Letter 128

From: Unknown correspondent To: Pope Hormisdas, Rome (Gratus, bishops) Date: ~515-523 AD Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I. [This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]

Hormisdae papae ad synodnm Eplri yctcris. a. 5i6d. 19 Nov. >4. Episcopis Epiri veteris de eorum ad Ecclesiae unitatem reditu gratulalury osten- diique generalem haereticorum damnationem pro temporis ratione non sufficere, nisi etiam nominatim damnentur. Horniisda synodo Epiri veteris. Por^) Enfinnm diaconnm. 1. Benedictud Deus Ecclesiae suae membra consocians! Bene- dictus Deus, qui maligno instigante divisos sub eadem, qua olim fueiunt, facit soliditate conjunctos! Etsi enim diu perdicis modo vociferavit inimicus, et eos, quos non genuit, sicut asseruit pro- •|.®J'®?^- pheta, collegit, tamen ab^) his sine ambiguitate desolabitur. Neque enim oves dominicae sequuntur alienum, aut alterius vocem pastoris exaudiunt. Unde nec vos ad salutis iter rediisse miramur, quum tarditatem magis in hac redintegratione culpemus. 2. Debemus, carissimi fratres, domesticis uti^) ad hanc, quam quaerimus, stabilitatem documentis. Siquidem tunc Timotheus Cher- sonensis, gravis quum disceret^), gravior quum doceret, (nam Dio- scori sectator, et idem Petri nihilominus institutor,) adversus beatae recordationis Proterium saevitiam^) suae temeritatis exseruit, et totius finem crudelitatis excessit, religiosi viri caedem inter ipsa ope- ratus altaria, vix faucibus suis ab illo pio cruore suspensis. Txmc excitata®) universalis Ecclesia in odium parricidae, auctorem') faci- noris tanti non solum communione *, verum etiam ipsae^) quoque *8«ppl- spoliavit 18 *) Verba Per Rufinum diaconum ex generali epiBtolarum indicc, qui in G' ipsis epistolis praemittitur, revocamus. Hincconfirmatur conjcctura nostra, qua Buperiorem epistolam 17 non XFJI sed XI JI Cal. consignandam observavimus. «) Ita G». Editi ahyssina. ') G* a* ut hac quam quaerimus stabilitate, Bcopam Buum interfecit, pravior quum doceret, hoc est, quum episcopus factus Petri, qui ipsi successit, institutor ac magister evasit. Ab Hormisda autem Ti- motkeus ideo Chersonensis nuncupatus videtur, quia in epistola 8 Acacii ad Simplicium n. 2 legerit, Timotheum de Chersone (seu Cersone) spirantem proceiias vitae himianae subtractum. Verum ibi Timotheus non de Chersone ortus, sed de Chersone, ubi exsul degebat, spirans procellas memoratur. Prot^rius necatus et post mortem tractatus a Timotheo fuerit, jam saepius audivimuB. •) Videlicet Leonis Augusti litteris per universas provincias destinatis. ') b ductorem. Bupplcndum. suadet ipsa quoque Christiana appellations privavit. Adeo omnium per) a. 516. Christianae oinnium mentes nova quadam admiratione stupuenmt tantae praesumptiouis audaciam. Tunc beatus Eugenius paroeciae vestrae obtinens principatum; cum subjecta sibi sancta synodo zeluna quemdam, quali Phinees^) se Deo commendavit, ostendit. Cujii* rei raeraoriara non solum non potest tempus abscondere, yerum etiam de die in diem magna apud orthodoxos fama multiplicat. II o- rum studia sic probata negligere et sententias non amare^ id est, i^ ipsa Domini nostri confessione delinquere. 3. £t nobis quidem nunc post professioneni ac litteras yestr9>^7 (auppl. * oinnia fidei dogmata Deo suos conjmigente similia^ orandum e&^> ut in ea voluntas vestra, qua nostros animos relevavit, confessio^^® permaneat. Sed opus est citra respectum timoris insectari eonB.^vi3 rabiem; qui fidei adversa nituntur. Quanto enim infidelium err^^i exaestuat^ tanto magis se^ si resistat, securitas nostra commend&^t Neque enim haec sunt per patientiam negligenda, quando malf ti ^oc vitio pravae consuetudinis animatum apud plures sub quodakXi colore legis inolevit^ dum aut prava studia in unum cougruunt recta se subtrahuHt. Nam ut eam^ quae imminet; rem loquam Eutyches ut nefandae haeresis inventor excluditur etiam ab his^ quibus ejus dogmata diliguntur *"), apud eos ipsos ita exosus atq fugienduS; ut nominis quoque ipsius oderint mentionem. Sed versi religiosarum institutionimi ministri, quem sicut verum stantur haereticum; hunc alia via tamquam verum amplexan.'fc'«j orthodoxum. Siquidem in sancta Calchedonensi synodo Dioscorm: eadem sentiens pari ratione damnatus est: et quum una persecis.