Letter 2009: Contemplating the words of the holy apostle Paul, who writes to the Romans: "I do not want you to be ignorant,...

From: An unnamed bishop (possibly Faustus of Riez) To: Ruricius, bishop of Limoges Date: ~490 AD Context: A letter confessing that the writer has long wanted to write to Ruricius but was hindered by the enemy of good will, recalling a brief visit during which Ruricius's presence was like a spring of pure water that permanently planted itself in the writer's heart. [Unnamed author] to [Ruricius]. Contemplating the words of the holy apostle Paul, who writes to the Romans: "I do not want you to be ignorant, brothers, that I have often intended to come to you, but have been prevented until now" [Romans 1:13] — we too are compelled by shame to say: we have frequently wished to send a letter to your most sincere Piety, but have been prevented until now. Prevented, no doubt, by the one who habitually opposes every good intention — envying our progress and your affection, our affection and your progress. Our progress and your affection, because your teaching is our instruction and our letter is the fulfillment of your longing. And again, your progress and our affection, because our instruction is your reward and the temporal fulfillment of your longing is the expression of our attachment. For in those few days — truly few, and made all too brief by your company, since in the contemplation of you not only could our desire not be satisfied, but our gaze grew all the more eager from seeing you — even while we longed for you in your presence and sought you while you stood before us, you flooded our senses from the purest spring of your generous heart. So that even if I never again receive the precious gifts of your holy speech, I nevertheless possess your presence in the sanctuary of my mind and your image within me.

VIIII. .... Sancti apostoli Pauli sententiam contuentes, qua Romanis scribens ait: nolo uos ignorare, fratres, quia saepe proposui uenire ad uos, sed prohibitus sum usque adhuc, et nos dicere pudore instigante conpellimur: crebrius uoluimus ad sincerissimam pietatem uestram scripta dirigere, sed prohibiti sumus usque nunc prohibente nimirum illo, qui bonae uoluntati consueuit semper obsistere inuidens scilicet profectui nostro et affectui uestro, affectui nostro et profectui uestro. profectui nostro et affectui uestro, quia doctrina uestra eruditio nostra est et epistola nostra conlatio desiderii uestri est, et rursus profectui uestro et affectui nostro, quia eruditio nostra merces uestra est et temporaria conlatio desiderii uestri nostri est sermonis affectus. ita enim paucis diebus, quos mihi uere et paucos et breuissimos uester fecit affectus, dum contemplatione uestra non solum satiari noster nequit, uerum etiam uidendo magis exardescit intuitus, cum uos et desideraremus praesentes et adhuc coram positos quaereremus, sensus nostros fonte purissimo benigni pectoris inrigastis, ut, quamlibet nulla deinceps sancti oris munera pretiosa perciperem, praesentiam tamen uestram intra mentis meae arcana possideam et effigiem uestram 8] Rom. 1,13. 3 malluit S crudelis sim S 4 patria] lactmam indicauit Kr.; post patria reliqua uersus pars in S uacat, qua laeuna etiam sequentis epistulae u praescrvptionem haustam esse constat 8 contuentes 81 11 nos] n S uolumus S 12 dirigera S 13 bone S 17 consolatio v 18 mercis S 19 temporaria scripsi, tempora S, opera et Mommaeraue, semper coni. v consolatio coni. v nostri Kr., uestri S 22 nequid S 23 nos v 24 adhuc Kr., ad hoc S cura positus S quereremus S 25 deinde v 26 preciosa S presentiam S 27 possedeam S in speculo mei cordis intuear, quam illic tam caritas perfectam depinxit, ut nullius aetatis possit obliuione deleri, quia iugi recordatione momentis singulis innouatur. Illic enim uobiscum ex consuetudine pietatis uestrae secretius conloquor, illic etiam de uitae melioris institutione pertracto, illic uos labiis mentis exosculor et manibus cordis amplector. quo fit, ut uera dilectio, quae in uisceribus meis uiua uultus uestri figuratione nutritur et igniculo caritatis accenditur, amoris uestri mihi uicissitudinem repromittat et animus meus mihi animi uestri fideiussor adsistat, dum, quantum mihi de uobis praesumere debeam, conscium mutuae dilectionis pectus interrogo. unde scribendi mihi aditu orationibus uestris tandem aliquando reserato his salutationem defero et intercessionem peccatorum requiro illud speciali prece deposcens, ut ita misericordiam dei nostri adsiduis petitionibus flagitetis, ut omnibus deletis ** meis atque omnibus opitulantibus uobis consuetudinaria clementia et copiosa bonitate delictis, etsi non ad idem praemium, saltim ad eundem nos portum quietis iubeat peruenire, ut, quatenus hic propter spatia interiecta terrarum oculis corporis saepius nos uidere non possumus, uel ibidem de mutua praesentia gaudeamus, ut, quando uobis a iusto iudice retribuetur corona meritorum, mihi a piissimo redemptore et aduocato perfectissimo commissorum uenia non negetur. Ipse ante iudicium peccatoris agere dignetur causam, ne in iudicio puniat culpam, quia nouit quippe omnipotens nec in bonitate clementiae iudicii perdere ueritatem nec in iudicii seueritate clementiae amittere bonitatem. et ideo per ineffabilem misericordiae ac uirtutis operationem uobis praestare dignetur, 1 illa v ta S, tua v perfectam scripsi, perfecta v 2 nullus S obliuione possit v 3 singuli S 7 quod S 9 amortis S nicissitudine S uicissitudinem mihi v 11 presumere S constium S 13 hanc v 15 ut ita scripsi, id a S Kr., ut v misericordia S, misericordia Kr . 16 ut om. v deletis Kr., delictis S lacuttam indicamU et commissis suppleri iwsit Kr . 18 idem] eundem S, fortassc nde 20 nos v, non S 21 presentia S 22 retribuatur v corona S 23 auocato S ommissoru S 25 iuditium S 26 puniat ex ponat 82 27 iuditii S ne tf1 in om . r iuditii S ut, quos hic ueritate coniunxit, illic habitatione non separet. promissionem uestram recolens peculiarius rogo, ut fratrem Pomerium sanctitas uestra non solum non retineat, uerum etiam ad nos uenire conpellat partemque suam nobis indiuiduam per utriusque transmittat. nec eum a uobis discedere, si ad me accesserit, iudicetis, quia et uos hic inueniet in me et cum eo uos residente corpore, ut confidimus, corde uenietis. sed et inde non paruum fructum habere poteritis, si rusticitas nostra doctrina ipsius aliquid in dei timore profecerit.