Letter 169: On the coming of God in the flesh.
On the divine visitation. The incarnate manifestation of the Son of God frightened both human beings and demons alike — persuading the former to spare human nature, since it had been united to God, and compelling the latter to refrain from their plotting against it, since it had become sinless. But none of these things softened you, nor disposed you to fear, nor trained you to be temperate. If therefore you are a human being, be instructed by the first consideration; if a demon, be taught by the second not to abuse the finest nature for the sake of passions. For you will come to judgment, to render account for all these things, and for your long insensibility you will be exacted a long reckoning.
To Alphios the Bishop. On Sennacherib.
Since Sennacherib threatened Hezekiah with things greater than human nature and power, for this reason Hezekiah recognized the nothingness of his own weakness. For the one who expected to capture Jerusalem by a sudden assault and at the first shout, losing almost his entire army without war or battle, considered it a blessing merely to survive. And having fled home, he was slain by his own people — so that he might at once recognize his own weakness and not escape divine justice.
Book Five of the Letters of the Holy Isidore of Pelusium.
To Antioch. That moderation of soul is the best disposition.
Just as in human bodies, diseases arise from excess — for when the elements, having left their proper boundaries, go beyond their limits and fall into imbalance, then diseases and terrible deaths occur — so too with souls. For if from a temperate life we should slide into anger, and become inflated and slavish in our dispositions, swelling with arrogance and seized by the passions, then just as the elements when they transgress their natural boundaries bring destruction to the body, so too the passions when they exceed their proper measure bring ruin to the soul. Therefore we must maintain moderation in all the