Letter 3064: You are still silent, but my loquacity is not restrained by your example.

You are still silent, but my loquacity is not restrained by your example, and my leisure gives me too convenient an opportunity for a flood of words. For I am in the country, though I do not rusticate. From the bank of the Tiber -- for the river flows through my estate -- I watch the laden ships pass by, no longer anxious, as before, about the people's hunger. For the public fear born of scarcity has turned to joy, now that the venerable father of the fatherland has compensated for Africa's losses with Macedonian grain shipments. Everyone now cherishes him as a god, the nourisher of the human race. For he allowed the stubborn south winds no power against Rome. So from the vantage point of my estate I count the foreign ships passing by, and I rejoice that the sustenance of the Roman people is governed not by the fate of the provinces but by the will of the emperor. I know these words will reach his ears through the devotion with which you never conceal what benefits the public. I shall rightly speak more sparingly, leaving it to your eloquence to present more elegantly, if you see fit, what I have narrated in plain truth.

Adhuc siles; sed loquacitas mea non cohibetur exemplo, et est otium mihi ad verborum copiam nimis commodum. nam ruri sum, nec tamen rusticor. tantum de ripa Tiberis — nam per fines meos fluvius elabitur — onusta specto navigia non iam sollicitus, ut ante, de fame civium. versus est namque in gaudia publicus ex inopia t5 metus, postquam venerabilis pater patriae Macedonicis commeatibus Africae damna pensavit. quem nunc omnes ut altorem generis humani deum diligunt. nihil enim 2 passus est austris contumacibus adversum Romam licere. ergo de agri mei specula peregrinarum navium numero iranscursus , et gaudeo victum populi Romani non fato provinciarum sed voto principis regi. scio haec in aures eius esse ventura devotione, 20 qaa soles non occulere bonum publicum. merito parcius loquar tuae facundiae relin- quens, ut haec omatius, si ita placebit, insinues, quae nos inculta veritate narravimus. LXXXUI ante a. 396. AD RVFINVM. Iter, ut opinione metior, expedisti, quod solum tibi ad silentii veniam suffraga- 25 batur. nunc stativa requies stilo et animo tuo scribendi ad nos usum reformet, licet oris tui facultas, et cum viam carpseris, luculento potuerit adfatu sitim nostram rigare. sed fuerit tibi adversum culpam tacitumitatis de labore purgatio: nihil iam suffragii restat, cum tibi et facundia, quae nec ante inpediebatur, supersit, et otium, quod desiderabatur, accesserit. u LXXXIIII ante a. 392. AD RVFINVM. Sequor te litteris, quia mente et adfectione non desero; nec videor mihi cito haec arripere solacia, cum adhuc apud nos recens iucunditas tua vigeat. sentio enim gaudia publicua metus P, ex inopia namque publicus metus uersus est in gaudium F, troMposui 17 ad- uersus F 18 peregrinarum om, F P r -P» rei publicae F 19 regi om. F 20 partius P loquor P2m, 21 omatui P poterit F 27 de om. F laboriosa F 32 qua P 1 m. 96 SYMMAOni EPISTVLAE P bonorum separationem statim dintumam videri. quod si, ut praesumo, etiam tuus animus expertus est, fac noverim festinata scriptorum vice, te quoque hoc intervallum dierum longum putare. LXXXV ante a. 392, AD RVFINVM. 5 Mos et ratio flagitavit, ut mansurus domi veniam de augustissimo principe im- pera/i mihi itineris postularem. excusationis causam litteris indicavi, quas favor tuus moUi aditu et blanda recitatione commendet. nihil enim meorum sine boni cuiusque auxilio placeret. rem loquor omnibus notam, mibi numquam tacendam. hoc amici, hoc aemuli sciunt. quornm alii gaudent, esse apud te locum meritis, alii dolent, non 10 esse divitiis. LXXXVI a. 382—383.