^t; sit utnmique sententia^ horum alterum si quis sequatur aut diligs^t dicat aliquis^ quemadmodum se * ^) a scntentia^ quae designatos damrm a- vit^ excipiat; quuni eos^ quos transgressionis aut impietatis connee^'^ aequalitas^ sine dubio unum quoque vinculum damnationis adstriugaKi mentes ctc.; b cc ipso quoque Cfiristiano nomine spoliavit, et omnium, Ut em. loquitur Liberatiis c. 15, universi cpiscopi Leoms Augusti litteris rogati bunt, Timotheum non solum inter episcopos non haberi, sed etiam Ckristimia afif^- latione privari, Ipsius nempe damnationem, inquit eodem alludeDS Sjnanif^ epist. 10 n. 2, universalis est Ecclesiae vox locuta, dwn eum notidne quoque honoris exueret. Eugenius cimi sua synodo zclimi Buimi commendavit, inter litteras iUM* V^ encycliae nuncupantur, habentur concil. Calchedon. p. 10 cap. 38 (HaitLII» 7^)- ^o) 6* deliguntur. Hic notantur AcephaU, aic dicti, quia Eutydien, hMfXf^ quam sectabantur caput, aversabantur. i ^theus et Petrus horum sequaces homines meute corrupti eta. 516. !s quaedam nominLs detestanda catholici ; quorum communionem etro amplexus AcaciuS; similiter quoque meruit subire sententiam. tantum malum quasi parvi aestimans et propositum nunquam ^eliora conrertens^ ne ab illis quidem se quae in Antiochia de- umur abstinuit; ibi quoque trangressori Petro communione ^^) lexuS; in Apamenam nihilominus hostiliter versatus ecclesiam^ £un quoque non ea qua decuit integritate disponens. 4. Propter quae^ dilectissimi fratres, ab eorum innodatione sol- €8, velut regionem^^ quamdam pestiferam relinquenteS; serve- apostolicam disciplinam. S^uti nostrae omni diligentia et sol- udine providentes, ea cura nefandi Nestorii declinemus errores, Eutychetis impia inventa persequimur. Maxime enim nunc reli- B fidei dogmata diverso incursu honmi; qui praedicti sunt^ in- antur insidiis^ scelestis pro ratione temporis sua argumenta ^entibuS; si quo possint innocentium viis fraudem suae impietatis rere. Atque ideo sicut docti numularii et prudenter instructi^ improbandis laudanda seperantes^ talenti vobis crediti poteritis tiplicare substantiam. 5. HaeC; dilectissimi fratres^ seripsimus plenae caritatis im- ;u, quia et spem fidei vestrae primum de Dei dono deinde et ris nostri JohanniS; qui vobis praesidet, professione praesumpsi- \y qua nominatim omnes^ quos apostolica ac generalis catholico- i condemnat Ecclesia, exsecrabiles sibi esse declaravit. Quod vos que in litteris vestris oportuit evidenter exprimere, nec arbitrari }e sufficere sub tantis praesertim iiisidiis callidorum, quos viritim lingulos insectari convenit atque damnare^ sub quadam eos gene- damnatione concludere. Diligentem quaerunt vubiera antiqua licinam, nec abundans esse creditur, quidquid pro integritate i et stabilitate religionis adhibetur. Unde libellum cum litteris imus, cui vos subscriptiones proprias inserite^^), ut fides vestra, m directa per Rufinum diaconum scripta testantur, apud nos hujus quoque repetitionis adjectione manifestior. Data XIII Cal. embres Petro consule. *•) Ita b cc; G* a* commune. Quamvis Acacius Petri Fullonis communionem •e aftectaverit , cum eo tamen, cum quo Petrus Mougus communicabat, so- kte conjimctus ceuaebatur , ex quo Petri higus Mongi communionem suBcepit. iie etiam Acacius propric ac per se, sed idem Petrus FuUo in Apamemun »diam hostiliter se gessit, quum invitis Apamenis Johannem ordinavit. im hunc Johannem ab his rcjectum quum Acacius ipse postea Tjriis prao- , ut in Gelasii tract. I n. 12 narratur, merito arguitur, ut qui Tyriam eccle- non debita integritate disposuerit. ") b cc religionem ... quos vos quoque ... sufficere sibi taniis, •<) G* a* insererey fortasse supplendum oporteU