movements of the soul, allowing neither excess of any virtue to become a vice through imbalance, nor deficiency of any good quality to leave us exposed to the assaults of wickedness. For temperance keeps the soul in good health, just as balance of humors keeps the body in health. And the one who maintains this balance will navigate the storms of this life without being overwhelmed, and will arrive safely at the harbor of eternal rest. This is the counsel I send you — not from contempt or condescension, but from the genuine love that seeks not its own advantage but the welfare of the one being counseled.
On Sennacherib and divine judgment. The story of Sennacherib teaches us that human arrogance, however mighty it may appear, is always subject to the sovereign power of God. When the Assyrian king came against Jerusalem with his vast army, threatening destruction and boasting in his own strength, he imagined that the God of Israel was no different from the gods of the nations he had already conquered. But the angel of the Lord struck down one hundred and eighty-five thousand of his soldiers in a single night, demonstrating that all human power is as nothing before the divine will. And Sennacherib himself, having fled home in disgrace, was murdered by his own sons in the temple of his god — a fitting end for one who had blasphemed the living God while worshiping idols. Let this example instruct us never to trust in human power alone, but to place our confidence in God, who alone can deliver us from every danger and every enemy, whether visible or invisible.
AI-assisted translation — This translation was produced with AI assistance and has not been peer-reviewed. See the 19th-century translation or original Latin/Greek below for scholarly use.
Latin / Greek Original
