Letter 153: On the captivity of the Jews.

To Martinianus, Zosimus, Maron, and Eustathios. A certain man worthy of both discourse and remembrance, adorned with both noble birth and good character, met with me and reported with tears that some people, sitting together in council among themselves — men for whom virtue is no small concern — were saying such things about you: \"What unspeakable and shameful passions will these men hesitate to commit in secret, when they are so openly shameless and do not even blush?\" Consider, therefore, how great is the scandal you cause when men of genuine piety are moved to tears by your conduct, and when even those who wish to defend you can find no ground on which to stand. You have made your names a byword for disgrace among those who should have been your allies and fellow laborers in the service of God. Either repent and amend your ways, or know that the judgment of God awaits those who bring reproach upon the holy calling they have received.

B ΡΝΓ". - ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΩ, ΖΩΣΙΜΟ, ΜΑΡΩΝΙ, ΕΥ- ΣΤΑΘΙΟ. Ἐντυχών μοί τις τῶν λόγου καὶ μνήμης ἀξίων ἀνδρῶν, καὶ εὐγενείᾳ, καὶ τρόποις κεκοσμημένων, μετὰ δακρύων ἀπήγγελλεν, ὡς συνεδρεύοντές τινες καθ' ἑαυτοὺς, οἷς ἀρετῆς οὐ μικρὸς λόγος, τοιαῦτά τινα περὶ ὑμῶν ἔφασκον. Τί τῶν ἀποῤῥήτων καὶ αἰσχρῶν παθῶν ὀκνήσουσιν οὗτοι διαπράξασθαι λαν θάνοντες, οἶγε προφανῶς οὕτως ἀσχημονοῦντες οὐκ ἐρυθριῶσι; Τί δὲ οὐκ ἂν ποιήσαιεν τῶν ἀφανῶν κακῶν, οἴγε ἐπὶ τοῖς προδήλοις καὶ ἐναβρύνονται; Πῶς δὲ ὑπερβολῆς (62) σωφρονισθεῖεν, οἶγε καὶ τοὺς σωφρονοῦντας γελῶσι; Πῶς δὲ ἐλεγχόμενοι παύ- σοιντο, οἴγε τοὺς ἐλέγχοντας διασύρουσι; Πῶς δὲ Ο τοὺς θείους χρησμοὺς αἰδεσθεῖεν, οἴγε καὶ μύθους αὐτοὺς νομίζουσι; Πῶς δὲ κρίσιν φοβηθεῖεν, οἴγε μηδὲ εἶναι ταύτην διὰ τῶν ἔργων κηρύττουσι; Πῶς δὲ τῷ Χριστῷ πείσονται, οἴγε Ἐπίκουρον, δι᾽ ὧν δρῶσιν, ἀνακηρύττουσιν; Ἐγὼ μὲν [οὖν] ταῦτα ἀκούσας, λίαν ἐπλήγην τὴν ψυχήν. Ὑμεῖς δὲ σκο- πεῖν δίκαιοι ἂν εἴητε, ὅπως ταύτην ἐξαλείψοιτε τὴν κωμῳδίαν. Ἐξαλείψετε δὲ, εἰ γνωσιμαχήσητε γνω σιμαχήσετε δὲ, εἰ πεισθείητε ἀληθεῖς εἶναι τὰς ἱερὰς Γραφάς· πεισθείητε δὲ, εἰ συνεχῶς αὐτῶν ἀπολαύ- σητε· ἀπολαύσοιτε δὲ, εἰ τὸν νοῦν αὐτῶν μάθοιτε μάθοιτε δὲ, εἰ τοῖς κατὰ Θεὸν σοφοῖς προσεδρεύσοι τε· προσεδρεύσοιτε δὲ, εἰ κακίαν φύγοιτε· φεύξεσθε δὲ, εἰ τὰς τιμωρίας τὰς ἐπηρτημένας αὐτῇ φοβη- θείητε· φοβηθήσεσθε δὲ, εἰ τὸ θεῖον εἶναι πιστεύετε· πιστεύσετε δὲ, εἰ ἐκ τῆς τοσαύτης μανίας ἀνενέγ κοιτε· ἀνενέγκοιτε δὲ, εἰ τοὺς ἀνενεγκόντας ζηλώ- σετε· ζηλώσετε δὲ, εἰ ἀρετῆς ἀντιλάβοισθε· ἀντιλά- βοισθε δὲ, εἰ βασιλείας ἐρασθείητε· ἐρασθείητε δὲ, εἰ τὰ βλεπόμενα πρόσκαιρα εἶναι νομίσετε· νομίσετε δὲ, ἐὰν τὴν οὐδένειαν αὐτῶν καταμάθοιτε· μαθήσεσθε δὲ, εἰ τὸ ἐπίκηρον αὐτῶν θεωρήσητε· θεωρήσετε δὲ, ἐὰν ἀδεκάστοις ὀφθαλμοῖς θεάσησθε· θεάσοισθε δὲ, εἰ τῶν οὐρανίων ἀνθέξεσθε· ἀνθέξεσθε δὲ, εἰ τὸν τῆς ψυχῆς ὀφθαλμὸν διορατικώτερον κατασκευάσετε· · ΡΛ΄. – ΘΕΟΔΩΡΩ Ἀβλαβὴς εἶναι χρὴ τὸν ἀμφότερον τὸν λόγον.