Letter 64: 1. We do not disdain to look upon bodies which are defective in beauty, especially seeing that our souls themselves are not yet so beautiful as we hope that they shall be when He who is of ineffable beauty shall have appeared, in whom, though now we see Him not, we believe; for then we shall be like Him, when we shall see Him as He is. 1 John 3:...

Augustine of HippoQuintianus|c. 396 AD|Augustine of Hippo|Human translated
grief deathmonasticism
Theological controversy; Church council; Military conflict

Letter 64 — To Quintianus, Presbyter Under Suspension (A.D. 401)

To my lord Quintianus, my most beloved brother and fellow-priest — Augustine sends greetings in the Lord.

We do not turn away from bodies that lack physical beauty — all the more so since our souls are not yet as beautiful as we hope they will one day be, when he who is of unspeakable beauty appears, and "we shall be like him, for we shall see him as he is" (1 John 3:2). If you receive my counsel in the brotherly spirit it is offered, I urge you to think the same way about your soul — not presuming that it is already perfect, but, as the apostle commands, "rejoicing in hope." He adds: "patient in tribulation" (Romans 12:12) — "for we are saved by hope; but hope that is seen is not hope... if we hope for what we do not see, we wait for it with patience" (Romans 8:24-25). Do not let that patience fail in you. With a good conscience, "wait on the Lord; be of good courage, and he shall strengthen your heart: wait, I say, on the Lord" (Psalm 27:14).

Now, to be plain with you: if you come to us while you remain out of communion with the venerable bishop Aurelius, you cannot be admitted to communion with us either. But we would deal with you in the same charity that I am sure will guide his own conduct. Your coming to us should not, however, cause you embarrassment on that score — the duty of submitting to this, out of respect for Church discipline, ought to rest with you, especially if your own conscience is clear, as God knows it to be.

If Aurelius has deferred the examination of your case, he has done so not from any personal dislike of you, but simply because of the pressure of other engagements. If you knew the circumstances bearing on him as well as you know your own, the delay would neither surprise nor grieve you. The same is true of my own situation — I ask you to take my word for it, as you cannot see how I am occupied. There are other bishops older than I am, more deserving of authority and closer to you in location, through whose assistance you can more easily resolve the matters pending in the church entrusted to your care.

That said, I have not failed to mention your distress and the substance of your letter to my venerable brother and colleague, the aged Aurelius, for whom I have the deepest respect. I took care to inform him of your innocence of the charges laid against you by sending him a copy of your letter. I only received — no more than a day or two before Christmas — your letter informing me that he intended to visit the church at Badesile, which you fear might stir the people up against you. The notice was too short for me to write to your people before his arrival, even if it were appropriate for me to do so.

Wait on the Lord, dear brother, with a patient heart.

Farewell in the Lord.

Human translationNew Advent (NPNF / ANF series)

Latin / Greek Original

EPISTOLA 64

Scripta paulo post mensem Septembris a. 401.

A. Quintianum ad patientiam hortatur, dum Aurelio episcopo reconciliatum cupit (n. 1-2) agensque de Privatione, quem ille querebatur suae ecclesiae clericum in Augustini monasterium esse (n. 3); gratulatur demum Vigesilitanae plebi quod episcopum degradatum suscipere noluerit (n. 4).

Domino dilectissimo fratri et compresbytero Quintiano, Augustinus, in Domino salutem

Patientia ac spes quam necessariae.

1. Nos non dedignamur aspicere corpora minus pulchra, praesertim cum ipsae animae nostrae nondum pulchrae sint, sicut eas futuras speramus, cum ille ineffabiliter pulcher nobis apparuerit, in quem modo non videntes credimus: tunc enim similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicuti est 1. Quod et tu de anima tua, si libenter et fraterne me accipis, admonemus ut sentias, nec eamdem pulchram esse praesumas, sed quemadmodum Apostolus praecipit, in spe gaudeas, et quod sequitur facias; sic enim dicit: Spe gaudentes, in tribulatione patientes 2; spe enim salvi facti sumus; sicut rursus idem ipse dicit: Spes autem quae videtur, non est spes: quod enim videt quis, quid sperat? Si autem quod non videmus speramus, per patientiam exspectamus 3. Haec patientia in te non deficiat, et in bona conscientia sustine Dominum, et viriliter age, et confortetur cor tuum, et sustine Dominum 4.