Περὶ τῆς θείας ἐπιδημίας. Ἧ τῶν ἀνθρωπίνων ἁμαρτιῶν.... () ἧ τοῦ Υῇου τοῦ Θεοῦ ἕνσαῤχος ἐπιφάνεια, πάντας μὲν ἐφόδησε χαὶ ἀνθρώπους χαὶ δαίμονας, τοὺς μὲν φείδεσθαι τῆς φύσεως πείσασα, ὡς Θεῷ ἑνωθείσης " τοὺς δὲ ἀπέχεσθαι τῆς χατ᾽ αὐτῶν ἐπιδουλῆς ἀναγχάσασα, ὡς ἀναμαρτήτου λοιπὸν γενομένης σὲ δὲ οὐδὲν τούτων ἐμάλαξεν, οὐδὲ δεδιέναι παρεσχεύασεν, οὐδὲ σωφρονεῖν ἐπαιδαγώγησεν. Εὲ τοίνυν ἄνθρωπος εἶ, τῷ προτέρῳ παιδεύθητι εἰ δὲ δαίμων, τῷ δευτέρῳ διδάχθητι,. μὴ χαταχεχρῆσθαι τῇ καλλίστῃ φύσει εἰς πάθη. Ἥξεις γὰρ εἰς κρίσιν, τούτων ἁπάντων εὐθύ- νας ὑφέξων, χαὶ τῆς μαχρᾶς ἀναλγησίας μαχρὸν εἰσπραχθησόμενος λόγον. υτιιδ ΠΟΤ ΠῚ ΟΠΙΘἾΠ} ΓΑΙΟΠΒ, δἰ αἰπμαγιθβ ᾿ν} ἱπάο!θι εἶα δίυροτίβ ἀϊα!γηλπὶ οχίξονάυς Γᾶ- ἀἸΪοΠΟΙΉ. ᾿ ΟΟΧΧΧ. --- ΑΓΡΗΙΟ ΕΡΙΘΟΟΡΟύ. ὃ ϑεμππαολιονιῦ. Θυοπίαπι ΘϑηηδοΠ Υ} πη) Γὰ αυ ῬΤῸ δία οἱ ψἰ τὶ θυ. ᾿υγηδη} πιϊπαῖυδ . ΕΖΕΘΙ, ἰ ργΟρΥΪδ ἐμ ΟΠ} πη} Πίϑν οορσπονῖ., Νἧιη αυΐ ΒροΓᾶ- ΣΛ΄. -- ΑΔΦΙΩ () ΕΠΙΣΚΟΠΏ. Περὶ τοῦ Σεγαχειρήμ. Ἐπειδὴ ὁ Σεναχειρὴμ ἀνθρωπίνης φύσεως χαὶ δυνάμεως μείζονα ἠπείλησε τῷ Ἐζεχίᾳ, διὰ τοῦτο ἔγνω τῆς οἰχείας ἀσθενείας τὴν οὐδένειαν. Ὁ γὰρ μαῖ ΠΙΠΘΓΟΒΟΙΥπιδιη Ὀγίαιο υδϑὶ ἱπηρθί οἱ ουπὶ Ὦ ἐξ ἐπιδρομῆς καὶ αὐτοδοεὶ προσδοχήσας ἑλεῖν τὴν Ῥγίηνυπε βυκίυ ἰ. οἰδιῃογαπι, οδρίυΓαπι, ἰ ΠΏΪΥΟΓΒΟ [ἐγ δχογοίια αὔδᾳυο σουΠίσιυ ργϑὶϊ Δ ηι, ρΓΏ- ΟΙΆΓΟ η} ἀρὶ ρυίαῦθαὶ, δἱ νϑὶ βαϊνιϑ δὐδάογοι. Οὐ δυίδην ἀοιηυπι ῬΓΟΙυ͵, ἃ ἀοπιηρϑι οἷ ἰη!αΓοιηρίυ , υἱ }}}}}} δἱ .} δρηύβθοσιαι ἰηῇγ- πἰίδιθη), οἱ {ιι} ἀἰν δι ιηδάνογβίοποπι ΠΟη οἰδπιχογοί, Ἱερουσαλὴμ, πᾶσαν σχεδὸν τὴν στρατιὰν ἄνευ πολέ- μου χαὶ μάχης ἀποδαλὼν, ἀγαπητὸν ἡγήσατο τὸ διασωθῆναι μόνον. Διαφυγὼ» δ᾽ οἴχαδε, ὑπὸ τῶν οἱ- χείων ἀνῃρέθη (), ἵν᾽ ὁμοῦ χαὶ τὴν οἰχείαν ἀσθέ- νειᾶαν γνοίη, χαὶ μὴ διαφύγοι τὴν δίχην. ΥΑΠΙΔ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΑἝ. () Ροδὶ ὁ τὴν δά}! ἰάθπι πανάρετον εἰ εαιὶ- , σοφίαν, ἅψθη) ἀ Ἐοἰοδίδϑιϊοο ΠΌΓῸ Δ πομΐ ]Ζυσιη |}], ὃἱ ποιανίπηυ, ἁπλῶς εἰ Δ πᾶν- ἄρετον πυπειρᾶιὶ. ΡΟΒΞΙΝ. () ᾿Αμαρτιῶν. Ὑίάδιυν δοαυΐ ἀδῦογο ἀντίδοτος, ν] θεραπεία, νοὶ φιοά ἰτΐ] ὀρ ι ), ᾿νΐς ἧπ Ω). }Π). ΕἰΙΤΤ. () Νος Πυι πεϊπυΐαπν πορίθχ ογΐ ἢ) Σ ΠΟΠΊΘΗ δὰ} π ὀρ ϑιοία βου θἰταγ ἢ ὑπ ργ ΘΓ ΠΙΟΓΘΙΝ οἰγουπιῆοοι! οοὐ. γαϊϊς. βογίρεπβ ᾿Αλφιῷ. ῬΟΒΒΙΝ. Ε () ᾽ΥὙπὸ τῶν οἰχδίων ἀνῃρέθη. ϑοπηϑοβοτγίθ. ΤΕΧ ΑΒΒΥΓΙΙ, χ δυάδα ὀοινυ Γανεγϑυβ, ἃ ἀποῦας }} ἰγυοϊ πῃ ἰθηρῖο ιοά ογαὶ Νίωηϊνο, ] οί) διυπὶ νΘΠΟ γα . - Υἰ ἰδαϊδπη δχίΓο- " . ΧΥΧΥΙΙ, οἱ |ἰὺ. ΕΥ̓ Ἀὸρσ., ς. χιχ ἢ ἤπια. ΙΤ. ἘΡΙΞΤΟΙΑΕΌΝ . Ὑ΄ -- ἘΡΙΤ. Π. ΤΩΝ ΤΟΥ͂ ΑΓΙΟΥ͂ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ ἘΠΙΣΤΟΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΝ Ε΄. . ΙΒᾺἈ] ΡΕΓΠΌΒΙΟΤΑ ΕΡΙΘΤΟΙΛΑΆΌΝ ΠΠΒΕΒ ΟΥΤΝΤ Απάτοα ϑεἰιοίίο Απιμαγρίοπεὶ, . ῬγοεθιμοτΟ, ἱπϊογρτοίο. Α΄". -- ΑΝΤΙΟΧΩ. .. --- ΑΝΤΙΟΌΗΟ. Απϊμιὶ σογμογτίδφι πιοάόταιΐο ορίϊηια (δὲν ἰα (δ. , Θρὶεῖ. .) Ὥσπερ ἐν τοῖς σώμασιν ἀπὸ πλεονεξίας αἱ δυσ- Α. ὕἱι π Βυιμδηΐβ οογρογίθυ χ πο γιπὶ δουπδη χρασίαι γίνονται" ὅταν γὰρ τοὺς οἰχείους ὄρους ἀφέντα τὰ στοιχεῖα, ὑπερόρια γίνηται χαὶ εἰς ἀμε- τρίαν ἐχπέσῃ, τότε αἱ νόσοι χαὶ οἱ χαλεποὶ συμδαί- νουσι θάνατοι’ οὕτω χἀπὶ τῶν ψυχῶν. Εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ σώφρονος βίον εἰς ὀργὴν ἐχχυλισθεέημεν, χαὶ τετυ- φωμένοι χαὶ δουλοπρεπεῖς γινόμεθα, δι᾽ ἐχείνου μὲν υαἱσητοὶ, διὰ τοῦτου δὲ χαταγέλαστοι γινόμενοι. Ἑπναντίας γὰρ χαχίας χιρνῶντες, ἀπόνοιάν τε ὁμοῦ καὶ χολαχείαν, χαὶ μίσος χερδαίνομεν, χαὶ γέλωτα ὀφλισχάνομεν. ᾿λλλ᾽ ἐὰν τὴν πλεονεξίαν τοῦ πάθους περιχόψωμεν, χαὶ ταπεινοὶ μετὰ ἀχριδείας, χαὶ ὑψηλοὶ μετὰ ἀσφαλείας ἐσόμεθα. Τοιαύτη γὰρ ἡ παρ᾽ ἡμῖν φιλοσοφία, μετριοφροσύνην χαὶ ὕψος εἰς μίαν συνείει (Ὁ) ψυχήν" μετριοφροσύνην μὲν, τῷ γαγίϑ Οχδίϑίι πηι ἰμιθραγίθθ, ἀυπὶ, Θχοσάσδηνδυυϑ [η δυ Οἰθιηθηι , πἰπιΐ ἤυηϊι οἱ ἰμηοάσγΓαιὶ, ὑπ πιοῦθὶ παϑοιηίυγ, οἱ πηοἰ . πΟΓΒ δϑαυΐυν : ἰδοπὶ εἴ δηΐϊπιὶϊβ δἊοίἀϊϊ, ] δηΐπὶ ἃ ἰδηρογδηιὶ ρΡἰδοϊάδψφυα πηϑηΐθ ἰῃ ἱγδουηΐο Γπγογθῖ αυἷ υη ργαεϊρ (οἱ (Υρῃοαυθ ἀγάδαϊ ϑυρογὈῖ δίψα βοῦν] ἰῃ πιούυπι φαγαὶ, ὁχ {ΠΠ| φιίΐάοπι οὐΐοβυβ, οχ Ὦ γΘγῸ Θιΐαηθ Γἰου]υ ονδάοι. ΝΜ] δηΐῃη ἰηνίοθπι Ρυξηδηιἃ ᾿ηΐβοοηάο, ϑιηθδηιίδιη αυΐίθπι,, η - εἰοηθηι οἱ οὐΐὰπ) δϑοαυΐγαὶ,, δἱ γἴβιιπν γώ θδὶ. Αἱ ἱ ᾿πηπηούϊοαπὶ πιοίυυπ) δηΐπιὶ Δδοι ὁπ θη Γ- ΒΘΟΘΠ, οἱ οσγορία ἰλυ π}}} οἱ (πὸ χοροὶ γοά- ἀδηγυγ. φρο φηΐπὶ ποϑιγα Ρἢ ἢ] ΟΘΟρἢ δηςΐ ΓΑίΐο, αἰ τηοἀαδιϊδπι δοῖὶ ἰδ ραγδηιϊδη οἱ ραπογοβ ἰϑίθια χατὰ μηδενὸς ἑπαίρεσθαι " ὕψος δὲ, τῷ -μηδένα θ᾽ μηΐ δηΐπιο ᾿πβδγϑιηυ. Μοι ββιϊδπι αυΐάσδη), υἱ ΟρΡαο- ἀξιοῦν χολαχεύειν. μ΄. -- ἙΡΜΟΓΕΝΕΙ͂ ΚΑΙ ΛΑΜΠΕΤΙΩ, ΚΑΙ ΛΕΟΝ- ΤΙΩ ἘΠΙΣΚΌΠΟΙΣ. ἴ παηϊϊηὶ ; φοηδγοϑίδῖθπι νὰ γῸ, ΠΠΠ Δόφοη- ἰΔηἋ}Σ᾽Ἢ᾽.