἃς δε ϑι}: δσϑιὶ εἶ } Εἰ ἰλπιθη ἰρδβίυβ συ θοιβ δὐ ναηδιυϊοιίο ἀθιδὺ ι Ἶ, Ουΐϊά τυγβυηι Οδἰρῆδ κβεοϊογαιίυ Κλ ἰδινει νϑι οὶ Ὠδιι ὁδὶ ἼΤ᾽ οἱ σγδιὶδ ἰφυδηι φυϊάδιιν ᾿ρ᾽ ( δὶ ποη ἰἰο τ πιοπίθη ἰοἰἰᾳ᾽ι. Ουοά εἱ ᾳυΐὰ οἰἴαπι, φυοὰ πηλῷ πιὶγαινάυμν ἰ, ἱμ σ ΓΘ οὐδ, μ Ὁ σογψιὴν Ἰιος δι, ἰπιπυπύδλη! ἀνθ, ἙΓΟἰροϑίδιη ἰἢἰυπὶ ΕἸ δ πὶ ρόϑοοῦδι . Ουοείγοα πὸ ἀμ} , αυΐῃ ρογ Περὶ ἰδοῦ γυοξάλιη δϑεογάοί (η Θηἶπι ΟἸἢ) ΘΟμ θην γ ΟροΓίοῖ, πος δα ) αἰνὰ εἰ παῖ γα }}}} Γᾶ Ὀοδεοί οἶα αὐἰθυληιυΓ. ΔΗ’. --- ΖΩΣΙΜΩ. Λίαν θαυμάξω, πῶς μήτε παραδείγματ:! ἐχδια- σθεὶς, μήτε ἕξων τὸν μιμησόμενον ( μὴ γὰρ δὴ γέ- νοιτό τινα εἰς τοσοῦτον βάραθρον χαταπεσεῖν, γέ- νοῖτο δὲ χαὶ σὲ ἀνενευχεῖν ἐχ τῆς ὀλεθρίου ταύτης μέ- θης), τοὺς ἀρεταῖς χομῶντας ἱερέας, καὶ πνευματιχοῖς χατορθώμασι βρύοντας χαχηγορεῖς, νομίζων ἀπολο- γίαν ἔχειν τῶν οἰχείων πραγμάτων (), τὴν τῶν ἄλλων χωμῳδίαν. ᾿Αλλ᾽ οὐχ ἔστι τοῦτο, ὦ βέλτιστε, οὐχ ἔστιν’ ἀλλὰ χαὶ παρ᾽ ἀνθρώποις γέλωτα ὀφλι- σχάνεις χαὶ κατάγνωσιν, χαὶ παρὰ Θεοῦ πολλὰς ὑπο- μενεῖς τιμωρίας, ὅτι τε χαχίαν ἡσπάσω, χαὶ ὅτι τὴν ἀρετὴν ἡτίμασας, χαὶ ὅτι τοὺς ταύτης τροφίμους ἐχακηγόρησας, χαὶ ὅτι εἰς τὴν ἱερωσύνην παροινή- ΧΧΧΎΙΪΙΙΙ. --- ΖΟΘΙ͂ΜΟ. Μαϊογοπὶ ἴῃ πιοάνηι τηΐγοῦ ] ἢδι υἰ τὰ, δ) π| Θχοηθίο ἱπιρυ διι ρΟΓΙΓΔΟ , ΠΕ φυθδψυλιη εΐ τ ἰμἰἰδίγ δ Ὀϊ γΓὰ (ἀνογὰι δηΐῃ Ῥεῦς ηὨ υΐβ ἰμ) (ἁπἴλπι νογϑρίθπ τυδὶ : υἱϊπαηηαυς οἰΐδπὶ ἰμ δχ ραϑβιίίογα ἰνᾶς Θπη } ΘΙ Γ ), Βυσδγιίοιο. αυἱ νἱγία δι. ογηδιῖ δίᾳυθ ἰπϑίγιιοιὶ , ἃς δρὶ υ}}ὺ ἀοιυβ . τοοῖα [ θυ - εἰϑῖ, νἱ τ ρογεβ, Θογυ δι} }τἰοη απ) δοι θην Πὶ ἰθᾶγυ!} οχουδαιοηδη) ΓΘ [ Θχϑι . Αἱ ῃοἢ ᾿ ϑῖ, νὶγ ορίἰπι, Π), ἰπᾳυδηι, [ ὶ. Θεἷη μοι οι πολ υυ τ ἰδπάυμη δίᾳφυθ οοπάδιμηδιάυπι) ἰ ῬΓΟΡΙΠὰΒ : οἱ ἃ ρουγηυ ροθη) δυϑιίϊο }}, } οἱ νἱεἰπτ διΏρΙΟΘχιι , οἱ νἱγτῃ ΘΟΠ(ΙΠ- σας ἐξύδρισας, ὡς τοὺς πλείστου; τῶν ἀνθρώπων, ᾿ μθγΐβ, δἰ ἱρϑίυκ [}}}} τηδ δὐΐοιἷ ργοβοϊθγίβ, οἱ ἵνα μὴ λέγω πάντας, σχανδαλισθέντας ὑπὸ σοῦ, νο- μίσαι () εἰς τὰ τῆς σωτηρίας παραθεδλάφθαι σύμδολα. “Ἱν᾽ οὖν τούτων ἀπάντων ἀπαλλαγείης τῶν χαχῶν (εὔχομαι γὰρ), γνῶθι σαυτόν.
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Apollonius, bishop
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes to a bishop about pastoral care and divine reward.
You have scorned temporal profit and chosen the divine reward instead. You have not pursued human applause but God's approval. Now, with these present letters, we feed our desire as though it were a hunger — longing not for worldly praise but for divine blessing and for the excellence that endures beyond this life.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.