A. dicit se promptum ad amicum iuvandum.

2. Manifestum est quidem quod si ad nos venires, venerabili episcopo Aurelio non communicans, nec apud nos posses communicare; sed ea caritate nos faceremus, qua et illum facere non dubitamus. Nec ideo tamen onerosus nobis esset adventus tuus; quia et te oportet aequo animo facere pro Ecclesiae disciplina, praesertim salva conscientia, quam tu nosti et Deus. Neque enim et ille si causam tuam discutiendam distulit, odio tui fecit, et non necessitatibus suis; quas tu si ita nosses quemadmodum tuam nosti, nec mirareris nec contristareris. Quod etiam de nostris petimus credas, quia similiter eas non potes nosse. Sunt autem maiores nobis, et auctoritate digniores, et loco viciniores episcopi, per quos facilius possitis ad curam vestram pertinentis Ecclesiae causas exsequi. Nec ego tamen tacui apud venerabilem et debita mihi pro eius meritis honorificentia suscipiendum fratrem et collegam meum senem Aurelium, tribulationem vestram et querimoniam litterarum vestrarum; sed per exemplum epistolae tuae, innocentiam tuam ei perferre curavi. Litteras autem tuas vel pridie, vel ante biduum Natalis Domini accepi, quando illum insinuasti ad Ecclesiam Badesilitanam venturum, a qua timetis Dei plebem conturbari atque corrumpi. Quapropter per litteras quidem alloqui plebem vestram non audeo; rescribere autem eis qui mihi scriberent, possem: ultro autem ad plebem scribere, quae dispensationi meae commissa non est, unde possem?

Ecclesiae decreta de clericis ac monachis.

3. Verumtamen quod tibi uni dico, qui mihi scripsisti, per teipsum perveniat ad eos quibus opus est dici. Vos ipsi prius nolite in scandalum mittere Ecclesiam, legendo in populis scripturas quas canon ecclesiasticus non recepit; his enim heretici, et maxime Manichaei, solent imperitas mentes evertere, quos in campo vestro libenter latitare audio. Miror ergo prudentiam tuam, quod me admonueris ut iubeam non recipi eos qui ad nos a vobis ad monasterium veniunt, ut quod statutum est a nobis in concilio permaneret; et tu non memineris in concilio institutum, quae sint Scripturae canonicae quae in populo Dei legi debeant. Recense ergo concilium, et omnia quae ibi legeris commenda memoriae; et ibi etiam invenies, de solis clericis fuisse statutum, non etiam de laicis, ut undecumque venientes non recipiantur in monasterium. Non quia monasterii facta mentio est; sed quia sic institutum est, ut clericum alienum nemo suscipiat. Recenti autem concilio statutum est, ut de aliquo monasterio qui recesserint, vel proiecti fuerint, non fiant alibi clerici aut praepositi monasteriorum. Si ergo de Privatione te aliquid movit, scias eum a nobis nondum esse susceptum in monasterium; sed causam ipsius ad senem Aurelium misi, ut quod de illo statuerit, hoc faciam. Miror enim utrum iam potest lector deputari, qui nonnisi semel scripturas etiam non canonicas legit. Si enim propterea iam ille lector ecclesiasticus, profecto et illa scriptura ecclesiastica est. Si autem illa scriptura ecclesiastica non est, quisquis eam quamvis in ecclesia legerit, ecclesiasticus lector non est. Tamen de isto adolescente, quod memorato antistiti visum fuerit, hoc oportet observem.

Reiciendus episcopus degradatus.

4. Plebs autem Vigesilitana, vobiscum nobis in visceribus Christi carissima 5, si episcopum in plenario Africae concilio degradatum suscipere noluerit, sano capite faciet, et nec cogi potest, nec debet. Et quisquis eam violenter coegerit, ostendet qualis sit; et qualis ante fuerit, quando de se nihil mali credi volebat, faciet intellegi. Nullus enim sic proditur qualem causam habuerit, quam ille qui per saeculares potestates, vel quaslibet violentias, cum perturbatione et querela conatur recipere honorem quem perdidit. Non vult enim volenti Christo servire, sed Christianis nolentibus dominari. Fratres, cauti estote: multum astutus est diabolus; sed Christus Dei Sapientia est 6.

Related Letters