᾿ ΘΟχ } . Π. -- ΠΕΒΜΟΘΕΝΙ͂, ΚΑΜΡΕΤΙΟ, ΕΤ ΓΕΟΝΤΊΙΟ, ἘΡΙΒΟΘΡΚΝ. Ρυγο ἱπιρτοῦὶς οταπάπηι. Υἱάο ἰη[. ορὶδὶ. εἱ . Εἰ χαὶ πρὸς Ζώσιμον, χαὶ Εὐστάθιον, καὶ Μάρωνα, ἄνδρας μήτε τι χρηστὸν οἴχοθεν χεχτημένους, μὴτε τὴν ἀπὸ τῶν πραγμάτων δεχομένους διδασχαλέαν, μῆτε τὴν παρὰ τῶν ἄλλων συμθουλὴν προσιεμένους, ἀλλ᾽ εἰς ὡμολογημένην ἀπώλειαν ἐχπεπτωχότας πάρελχόν ἐστι, χρίνετε, περὶ τῶν προσηχόντων δια- λέγεσθαι" ἀλλάχε δίχαιοι ἂν εἴητε εὐχαῖς πρὸς τὸ Εἰϑὶ δὶ Ζοβιυη, οἱ Ευδίδι! πὶ, οι Μδγοηθῃ, ΥἹΓΟΒ ΠΟῆϊ Χχ αυϊἀσυδλιη βιρίδηί.,, Οχ ΓΟγυηὶ Θχρογίθηιΐα ργοῇοίθηιθβ, ποῆῦσθ δἰΐογαπι αυϊδοιῃ ι}}}} Δοαυϊθϑοθηίο, δθ, 'π Δργ- (πη ὈΓΟΪΆρ ἰηΐογιίυ πη), ( γοῦυθ ΠρΟΘββ,ΓΙΪν γ Γὰ ἰδοογα δυρογῇι! πὶ) ᾿υἀΐοοι} : ἢ] ]οηλΐ - πυ Φ|ιυμπὶ [ Ὁ}} ρύθοθ δὰ δ ι υΓῸ [ὉΠ άἀόΓὺ. θεῖον χρήσασθαι τάχα, πῶς αὑτοὺς ἐκ τοῦ βυθοῦ ( Εοτία . θΑΓΔΙΝΓΟ τΠηΔ}}{| ἷς δχίγα δι ΐ, θοὶ τῆ: καχίας ἀνιμήσητε" θεῖον γάρ ἐστιν ὡς ἔοιχ: τὸ ἔργον Θηἶ ἢ ΟΙΩπ ἰά Οριι (οηϑίαί. ΥΔΆΠΖ ΨΕΟΤΙΟΝῈΒ ΕἸ ΝΟΤΕ. () Ῥτο συνείει οο. αι. ΟὔὉ Ἰοφὶι συνάγει, ῬΩΞΙΝ. . ἸΘΙΌΟΆΙ ΡΕΙΌΘΙΟΤΕ Ν ΠΙ..--- Ραῦ . Γ΄. --- ΠΑΥΛᾷᾳ. τότιπὶ ππιαπαγηι υαπὶία! . ΟΟΉΓ[ΕΤ ἐπ. εΡ. εἰ ερὶδι. ἰδ. . δὲ αἰνί εἴα οἱ Ῥυ!ομγίιαο δ. γοῦυγ, φίοτία ἤθῶὶ ἃ Εἰ ὁ πλοῦτος, καὶ τὸ χάλλος, καὶ ἡ ῥώμη, χαὶ ἡ Ροίθηιἰ, ΟΠ Ϊ ρυ]!εἸ γα οχἰϑι!πλαϊὰ οἷο δόξα, χαὶ ἡ δυναστεία, καὶ πάντα τὰ δοχοῦντα εἶνα! πΔΓοΘβουῖ, οἱ } [ἢ ΙΠΟΓΘΙ ἀἰθραγθιί; αυἱΐ χαλὰ, θᾶττον μαραίνεται, χαὶ χαπνοῦ δίχην δια- ἰπ| πιθη| ἰπ. υἱ ἴῃ Βογυπι ] υο φίοτίοιυγ, λύεται" τίς οὗτος ἀνόητος, ὡς ἐφ᾽ ἑνὶ τῶν εἰρη- Βοι ἰαειοῖ ἢ δηἷπὶ οἰ }) δροϊΐδίυῦ δμιθ μένων ἐναδρύνεσθαι χαὶ μέγα φρονεῖν; Τοῦ γὰρ οχυ τον ᾿ἰοΓὰ ᾽πὶ οἰἴδπὶ Υἱνι!, ΟΠ Υ̓ΕΓΟ πιοῦίυυ. πάντα ὁμοῦ ταῦτ᾽ ἔχοντος γυμνουμένου χαὶ ἐρήμου Θιιΐ γὰγὸ δ} οηηΐᾶ πο ἰιαγθαὶ (η δ] γιγνομένου, ἔσθ᾽ ὅτε μὲν χαὶ ζῶντος πάντως χαὶ ποῖ πὶ Οὔγδηΐγα ροϑϑυηῖ), ιοπηοάο ποη τεθνεῶτος ὁ μὴ πάντα ἔχων ὁμοῦ ( οὐδὲ γὰρ πάντα ΕΪΒΙ ἸΒΟΓΙΔ ΟΥ Πρ θαι νϑηἀἰῥδη ὑεῖθ, οἷόν τε συνελθεῖν () πῶς οὐ γέλωτα ὀφλήσει σεμνυ- δΟΠη ἀἰαυς οὐδοῦν} νἱδὶ ὃ νόμενος ἐπὶ σχιαῖς χαὶ ὀνεέρασι χαὶ ἀτρανώτοις φαν-᾿ Ἑ τασίαις; Υ͂. -- ΖΟΘΙΜΟ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. Δ'. -- ΖΩΣΙΜΩ ΠΡΕΣΒΥΤΈΡΩ. (οποὶοπαπίες ρέιι ἐτεπιρίο φμαπὶ υόγῦο ααϊβεαπίῖ. Ῥεγβυδὰδηθυπι, Ὀόηθ Υἷγ, ορογίυυβ γεβῆυπὶ Β' Χρὴ, ὦ βέλτιστε, πεῖσαι διὰ πραγμάτων τοὺς Βοὶ, οἷυβ οἰἰαπι ἀδδί ἀὀγίαπι δυάϊδηιὶθυ ᾿βεηθγϑη-ὀ ἀχούοντας, ὅτι ἐστὶ βασιλεία οὐρανῶν, χαὶ εἰς τὴν ἀψαι. Ῥεογβιιδάσηιυγ δυΐθπι., δἱ, αυῦβ Γεβηο οαἰούθ) ἐπιθυμίαν αὐτῆς τρέψαι τοὺς ἀχροωμένους. Πεί- χη βυμῖ, “ ἀοοδηίαπὶ ἄζογα οὐβογύθηϊ. δῖ υεγοὸ θονται δὲ οἱ ἀχούοντες, ὅταν βασιλείας ἄξια πράτ- δυρρὶϊεῖο ἀΐχψπα, υἱ τὰ , Θοπηα ( ΡἢΠΟΒΟρ- τοντα τὸν διδάσχαλον ἴδωσι. Εἰ δὲ χολάσεως ἄξια 'Γ, υἱ, ᾳυξδδο, ἃρυὰ δυάΐϊίΐογο ἤάοπι ἱπνθηϊδὶ ῦἢ ὥσπερ σὺ πράττων περὶ βασιλείας φιλοσοφοίη, πῶς [πὶ οἷαι [ἀςἷϊ, Δία δὶ ι} Γόπι δάδιηλγθ πείσει τοὺς ἀχροατάς ; Ταυτὸν γὰρ ποιεῖ, ὡς ἄν τις διιβο Δ ηι| ρογϑυλάθα!, συλιὰ ἴῃ γούυηὶ ἡδίυγα πράγματος ἐρᾷν πείθοι τοὺς πεισθέντας παρ᾽ αὐτοῦ ΟΠ ογρύδηίι. πρότερον, ὅτι τοῦτο οὐχ ὑφέστηχεν. τ Υ͂, -α ΒΟΜΙΤΊΟ ΟΟΜΙΤΙ. Ε΄. --- ΔΟΜΗΤΙΩ ΚΟΜΉΤΙ. Ἠατίυτεῖ πιοτίοηο υἱποη! Ὁ Ἰη[ογίοῦ ὁ, ὁ βδρ᾽ δ Π|, ηη ἴῃ Ὀ φδάθῃ, ἯΗΙττά ἐστιν, ὦ σοφώτατε, οὐ τὸ τεθνάγαι ἐν τὰ» βοὰ Ἰοφί {ΠΡ Π ΟἸγρδυπὶ ἰδοίθη. Θυδ γθγὸ λέμῳ, ἀλλὰ τὸ δεῖσαι τοὺς πολεμίους, χαὶ ῥίψαι τὴν [υγιἱ δηΐπιο πιϑάϊδηίοπι σΟΓρῸ ἀρ. υ}, ἐπὶ ἴθ ἀσπίδα " ὃν δὲ ἐπέλιπε τὸ σῶμα τῆς ἀριστείας ἐπι- Υδοίογα δϑοῦὶ ἰὲχ ὁδὶ, οὐπὶ οἱ ΔιΠ]εῖ θυμοῦντα ἐν τοῖς τροπαιούχοις ἀναγράφεσθαι, νό- ςοΓιδΐηα οὐου θη ( τηλρῖ ργραΐοθηῖ ᾿υθογιπ μος ἐπεὶ χαὶ τῶν ἀθλητῶν τοὺς ἐν αὐτῇ ἀποθα- Ργαίθοιϊ, φυληι φαϊθυ ἷΠ}} δοοίαϊι. Οὐδ οὐ ἃ νόντας πάλῃ, () μᾶλλον τιμῶσιν οἱ τοὺς ἀγῶνας δβἰῃηϊ, ΘΓ ρυ ΠΙΔΓΙΥΓΟΒ ΠΟΥ ἢ ΒΌρΡΟΓΔΥΪ, Ωηὴ τούτους διαθέντες τῶν μὴ τοῦτο παθόντων. Εἰ τοίνυν Ροιίυδ ργοοηίο ἀΐμψηοϑ οη Πμ} δαἰϊῃ ρυζπθ ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει, δι᾽ ἣν αἰτίαν νομίζεις τοὺς μάρ- ἤηΐ. βὶ., ΠῚ ἰλῃὶ Υυἱίαπὶ βεγνᾶγε οογραβαυς ἱμοτὶ τυρας τῷ τεθνάναι ἡττᾶσθαι (), καὶ μὴ διὰ τοῦτο (οιπι οἱ υἱνυ, αυἱ ραν, οὐου ) δῆὰ Πὴ μᾶλλον ἀναχηρύττεις; Τέλος γὰρ ἔστι τῆς μάχης διηΐμθγο υἱγία ἀθουβ. ταύτης οὐ τὸ σῶμα (ὃ χαὶ δοχοῦν ζῇν ἐνέχρωσαν) : ἀλλὰ τὸ μὴ διαφθεῖραι τὸ τῆς ἀρετῆς χλέος. ΥἹΙ. --- ΡΑΑΡΙ. - α΄. -- ΠΛΑΛΑΔΙΏ ΔΙΑΚΟΝῇΏ, ἴ[η ορἱξεοραίμπι απιϑίοπίοηι. δὶ ποῦ δρίβοορα! ἀἰφηϊί, ποῆιθ ἀϊρηιπὶι ΕἸ οὔτε τῆς ἐπισχοπῆς τὸ μέγεθος, οὔτε τὸ μηδὲν αυἱά ἃ ἰ οοηἴδοίιπι, ἃς π ϑροδίοἰϊίςα ἄξιον αὐτῆς διαπράττεσθαι, οὔτε ἡ ἀποστολιχὴ φυϊάεπι τοχ δρίβοορὶ ἀθβογίυθηβ οἴϊοϊυπι : πρᾷῃα γλῶττα ἡ τὸν ἐπίσχοπον ὁποῖον εἶναι χρὴ διαπλά- δεῖ Ἰποογτυρίυπι ἰγίθαη], αὐο οογίαὰ ἀοβηϊΐδᾳια σασα" οὔτε τὸ ἀδέχαστον δικαστήριον τὸ ἀπαρι- [γοῖυν ϑοηίθηιδ, πος ἀθηΐᾳυο δἰἰα ἃ αυϊὰ ΔὉ ἴδε ἰὁ λόγιστον τὴν ψῆφον οἷσον, οὔτε ἄλλο οὐδὲν τῆς μα" δηιοηϊία γονοοδὶ ; αὐυἱά ἱπορίο οἱ ἃ γαιΐοπα οπμηὶΐ νίας σε ταύτης ἀπείργει, δι ἧς ὑπὸ παραλόγου ΔΌΒΟΓΓΟΠΙ ἀδδίἀθγίο αἀὐφηϊίδίοπι τηογοδίυγαπι [ ἐπιθυμίας ἐκδαχχευθεὶς τὴν ἀξίαν ἐξαγοράσαι προ" ΒΡΘΓΔ ]Πὶ ΘἸΊ ΓΗΐ ρᾶραπὶ ΠΟιηΐΠἶβ χορ] δοχᾷς, κἂν ὑπὸ τῶν ἔξωθεν δυσωπήθητι. Φασὶ γὰῤ Ρυάογα βυϊυπάδγὶβ, Εδγυπὶ δαί Ρ᾽ Δουπ δοοοριαὰ ὡς Πιτταχὸς λαδὼν τὴν ἀρχὴν παρὰ Μιτυληναίων ΥΑΒΙΚ ΓΕΟΤΙΟΌΝΕΒ ΕΥ̓ ΝΟΤΑἅΙ͂. () Οὐδὲ γὰρ πάντα οἵόντε συνελθεῖν. Ποιπεγίεᾶ ) Αηια πάλῃ ἰάδπ) οοά. βυρρ[ει τῇ. Ὑνώμη δῖ ἰἰθτ. τιν Παά., γογβ. ὅ, εἰ [}}). ΧΙ, ) Ἡττᾶσθαι. ϑενίδὶι ἰάθ! ἡττῆσθαι, οἱ ΤΕΣ. γογθ. , οἱ Οάψεδοω ᾿ἰὺ. γι, νογβ. : ᾿ϑηϊρ. . ἴῃ τὸ εἱ σῶμα ἰπιογδογὶϊ σῶσαι . ᾿ ἌΡ ἐ αν ῬΟΒΘΙΝ. Οὕτως οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεγτα διδοῦσιν" ᾿Αγδράσιν». ΘΟΠΟΤΤ. ἘΡΙΤΟΙΑΒῸΌΜ {{. Υ. --ἜΡΙ. Χ. νενιχηχὼς φΦρύονα () μονομαχίᾳ τὸν ἄρχοντα Ῥη- Α ἃ Μιιγ πα Πραγαηάϊ ροίοϑίαϊα, αὐτῇ ῬΏΓΥΟΠΘΙΝ Ὑἱου, ἀπεδίδου τὴν ἀρχήν " τῶν δὲ μὴ βουλομένων κομίσασθαι, ἐδιάσατο, μὴ βουλόμενος τύραννος, ἀλλ᾽ ἰδιώτης εἶναι. Εἰ τοίνυν ὁ χινδύνοις οἰχείοις χαὶ αἴματι κτησάμενος τὴν ἀρχὴν ἐἑχὼν ἀπέθετο τὸν χίνδυνον ἀναδεξάμενος, τὴν δὲ τυραννίδα ἀποσεισά- μενος, χαὶ ταῦτα ἀλογοθέτητον οὖσαν' σὺ ὁ μηδὲ ἐν ὑπηχόοις τελεῖν, ὥς φασι, δίχαιος ὧν, ἀρχὴν ὑπεύ- θυνον χαὶ μυρίαις λογοθεσίαις ὑποχειμένην καὶ μεΐέ- ζονα πάσης ἀνθρωπίνης ἀξίας, ἣν οὐδὲ διδομένην δέξασθαι ὥφειλες, ἀγοράσαι ὀνειροπολῶν, οὐ μόνον οὐ χαταδύῃ, ἀλλὰ χαὶ ἐναόρύνῃ. Καὶ τίς σε τῆς τοῦ- αὐτης τόλμης γράψεται ; “, ΠΑΛΛΑΔΙΌ ὙΠΟΛΔΙΆΚΟΝΩ.. Ε!οαἰθηϑδιι ργο[θοίιπι βδἰηρυϊαγὶ ἰαπὶ οοΥιδηλΐηα νἱοἰδδοὶ, πιδαεϊϑίγαϊα διναὶς,. [ἃ [δεϊαπη αὐ) Μιιγοπδὶ τοουβαγοηῖ, Υἱ σοιθραϊ : αυοὰ ρτί- γαίυβ ἀοφογα υδηὶ ἱπηρόγαγο πη) }|ϊ. ῬΊΟΡΓΪΟ ἰἰΔᾷι Ρόγίουϊο οἱ βδορυΐϊπο ἱπιρονίυμ! ϑάσρίυβ ΒρΟπίΘ ἀδροβυΐί, ΓΟ δοφυϊγαπάο ρεγίοαίυιη δάϊθγαι, Ργἰπείραίυπι ἀθροβυΐί, οἰϑὶ γδιίοηῖθαβ το ἀθηα ταϊπα οδοοχίαμι. Τὰ τόσο, αὐὶ που ἀΐβη γοὶ ἰμίογ βυνάϊίοβ πυιϊηοτγαγὶ, πϑδαίβίγαίι πὶ ΠηΠΠὃ γαϊϊοηίυυ του απ ϊ ουποχίαπι οἱ βιιργα ἀϊχη!ίθηὶ ΦΙΊΠΠῚ ἐπ πδη ), αὐόπὶ Π| Βροπὶδ ΘΠ ΟΘϑδ ΠῚ δυβεΐρογα ἀθῦθθα, δυτὰ σοπίΐηυο οπηπίδη πιεγοαγὶ ποι πιοάο ποη οὐυ θα βοἷβ, οἱ Θχίο! !ογ. Ἐοαι ἐφίτατ ᾿ϑῃς ἔυδπὶ ἀοουϑοί δυϊπιοίδπι ἢ ΥἹ. --- ΡΑΠΠΑΙ ΒυΒΡΙΑΟΘΟΝΟ. θὲ ἐπιεικείᾳ δ ὥφιο ἐὶ ὅοπο. γίαε Ατίείοι. ἰἰδ. γ, Επιῖος Νιοοπιαείι. ε. . Ὅ ἐπιεικὴς φιλανθρωποτέραν δίκαιος ἂν εἴη ἔχειν τὴν γνώμην τοῦ λίαν διχαίου, χαὶ ἀχριθοῦς. Πρέπει γὰρ αὐτῷ μᾶλλον τοῦ διχαίον χεχρῆσθαι τῇ φιλανθρωπίᾳ. Η!. ---- ΑΛΦΙΝΩ ΥὙΠΟΔΙΑΚΟΝΩ. Ῥὰγ δδϑί πιϑάδβίαπι πιἰίσπηαυο οπιησηι Βυπηληϊογί εἰν" Πἰοτίᾳιο δηΐπιο, πιθυθθη αυπὶ ᾿{{ητ, υΐ ᾿υδι ἰθηᾶχ τἰφ ἀπϑυδ κ'.. Πόσοι οηΐπὶ ἰΠΠυπὶ [υ Βηδρἷ αὶ ηυλπὶ Βυμηληϊιδίο. Υ͂ΠΙ. --- ΔΕΡΙΠΝΟ (Ρ. αβρηιὸ) ΒΌΒΡΙΑΓΟΝΟ, ᾿ Ρναπίαιί ποη ἱπεξάογο ἴῃ ρεσοαίιπι; αἱ, εἰ ἱπείααϊ, φιαπι οἰἰεείπιο ἐχῖτο. Ἄμεινον μὲν μὴ ἁλῶναι ἐπὶ χαχίᾳ “ ἁλόντα δὲ τὸ εἰδένα! ὅτι ἥλω, χαὶ ταχέως ὥσπερ ἔχ τινος μέθης ἀνενεγχεῖν. Ὃ γὰρ ἁλοὺς μὲν, ἑαλωχέναι δὲ οὐχ΄ οἰόμενος, ἀνήκεστα νοσεῖ.
Related Letters
Do not entrust the verdict of victory to the weak power of human beings.
Wretched Zosimus, it is the last hour.
If you wish to judge others, first judge yourself.
I will not render judgment based on hearsay alone, and I will not take sides before hearing both parties.
Stain, pollution, defilement — what should I call it that would be enough?